Niezwykłe właściwości zwykłej wody


Autor: Prof. dr hab. inż. Sergiy Filin, Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie

CZWARTY STAN SKUPIENIA WODY

Czym jest ten fenomen? Woda zawarta w komórkach organizmów żywych, w tym również u człowieka, w temperaturze około 4stC może przejść w czwarty stan skupienia, który różni się
zasadniczo od lodu tym, że komórki żywego organizmu nie są przy tym rozrywane.

Przypomnijmy, że właśnie w tej temperaturze woda posiada maksymalną gęstość. Dla człowieka, w ponad 70% składającego się z wody, jej stan odgrywa zasadniczą, życiowo ważną rolę. Stan człowieka, którego komórki zawierają wodę w czwartym stanie skupienia E.R. Mułdaszew [8] nazwał „skamieniałym”, podczas gdy w literaturze światowej jest on bardziej znany jako stan anabiozy. W stanie tym, jak w śpiączce, człowiek może się znajdować dowolnie długo, przy czym procesy fizjologiczne w organizmie ustają. W stan anabiozy indyjscy i nepalscy jogini wprowadzają się drogą medytacji i mogą pozostawać w nim w głębokich jaskiniach górskich w temperaturze około 4stC dziesiątki, setki, a nawet i tysiące lat, po czym „ożywają” i powracają do normalnego życia. Tych, którzy chcą bardziej szczegółowo zapoznać się z tym cudem i tym, jak czwarty stan skupienia wody pomaga zachować ludzki genotyp, odsyłamy do źródła – książek E.R. Mułdaszewa, gdzie w przystępnej formie przedstawiono bardzo ważne i często sensacyjne rezultaty kilku rosyjskich wypraw naukowych do Tybetu [8,9]. Wśród nich znajduje się odkrycie wodnych form życia i potwierdzenie posiadania przez wodę własności informatycznych.

Istnieje hipoteza, że u podstaw biblijnej opowieści o tym, jak Jezus Chrystus chodził po wodzie leży właśnie ten fenomen, tj. że Jezus pośród innych swoich pozazmysłowych zdolności posiadał umiejętność zamiany siłą myśli znajdującą się w bezpośredniej bliskości wodę w stan skamieniały.

OBRÓBKA MAGNETYCZNA WODY

Oddziaływanie pola magnetycznego na wodę pod względem fizyki zjawiska i pozytywnych następstw, jest zbliżone do efektu stopniałej wody. Przez długi czas uważano, że mechanizm tego oddziaływania jest dosyć prosty: w polu magnetycznym zachodzi uporządkowanie struktury wody, tj. dipole wody układają się wzdłuż linii pola magnetycznego. Jeszcze w latach 70-ych naturę magnetycznej obróbki wody badał profesor Ł.A. Kulski z Kijowa. Wyodrębnił on trzy istniejące w tym czasie hipotezy działania pola magnetycznego na wodę [20]:
• koloidalną (fragmenty cząstek koloidalnych stanowią ośrodki krystalizacji);
• jonową (hydratacja jonów);
• wodną (przebudowa asocjatów wody, deformacja wiązań wodorowych).

W następstwie tego, liczne badania jego uczniów i innych naukowców z różnych krajów zostały ukierunkowane na to, aby jedną z tych hipotez wyrazić kategoriami ogólnie przyjętej
teorii. A w czasie, gdy uczeni toczyli spory, obrobiona magnetycznie woda znalazła powszechne zastosowanie do podlewania sadów, ogrodów, a nawet pól kołchozów.

Agronomowie z ożywieniem raportowali o niemal 30% wzroście urodzaju warzyw regularnie podlewanych taką wodą. Przedsiębiorcy także na tym zarabiali, uruchomiwszy seryjną produkcję różnorodnych urządzeń do magnetycznej obróbki wody. Szczególną popularność pod koniec XX wieku zyskały przypływowe magnetyzery w postaci nakładki na wąż do podlewania.

Obrobiona magnetycznie woda wzbudza emocje do dziś. W technice chłodniczej i klimatyzacyjnej magnetyczną obróbkę wody wykorzystuje się jako środek intensyfikacji wymiany ciepła i zmniejszenia zanieczyszczenia osadami wewnętrznych powierzchni rur i kanałów wymienników ciepła. Przyłożenie pola magnetycznego istotnie zmniejsza szybkość tworzenia się szronu na powierzchniach chłodnic powietrza [1].

WODA ŻYWA I MARTWA

Żywa i martwa woda od dawna kojarzy się większości ludzi z rosyjskimi baśniami ludowymi. Dopiero stosunkowo niedawno uczeni stwierdzili, że żywa i martwa woda rzeczywiście istnieje w przyrodzie. Ponadto można ją otrzymać sztucznie w warunkach laboratoryjnych.

W rezultacie, zagadnienie wody żywej i martwej stało się nadzwyczaj popularne. Autorzy odkryć na razie nie spieszą się z publicznym ujawnieniem tajników swoich technologii, licząc na ich korzystną sprzedaż. Nie ulega jednak wątpliwości, że za zasłoną ich komunikatów o charakterze reklamowym kryje się określona biofizyczna treść.

Badania w tym kierunku prowadzi się w wielu krajach, w tym na Ukrainie, gdzie w ramach tajnych programów naukowych dążono do opracowania uniwersalnych biokorektorów, nazwanych „spinorami”. W kwietniu 2004 roku rąbka tajemnicy uchylił nieco w prasie dyrektor Ukraińskiego Centrum Systemowo-Analitycznego W. Barziński. Oto co on pisze [10]: „Ukraińscy specjaliści odkryli nową postać wody. Nie fizyczną, jak lód, woda lub para, a dwie fizykochemiczne odmiany ciekłej wody – dwa spinory: dodatni i ujemny”. Można je też w przybliżeniu nazwać: woda-kwas i woda-zasada. Jeśli zasada i kwas zostaną zmieszane, to w wyniku chemicznej reakcji zobojętnienia powstanie sól, wydzielająca się jako osad. Natomiast po zmieszaniu obu spinorów, otrzyma się zwykłą wodę i wydzieli się znaczna ilość energii. Spinor jest wynikiem prac specjalistów jednej z grup naukowych, wcześniej uczestniczących w programach wojskowych. Po wejściu w życie ogólnoświatowej konwencji o zakazie broni biologicznej, po rozpadzie ZSRR i ostatecznym zamknięciu wojskowych programów biologicznych, próby ze spinorem kontynuowano. Dlaczego? Wynalazcy wykryli jego lecznicze właściwości, obserwując wpływ preparatu na regenerację komórek i tkanek.
Eksperymentalnie udało się otrzymać grupę komórek, która zaprzestała naturalnego obumierania, a ponadto namnożyła całkowitą ilość komórek o 30 do 40 razy przekraczającą ich maksymalnie możliwą liczbę, wynikającą z ilości substancji odżywczych w probówce.

Około siedem lat temu spinor pokonał nie poddające się działaniu antybiotyków formy gruźlicy w warunkach instytucji medycznej typu zamkniętego (szpital więzienny). Przez
ostatnie 14 lat specjaliści testowali działanie spinora na sobie, swoich bliskich i pacjentach ochotnikach. Wyniki badań wirusologicznych podsumowano w sprawozdaniach naukowych dwóch wiodących w kraju instytutów naukowo badawczych…

…Zadziwiające jest, jak szybko zachodzi gojenie się ran pod działaniem spinora. Dwa palce mojego znajomego zostały porażone łukiem elektrycznym – były po prostu czarne. Jednak po dziesięciu dniach nie została ani jedna szrama, ani jedna blizna. Wirusy i tzw. powolne infekcje dają się pokonać w ciągu około trzech miesięcy. W przypadku AIDS pacjent codziennie przyjmuje 150 ml spinora rano i wieczorem, oczywiście nie rezygnując ze środków przywracających funkcję układu odpornościowego. Czas zwalczania wirusów rakotwórczych oszacowano na około pół roku. Grypa, odra, ospa wietrzna mogą zostać wyleczone w ciągu dnia.

Nie jest to fantastyka, jednak do podobnych faktów należy podchodzić
szczególnie ostrożnie. Współczesna medycyna jest nadzwyczaj konserwatywna
– wszystko trzeba dokładnie zbadać, aby wykluczyć negatywny wpływ na człowieka i wystąpienie niepożądanych efektów w kolejnych pokoleniach.

Czy istnieją przeciwwskazania? Do tej pory sformułowano tylko jedno, ale trudne do sprecyzowania. Specjaliści nazwali je granicą energoinformacyjną. Na skutek przyjmowania spinoru ustaje naturalne obumieranie poszczególnych typów komórek ludzkiego organizmu. Po zaaplikowaniu preparatu 10 lub 100 razy w ciągu 72 godzin rozpoczynał się gwałtowny wzrost komórek, przewyższający proces kontrolowany 30 do 40 razy. Przy tym komórki zmieniały swoje rozmiary i kształty. W polu widzenia nie zaobserwowano martwych komórek. Aby określić czy to dobrze czy źle, trzeba jeszcze przeprowadzić tysiące testów na przestrzeni kilku lat..

A oto inny przykład, wiążący proces otrzymywania żywej wody z jej obróbką magnetyczną. Znana jest technologia „ożywiania” wody I. Grandera [24]. Z jej pomocą wytwarza się „motory magnetyczne”, dzięki którym potęguje się naturalny magnetyzm, zapewniający dopływ energii. Energia ta zmienia strukturę i energoinformacyjne zasoby wody na długi okres czasu. Woda poddawana obróbce i stająca się przez to nośnikiem „motorów magnetycznych” pochodzi z ujęcia w szybie nieczynnej kopalni i następnie zostaje pobudzona błyskami światła o bardzo wysokiej częstotliwości (przekazanie informacji). Otrzymana w ten sposób woda Grandera stanowi źródło energii do „ożywienia” wykorzystanej przez człowieka wody, która z kolei wykazuje pozytywne, dobroczynne i harmonizujące działanie na ziemską florę i faunę.

Autorzy technologii opracowali urządzenia nazywane „ożywiaczami wody” i przeznaczone do bezkontaktowej obróbki wody wodociągowej. Aparaty te posiadają wewnętrzne przedziały, napełnione wodą Grandera. Podczas przepływu przez „ożywiacz wody” woda, która utraciła swój pozytywny potencjał na skutek negatywnego oddziaływania otoczenia i układu wodociągowego, ożywa wracając do naturalnej postaci i wzmacniając zdolność jej zachowania. W wyniku „ożywienia” woda nabywa korzystnych dla organizmu własności, a mianowicie:
• wzmacnia się odporność wody na szkodliwe oddziaływania;
• polepsza się mikrobiologiczny stan wody i innych cieczy (trwałość podczas przechowywania);
• woda staje się miękka, poprawiają się własności smakowe, zachodzi klarowanie wody;
• powstaje potencjał energoinformacyjny, będący źródłem oddziaływania na organy i układy organizmu.

Urządzenia I. Grandera do „ożywania” wody są bardzo różnorodne i pokrywają szeroki zakres obszarów stosowania. Istnieją aparaty do systemów centralnego zaopatrzenia w wodę,
układów ogrzewania i wodociągów w mieszkaniach, do obróbki wody w studniach, basenach i naturalnych zbiornikach wodnych. Do „ożywiania” napojów produkuje się specjalne naczynia wyposażone w komory z żywą wodą. Szerokie zastosowanie żywa woda znajduje przy „ożywianiu” powietrza oraz harmonizacji i uzdrawianiu organizmu człowieka.

Już kilka razy w tym artykule wspomniano o informatycznych własnościach wody. Teraz o tym szczegółowo…

INFORMATYCZNE WŁASNOŚCI WODY

Jeszcze 15-20 lat temu jawne twierdzenie, że woda, podobnie jak taśma magnetyczna lub płyta CD, może być nośnikiem informacji, było dla uczonego wprost niebezpieczne – mógł
zostać obwiniony o uprawianie pseudonauki i szarlatanerię. Dziś przyznaje to już wielu uczonych o światowym autorytecie.

Dzięki istnieniu struktury w wiązaniach wodorowych, woda jest bardzo pojemną energetycznie substancją. Według prof. Mołdaszewa nawet bardziej pojemną niż geny człowieka [9]. Mamy nadzieję, że na podstawie przytoczonych fragmentów, zaczerpniętych z literatury i Internetu, czytelnicy będą w stanie wyrobić sobie jednolity pogląd o współczesnym poziomie wiedzy w tej kwestii.

Niedawno obroniono w Rosji pierwszą pracę habilitacyjną o pamięci wody. O tym sensacyjnym zdarzeniu szeroka publiczność (w tym także naukowa) praktycznie nic nie wie. Fizycy nie wiedzą, ponieważ obrona miała miejsce na wydziale biologicznym, a biologowie – ponieważ niezbyt interesują się fizyką i nie mogą zatem należycie docenić pracy. Teorię wody opracował i obronił pracę w Instytucie Medyczno-Biologicznym Rosyjskiej Akademii Nauk Stanisław Zenin, kierownik Problemowego Laboratorium Naukowego Uzasadnienia Niekonwencjonalnych Metod Diagnostyki i Leczenia Federalnego Naukowego Centrum Kliniczno. Eksperymentalnego Ministerstwa Zdrowia Federacji Rosyjskiej. Z wykształcenia S. Zenin jest fizykiem, a ponadto kandydatem nauk filozoficznych i chemicznych, a teraz także doktorem nauk biologicznych. Jest to zaiste mieszanka wybuchowa. Spróbujemy w przystępny sposób przedstawić istotę pracy S. Zenina.

Wiadomo, że wodorowe wiązania cząsteczek wody nie są trwałe, poszczególne wiązania istnieją jedynie przez setne części sekundy. Oznacza to, że jeśli nawet cząsteczki wody tworzą
pewne struktury, to twory te natychmiast się rozpadają. Tak mówi nauka. Powątpiewając w to S. Zenin dokonał obliczeń, z których wynika, że krótko żyjący asocjat, złożony z pięciu molekuł wody, łącząc się z drugim takim nietrwałym asocjatem, może utworzyć strukturę, której czas życia będzie już o dwa rzędy wielkości większy, sięgając 10 do 14 sekund. Nowa struktura stabilizuje się dzięki „jednoczesnemu zamknięciu wszystkich końcowych atomów tlenu w pięciokątne pierścienie”. Jest to jeszcze zbyt krótki czas, aby zaszły istotne zmiany własności wody. Jednak skoro skomplikowanie struktury molekularnej wydłuża czas jej życia, to czy nie może istnieć taki asocjat, który będzie stabilny?

Otóż obliczenia teoretyczne pokazały, że może istnieć taki „kryształ” wody, złożony z 912 cząsteczek, którego czas życia liczy się w minutach a nawet w godzinach. Zenin nazwał tą
postać „podstawowym elementem strukturalnym wody”. Przypomina on mały szpiczasty kryształek lodu, utworzony z sześciu romboidalnych ścian. W wodzie istnieją miriady takich kryształków, co już udowodniono i potwierdzono różnymi metodami fizyko-chemicznymi.

Kryształki wody na koniuszku pióra rzeczywiście istnieją! Na powierzchni każdej ściany każdego kryształka może powstać odrębny, przypadkowy rozkład elektrycznych „plusów” i „minusów”. Są to znane nam już dipole wody, tworzące ścianę kryształka i wystające z niej biegunem dodatnim lub ujemnym. Otrzymuje się więc kod dwójkowy, jak w elektronicznej
maszynie cyfrowej. Wyobraźmy sobie teraz wodę destylowaną o wysokim stopniu czystości. Ściany kryształków w takiej wodzie są elektrycznie obojętne – w kodzie dwójkowym na nich „niczego nie zapisano”. W pewnej chwili do wody tej dostaje się cząsteczka jakiegoś związku chemicznego. Na skutek zetknięcia się z „kryształkiem” wody niejako odbija ona na jego ścianie swój elektromagnetyczny wzór. Następnie ten „znaczony” kryształek w kontakcie z drugim, „czystym”, sprawia to samo – przekazuje mu swój rysunek, lecz w „negatywie”: tam, gdzie u pierwszego kryształka występował minus, na odpowiedniej ścianie drugiego kryształka powstaje plus. Aby proces odbijania i przekazywania „danych” przebiegał z większą szybkością, wodę należy intensywnie wstrząsać, zwiększając tym samym częstotliwość zderzeń „kryształków”. Akurat tym zajmują się homeopaci – na potęgę trzęsą swoimi probówkami na specjalnych urządzeniach.

Opisana pseudokrystaliczna struktura wody tłumaczy wiele jej dziwnych własności, które do tej pory nie znajdowały wyjaśnienia. Na przykład, fenomen rozpuszczalności. Woda rozpuszcza prawie wszystko! A to dlatego, że w wodzie zawsze znajdzie się określona ilość kryształków z odpowiednim wzorem elektromagnetycznym, który działa jak wytrych, łatwo rozszczepiając rozpuszczaną substancję…

Wyjaśnienie znalazło także oddziaływanie na wodę pola magnetycznego – burzy ono po prostu „kryształki”. Jeśli wymieszać wodę mieszadłem magnetycznym, jej własności fizyczne
radykalnie się zmienią. Analogicznie wpływa na wodę alkohol etylowy – niszczy jej informacyjną strukturę.

Prawdą jest, że środków oddziaływujących na wodę podobnie do alkoholu i pola magnetycznego, jest niewiele. Dlatego niemal wszystkie zjawiska zachodzące między wodą i rozpuszczanymi w niej substancjami, są formą informacyjnego współoddziaływania. Przypomniawszy sobie, ile wody zawiera organizm ludzki, zrozumiałe stają się mechanizmy wielu zewnętrznych wpływów na człowieka. W swoim instytucie Zenin zajmuje się sprawdzaniem zdalnego działania na wodę uzdrowicieli i metafizyków. Przebieg doświadczenia jest następujący. Destylowaną wodę o wysokim stopniu czystości nalewa się do dwóch menzurek. Jedną z nich podaje się uczestnikowi eksperymentu, a druga stanowi próbkę kontrolną. Następnie mierzy się przewodność elektryczną obu porcji wody – „naładowanej” i porównawczej. Przeciętny człowiek oddziaływujący myślowo na wodę zmienia jej przewodność elektryczną zupełnie nieznacznie.

Według słów Zenina, pewnego razu przyszedł do niego jeden z uzdrowicieli, który twierdził, że potrafi przenosić ezoteryczną karmę chorego na wodę. Uczony podał mu menzurkę, a
on na niej mocno skupił swoją uwagę. W porównaniu z próbką kontrolną destylat w menzurce uzdrowiciela zwiększył swoją przewodność elektryczną kilkukrotnie! Metafizycy powiadają, że mogą wytwarzać wodę „żywą” i „martwą”. Czym jedna różni się od drugiej?

W pierwszej przewodność elektryczna jest większa niż w próbce kontrolnej, a w drugiej – niższa. Jak taka woda działa na organizmy żywe? Aby odpowiedzieć na to pytanie, przeprowadza się testy biologiczne, sprawdzające działanie „napromieniowanej” wody na mikroorganizmy. Najprostsze z nich, jednokomórkowe zanurza się w próbce kontrolnej, na
którą człowiek nie miał wpływu oraz w tzw. „martwej” wodzie. W oczach biologów, współpracowników Zenina odmalowało się prawdziwe przerażenie, kiedy umieścili swoje ukochane mikroorganizmy w „martwej” wodzie, którą „zaczarował” wspomniany uzdrowiciel. Zwykle w „martwej” wodzie jednokomórkowce przestają się aktywnie poruszać, zamierają, skoro tylko wpadną do wody. Tym razem jednak nie zginęły one w zwykły sposób, lecz rozpoczął się proces rozpuszczania ich błony komórkowej! Pozostawmy na boku hipotezy objaśniające mechanizm bezkontaktowego przekazywania informacji od człowieka do wody i pozwólmy dojść do głosu innym autorom.

Rosyjski uczony Aleksandr Stiepanow przeprowadził następujący eksperyment [9]. Nalał do naczynia zwykłą destylowaną wodę i postawił je na czole leżącego człowieka (rys. 5). Woda powinna zapisać w sobie mikroenergetyczną informację pochodzącą od człowieka. Następnie uczony wykonał badanie chromatograficzne tej wody i otrzymał chromatogram, który wyraźnie różnił się od wykresu uzyskanego w przypadku wody zwykłej, nie poddanej działaniu biologicznego pola człowieka. Potem umieścił naczynie z wodą destylowaną na tym samym miejscu czoła, ale na fotografii twarzy tego samego człowieka. Po wykonaniu chromatografii, zdziwienie eksperymentatora było bezgraniczne – chromatogram wody zdjętej z fotografii był identyczny z wykresem dla wody poddanej działaniu samego człowieka.

Doświadczenia te uczony powtarzał wielokrotnie, nieodmiennie otrzymując te same rezultaty. Prof. Stiepanow wysnuł z tego dwa wnioski:
1) pole biologiczne człowieka ma zdolność przekazywania swojej informacji na inne obiekty, w szczególności na fotografie,
2) woda jest jednym z nośników takiej informacji.

W jakiś czas potem, jeden z uczestników eksperymentu zginął w następstwie nieszczęśliwego wypadku. Stiepanow ponownie umieścił wodę na jego zdjęciu i wykonał jej badanie. Wizerunek zareagował na śmierć swojego „właściciela” – chromatogram był zupełnie inny.

Kolejny eksperyment, przeprowadzony przez uczonego z Kazachstanu Aleksandra Szpilmana, również pokazuje możliwości zapisu informacji w wodzie [14]. Eksperyment opatrzono kryptonimem „podchmielona woda lub alkoholowa homeopatia”. Istota jego jest następująca (rys. 6). Polem aksyonowym A pochodzącym z generatora G (konstrukcji akademika Akimowa) prześwietlono płaską ampułkę R napełnioną 50% roztworem spirytusu do poziomu około 2 mm. Hermetycznie zamkniętą ampułkę wykonano z cienkiego, przezroczystego plastiku, wykorzystywanego w produkcji butelek do przechowywania napojów chłodzących. Pod nią umieszczono czystą wodę W w porcelanowym spodku.

Przypuszczano, że pole aksyonowe ma zdolność przenoszenia własności cieczy w ampułce R do wody W. Sto gramów wody naświetlano przez 10 minut. Następnie eksperymentatorzy, a właściwie obiekty doświadczenia – P.M. Miaczyn i A.A. Szpilman dokonali degustacji – wypili po 50 gramów. I wtedy… tak relacjonowali badacze: „Woda zyskała nieco kwaśny posmak… Wzburzyła się krew, zaszumiało w głowie. Powstało odczucie, jakbyśmy dopiero co wytrzeźwieli… Wyruszyliśmy na poszukiwanie soku z kiszonych ogórków.”

Efektu „podchmielonej wody” nie obserwuje się, gdy energia pola aksonowego jest mniejsza od 300eV, a występuje on wyraźnie przy 600eV i więcej. Doświadczenie to ukazuje możliwość wykorzystania tego typu generatorów w homeopatii. Ponieważ alkohol wywołuje w człowieku szerokie spektrum odczuć i reakcji, jego wykorzystanie pozwala zbadać wiele wariantów oddziaływania homeopatii na ludzki organizm. A przede wszystkim – doświadczenie stanowi demonstrację możliwości zmian własności wody.

Czasem woda, po przejściu wielostopniowego procesu oczyszczania, zachowuje „bagienny” smak i zapach. Woda pozostaje „martwą”. Możliwe jednak, że odpowiednie generatory pozwolą „ożywiać” wodę. Uczynią ją smaczną i uzdrawiającą. Co dziwne, ale prawdziwe – można odczuć upojenie, nawet nie kosztując napromieniowanej wody, a jedynie będąc obecnym w pomieszczeniu, gdzie dokonuje się opisany eksperyment. Zatem homeopatia jest możliwa bez udziału samej wody. Na zakończenie tego rozdziału zacytujemy doktora nauk technicznych W.D. Płykina, członka Międzynarodowej Akademii Informatyzacji przy ONZ:

„Kolejne badania wykazały, że woda jest informacyjną podstawą życia biologicznego we Wszechświecie. Nie na Ziemi, to nie przejęzyczenie, a właśnie we Wszechświecie. Okazuje się, że we Wszechświecie są niejako dwie wody, dwa podstawowe nośniki informacji.

H2O – podstawa życia biologicznego oraz Li2O (Li – lit) – podstawa wszystkich procesów zachodzących w gwiazdach. Kiedy 20 lat temu jako materialista czytywałem Biblię, aby walczyć z „opium dla ludu”, nie mogłem zrozumieć słów: „I uczynił Bóg sklepienie w środku wód i oddzielił wody pod sklepieniem od wód ponad sklepieniem”. Teraz jest jasne, że te dwie „wody” H2O i Li2O, to dwie informacyjne podstawy Wszechświata”.

Przypisy w linku źródłowym:
http://instytutarete.pl/poczytaj/ciao/na-zdrowie/273-niezwyke-waciwoci-zwykej-wody.html?tmpl=component&type=raw

komentarze 4 to “Niezwykłe właściwości zwykłej wody”

  1. angela.bur Says:

    Dziękuję za to doniesienie. Przyszło chwilę po tym jak „niewiernemu” tłumaczyłam o doniesieniu naukowym istnienia PAMIĘCI wody. Nie uwierzył. Tutaj optował za tym sławny u nas prof.biochem.M.Tombak.
    Ja to czuję, wierzę w mądrość przekazu biblijnego. Nauka zawsze prędzej lub później tylko ją potwierdza. Wspaniałą inspirację miał także fizyk z Japonii Massaru Emotto: uzdatniał wodę myślą z modlitwą. Taką wodę posyłał chorym a zdrowieli.Zamrażał wodę -tworzyły się kryształy i poznać można było obraz destrukcji martwej wody (tutaj z brudnego zbiornika , kranówy) oraz tej obmodlonej modlitwą dziękczynienia i miłości.
    Bóg powiedział „W Bramy Moje wchodźcie z dziękczynieniem!”- Biblia. Ale powiedział także:”Nie będziesz czynił sobie podobizny …. ani jej czcił…” oraz „Czcij ojca i matkę swoją!” (bez względu na ich fakty- są blisko z nami powiązani). Nie uwielbia się zwierząt , lecz je szanuje jak każdą żywą istotę i to co żywe należy uszanować ze względu na Życie. „Nie zabijaj!” – Tu weźmy pod uwagę aborcję….(:
    Szkoda, że tak wielu ludzi zamkniętych jest na Miłość i Mądrość…I to chyba ze strachu przed Bogiem i z racji obrony własnego buntu, egoizmu.
    To powinno się zmienić. Wspaniali ci Radzieccy Profesorowie i Ludzie, którzy szukają Prawdy ! Oni -w proroctwie- mają uwielbić Boga.
    Niszczy nas żywe uczucie nienawiści a uzdrawia uczucie prawdziwej miłości promieniującej więcej niż laser. Dziękujmy Bogu, dziękujmy ludziom a oni niech odniosą dziękczynienie także do Źródła- Bogu mówiąc „Chwała Bogu, chwała Panu!”

  2. Kikka Says:

    Tutaj całość artykułu dostępna w przystępniejszej formie graficznej:
    http://www.sator.pl/download/wlasciwoci_wody.pdf

  3. Darek Says:


    Myśli jak gołębie…
    Dziękujmy więc Bogu, że krowy nie mają skrzydeł.

  4. Anonim Says:

    ale 4 stan skupienia materii to plazma:)


Możliwość komentowania jest wyłączona.

%d bloggers like this: