Piąta kolumna w Rosji


Źródło: http://pravoslav-voin.info/publikacii/1162-pyataya-kolonna-v-rossii-boris-rozhin.html

Autor: Boris Rożin

Tłumaczenie: Swiblowo

Nadszedł czas porozmawiać dokładniej o tym, co sobą reprezentuję „piąta kolumna” w Rosji.

Na początku ustalimy terminologie. Termin „piąta kolumna” początkowo wynikł w trakcie wojny domowej w Hiszpanii /Hiszpańska wojna domowa 1936-1939 – przyp. swiblowo/ i oznaczał siatkę profaszystowsko nastrojonych elementów podważających system obrony republikanów od wewnątrz. Później termin „piąta kolumna” mocno utrwalił się w faszystowskich siatkach, które działały w różnych krajach europejskich w okresie dominacji Trzeciej Rzeszy. W rezultacie, termin „piąta kolumna” stracił związek z konkretnymi wydarzeniami czy ideologią faszyzmu/nazizmu i stał ogólnie przyjętym określeniem wewnętrznych elementów wywrotowych działających w interesach drugich krajów.

Trzeba zrozumieć następujące – piata kolumna nie jest rzeczą samą w sobie. Ona nie egzystuje sama po sobie , ona zawsze działa w czyichś interesach. Dlatego mówiąc o piątej kolumnie, należy wskazywać czyja to piata kolumna. W czyich interesach ona działa. Jeśli elementy wywrotowe działają w swoich interesach, to to już nie jest piątą kolumną, lecz coś innego.

Mówiąc o Rosji, najczęściej w związku z terminem „piąta kolumna” rozumie się USA. Odpowiednio, jeśli mówimy o dzisiejszych zagrożeniach Rosji, w pierwszej kolejności mamy na myśli piątą kolumnę USA, to znaczy niejaką sieciową strukturę umownie łączącą w sobie legalne, półlegalne i nielegalne organizacje stworzone i funkcjonujące w ramach struktur sieciowych i pojedyncze osoby działające w interesach USA.

Dlatego w późniejszym, w tekście pod „piąta kolumną” należy rozumieć piątą kolumnę USA.

Jakie zadania stoją przed piątą kolumną USA?

1. Zamiana obecnej władzy. Istnieją różne stopnie kontroli. Przy wszystkich oczywistych pretensjach do obecnych elit, USA potrzebują jeszcze bardziej kontrolowanego kierunku związanego z odsunięciem od władzy tych części elit, które okazują to czy inne przeciwdziałanie. Mówiąc prościej, prozachodni kierunek Putina – Miedwiediewa powinien byc zamieniony jeszcze bardziej prozachodnim kursem w duchu Jelcyna – Kozyrewa, czy Gorbaczowa – Szewardnadze. Oczywiście, jeśli rozpatrywać te trzy „tandemy”, to pierwsze dwa były dużo bardziej korzystne, niz ostatni. Dlatego w interesie USA jest osadzenie w Rosji władzy bardziej zależnej, słabej i kontrolowanej. Nie ma tu sensu wychwalanie Putina czy jego marionetki Miedwiediewa.

Analiza kierunku polityki zagranicznej Rosyjskiej Federacji ostatnich 10-ciu lat wskazuje na to, że na równi z rzędem bezpośrednich lub pośrednich ustępstw ze strony Rosji, w szeregu epizodów pozycja rządu RF wskazywała na to, że na skutek takich czy innych okoliczności (nawet wynikających z obawy przed wewnętrznym niezadowoleniem), kierownictwo kraju, tak czy inaczej, okazywało ten czy inny sprzeciw strategii USA. W dzisiejszych warunkach taka wyborcza zależność władzy RF jest dla USA niedopuszczalna i właśnie dlatego obserwujemy zewnętrzne działania w rodzaju przesuwania ПРО /System Obrony Przeciwpowietrznej – przyp. swiblowo/ i wciągania RF w wyścig zbrojeń specjalnie na niekorzystnych dla RF warunkach, jak i aktywizację amerykańskiej piątej kolumny, naprawionej na rozchwianie podstaw ustroju od wewnątrz. W głowach obywateli taka fragmentarna obrona nacjonalnych interesów ze strony rządu mieści się z trudem, co słusznie wywołuje masowe niezadowolenie z takiej polityki.

2. Po co USA potrzebna zmiana władzy w Rosji? W pierwszej kolejności – dla osłabienia Rosyjskiej Federacji, wkluczając w to oderwanie od niej szeregu terytoriów. Przykładowo, uwzględniając wszystkie pretensje do funkcjonującej władzy, ona sprzeciwia się (nieważne jak i po co to robi) oderwaniu od Rosji Kaukazu i Wysp Kurylskich. Analogicznie, z punktu widzenia zadania oderwania Kaukazu od Rosji, zmiana władzy w kraju z przyjściem bardziej zależnych postaci na pierwsze stanowiska, wydaje się konieczna.

Ma się rozumieć – osłabienie RF jako cel zakłada w sobie nie tylko oderwanie tych czy innych terytoriów – Kaliningrad, Kurylly, Kaukaz, udzielenie szerokiej autonomii Tatarstanu/Baszkirii, ale także przyspieszenie procesów de-industrializacji, atomizacji społeczeństwa /atomizacja – w socjologii rozpad więzi społecznych – przyp. swiblowo/, demontażu systemów instytucji socjalnych – szkolnictwa, medycyny, nauki, armii – tj. pełnego rozbicia wszystkich struktur łączących ludzi w naród.

Polityka obecnego reżimu przy całej jego destrukcyjności, przedłuża się w czasie i w ramach zmieniającego się świata już nie odpowiada USA, nawet przy wszystkich poziomach zależności RF od światowej hegemonii.

W stosunkach politycznych – to przejście od zależności do pełnej kontroli. Putin to figura zależna, ale nie kontrolowana. Takimi zależnymi, lecz nie kontrolowanymi byli/są Mubarak, Kaddafi, Asad. Dlatego zamiast niego USA potrzebuje kogoś kontrolowanego. Dlatego z punktu widzenia osiągnięcia celu USA, piąta kolumna powinna starać się odsunąć Putina (co będzie oznaczało pełną likwidacje istniejącego systemu politycznego RF) w celu postawienia na jego miejsce osoby, którą można kontrolować.

Trzeba zrozumieć, że USA potrzebuje konkretnej, w pełni kontrolowanej figury do procesów, którymi oni kierują. Powtórzenie sytuacji z bolszewikami, USA absolutnie niepotrzebne. Na przykład, ustanowienie przy probie obalenia Putina antyzachodniej dyktatury wojennej, antyzachodniego nacjonalistycznego reżimu lub jakiejkolwiek lewej rewolucyjnej dyktatury – byłoby dla Zachodu tak samo niemiłe (jeśli nie gorzej), jak porażka w staraniach pozbycia się Putina. Zamiast zależnego polityka, czy kontrolowanego ПНС /Переходный Националный Совет – Tymczasowa Rada Narodowa – przykładowo jak w Libii – przyp. swiblowo/  istnieje ryzyko dostać kogoś w rodzaju Chaveza czy Ahmadinezada z ciężkim rosyjskim akcentem, lub jeszcze gorzej jakiegokolwiek nowego Lenina czy Stalina, po czym długo i ciężko walczyć z nieprzewidzianymi następstwami „kolorowej rewolucji” w tej zagadkowej Rosji.

Udział w piątej kolumnie, ma niebagatelna właściwość – to udział świadomy – tzn. człowiek lub grupa osób działająca w interesach USA, zdają sobie sprawę z tego, czym się zajmują i dlaczego. To ich świadomy wybór. Mogą nimi kierować dostatecznie niskie pobudki – władza, posiadanie, sława, dogmaty ideologiczne itp., lecz w stosunku do interesów organizatora i sponsora piątej kolumny, te cele maja charakter podporządkowanych.

Z kogo składa się piata kolumna?

1. Cudzoziemców.

2. Obywateli Rosyjskiej Federacji.

Pierwsza kategoria spełnia funkcje organizacyjno – kontrolująca.

a) Stworzenie początkowej sieci kontrolowanego niezadowolenia i rozszerzenia jej do poziomu samodzielnego funkcjonowania.
b) Udział w organizacyjnej działalności stworzonej sieci – finansowanie, rekrutacja, wysuwanie liderów, zabezpieczenie medialne, legalizacja prawna.
c) Ogólne kierowanie operacjami na miejscach.

Ta działalność ma trzy poziomy. Legalny, półlegalny i nielegalny i realizuje się w ramach funkcji kontrolnych w stosunku do wewnątrz rosyjskiego składu piątej kolumny.
Głównym przedmiotem kontroli są przede wszystkim pieniądze, bez których prawidłowe funkcjonowanie piątej kolumny jest niemożliwe. Podstawa finansowania składa się z różnych organizacji pozarządowych i prywatnych fundacji, poprzez które Agencje Rządowe USA (Departament Stanu lub Centralna Agencja Wywiadowcza) prowadzi wsparcie finansowe osób i organizacji realizujących kontrolowaną działalność wywrotową w Rosji. Podziałem tych środków zajmują się tak cudzoziemcy kontrolujący przepływ finansowania i tenże potok rozdzielający, jak i bliskie osoby ze społeczności miejscowej, które swoim zaufaniem i profesjonalizmem odpowiadają tak delikatnym zadaniom. Część tych przepływów finansowych jest legalna, część nie. Także poważną rolę odgrywają pracownicy służb specjalnych, zajmujący się działalnością wywiadowczą i wywrotową i  działających skoordynowanie z innymi strukturami i osobami pełniącymi organizacyjno – finansową kontrolę piątej kolumny.

Druga kategoria, składająca się z obywateli rosyjskich, gra role masówki (organizacja i prowadzenie akcji publicznych, promujących oficjalną część ideologii piątej kolumny w szerokie kręgi społeczne + najbardziej banalna propaganda przez kontrolowane środki masowego przekazu (СМИ) i internet) z częściowym samodzielnym kierowaniem (realizacja funkcji organizacji i zarządzania niższego i średniego ogniwa, gdzie wraz z podrzędną funkcją względem celów USA, istnieją i osobiste cele, poglądy, stanowiska, które uczestnicy piątej kolumny starają się realizować równolegle z celem głównym). Ich działalność ma także legalny, półlegalny i nielegalny charakter. Należy jasno rozumieć, że te akcje i działania piątej kolumny, które trafiają do środków masowego przekazu stanowią tylko część obrazu, przy czym ta część, która de facto jest najmniej niebezpieczna, tak jak publiczność nie tylko pozwala na przenikanie idei piątej kolumny do mas, ale odkrywa ich szkodliwość, co jest nie do przyjęcia dla większości społeczeństwa.

Właściwie, te osoby, które są mediatorami piątej kolumny w roli publicznej niesystemowej opozycji, są nawet użyteczne dla władzy, ponieważ bardzo wygodnie jest straszyć nimi społeczeństwo „nie dostrzegając” realnie występującego niezadowolenia, przypisując go intrygom piątej kolumny. Ale jest to raczej publiczne stanowisko władzy a nie głębokie wewnętrzne przekonanie, tak jak władza doskonale rozumie różnice między piątą kolumną a zwykłym niezadowoleniem, chociaż to w niczym nie przeszkadza jej rozgrywać kart „oblężonej twierdzy”, lub zastraszać społeczeństwo „kirgizingiem” /kirgizing – początek rewolucji mas – przyp. swiblowo/.

Oczywiście dla państwa i społeczeństwa największe niebezpieczeństwo stanowią działania o charakterze półlegalnym i nielegalnym.:

a. Pośrednie podżeganie do niezadowolenia drogą różnic nacjonalnych, socjalnych i religijnych.

Główny cel organizatorów – przedstawić przypadki tak, jakby napięcie rosło w krótkim czasie, samodzielnie i bez wpływów zewnętrznych.  Sztuczny wzrost niezadowolenia ( kiedy nie wynika ono z następstw polityki rządu a z przyczyn o charakterze zewnętrznym) mimo jasności, że to dzieło rąk, powinien nosić maksymalnie naturalny charakter, aby masy na pobudzanie których obliczane są takie akcje, przyjmowały to sztuczne niezadowolenie jako jeszcze jeden faktor przemawiający za bliskim upadkiem reżimu. W tej sytuacji trzeba podkreślić, że nie jest ważne jaki to faktor – religijny, nacjonalny czy socjalny – w działaniach piątej kolumny te kwestię rozpatruje się z punktu widzenia technologii, gdzie główną kryteriom jest efektywność w osiąganiu postawionego celu.

b. Skryta praca z kluczowymi, publicznymi postaciami zwykłego masowego niezadowolenia w celu pozyskania tych ludzi do projektu programu piątej kolumny. Przy czym, dokonuje się faktyczna reorientacja takich osób na nowe cele, przy zachowaniu poprzedniej retoryki. W istocie, można to przedstawić jako wariację banalnego werbowania, którego dokonują miedzy innymi struktury wywiadowcze.

c.  Wciąganie do projektu ludzi zaangażowanych w systemy władzy państwowej i struktury siłowe. Może odbywać się to dobrowolnie jak i przymusowo. Ideologiczna obróbka poszczególnych ludzkich elementów systemu lub ustanowienie zależności finansowej (przy obecności depozytów w bankach zagranicznych, lub obecności dochodów nie tyczących się pracy)  służy jednemu celu – w sytuacji otwartej realizacji „kolorowego scenariusza” takie ludzkie elementy systemu powinny albo przyłączyć się do buntu / rewolucji / zamachu stanu, lub sprzyjać im swoją bezczynnością.

We wszystkich bez wyjątku „kolorowych rewolucjach” mogliśmy obserwować, jak część administracyjnego i siłowego aparatu, powołanego do stabilności i bezpieczeństwa systemu, albo oficjalnie popierała „kolorowa rewolucje”, lub całkowicie odsunęła się od wypełniania bezpośrednich obowiązków. W rezultacie w momencie  zorganizowanego i kontrolowanego protestu synchronicznie upadała nie tylko legitymność władzy w różnych jej przejawach, ale i filary istniejącej władzy.

Należy zrozumieć, że nie wszystkie osoby sympatyzujące lub bezpośrednio uczestniczące w realizacji celów piątej kolumny są bezpośrednimi agentami wywiadów innych państw. Wcale nie –  wręcz odwrotnie. Większość osób spośród tych, które działają w ramach celów piątej kolumny a należących do systemu kierowania państwem lub do bloku siłowego, może robić to w pełni dobrowolnie , ponieważ mogą mieć swoje ideologiczne, handlowe, polityczne lub inne cele, które mają nadzieje realizować obalając istniejący system państwa.

Praca Służb Bezpieczeństwa sprowadza się głównie do zapobiegania przenikania tych elementów w organy władzy państwowej i we własne szeregi, jak również do monitorowania reorientacji już tam będących. Ale ze względu na specyficzny charakter działań piątej kolumny, skuteczność stosowanych środków zawsze będzie nosić fragmentaryczny charakter i nie jest zaskakujące, że przy kolejnej „kolorowej rewolucji” wśród rewolucjonistów widzimy szybko przefarbowanych urzędników i współpracowników ГБ (Służba Bezpieczeństwa).
Nie ma absolutnie żadnej gwarancji, że w przypadku realizacji w Rosji „kolorowego scenariusza” nie wystąpią akty zdrady i sabotażu ze strony osób należących do systemu władzy państwowej lub siłowych bloków (najprostszy przykład – na początku aktywnych protestów w jednym z większych miast Rosji naczelnik lokalnej Policji już wdrożony w mechanizm „kolorowego scenariusza”, po otrzymaniu rozkazu rozpędzenia zbierającego się tłumu, sam decyduje o niewykonaniu rozkazu lub daje rozkaz nie przeciwdziałać. Przy czym, w przypadku sukcesu „kolorowego scenariusza’ dany naczelnik dostaje szansę szybkiego awansu lub po prostu moralną satysfakcję z widoku spadających ze swych stołków przełożonych).
Trzeba zrozumieć, że poziom przenikania takich elementów, bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanych w demontażu istniejącego systemu może sięgać  i do poziomu rządu Rosyjskiej Federacji, nie mówiąc już o strukturach zarządzania Ministerstwa Obrony lub Federalnej Służbie Bezpieczeństwa /FSB, ФСБ/ .

Napisane w Bez kategorii. Comments Off on Piąta kolumna w Rosji
%d bloggers like this: