Somalia: głód dla zysku i wschodnio-afrykański kryzys żywnościowy cz. III


Część I, część II

Somalia famine 3

SOMALIA: FAMINE FOR PROFIT AND THE EAST AFRICAN FOOD CRISIS

http://nilebowie.blogspot.com/2011/08/somalia-famine-for-profit-and-east.html

Nile Bowie – 13.08.2011 tłumaczenie Ola Gordon

Zdjęcia James Nachtwey

część 3 – Głód dla zysku

Według badań przeprowadzonych przez ONZ Organizację ds. Żywności i Rolnictwa, ceny globalne żywności od 2004 r. wzrosły ponad 240%.; nieuzasadnionego wzrostu cen takich potrzeb nie należy naiwnie odrzucać jako wahania rynkowe, ceny żywności są bezpośrednio manipulowane przez kluczowe elementy angielsko-holendersko-szwajcarskiego kartelu żywności, składającego się z kilkunastu najważniejszych firm, wspomaganego przez kolejne 30 innych, które dosłownie posiadają monopol na światowe zasoby żywności, pod przyprawiającym do mdłości wpływem endogamicznych feudałów z królewskiego brytyjskiego Domu Windsorów. Nigdy wcześniej w historii tacy potężni oligarchowie nie byli tak otwarci w wyrażaniu poparcia dla depopulacji. Ich kontrola dostaw żywności wystarcza by mieć bezsenne noce.

„W celu prawdziwej i szybkiej redukcji populacji, konieczne jest wciągnięcie wszystkich mężczyzn do walki i zabicia znacznej liczby kobiet w wieku rozrodczym. Najszybszym sposobem redukcji populacji jest głód, jak np. w Afryce, lub na skutek chorób, jak np. czarna śmierć [epidemia]” – Thomas Ferguson, amerykański Departament Stanu, Urząd ds. Populacji.

Działalność kartelu żywności prowadzona przez Windsorów służy bezpośrednio by wpływać na śmierć milionów osób rocznie, metodą kreowanego przez człowieka głodu. Kartel składa się z sześciu czołowych prywatnych firm produkujących zboże: Cargill, Continental, Louis Dreyfus, Bunge i Born, André i Archer Daniels Midland, które kontrolują większość światowych zbóż, pszenicy, kukurydzy, owsa, żyta, sorgo, jęczmienia, mięsa, nabiału, oleju, owoców, warzyw, cukru i przypraw.

W celu zdominowania światowych zasobów naturalnych, instytucja Domu Windsorów [House of Windsor] pracowała na centralnym skupieniem kontroli nad dystrybucją energii, zarządzaniem zasobami mineralnymi i uprawą żywności. Szeroko zakrojone badania opublikowane przez Richarda Freemana w Executive Intelligence Review dokładnie ilustrują centralną kontrolę kartelu żywności, w którym utworzono cztery główne bloki eksportowe, używane do napędzania globalnej gospodarki żywnościowej. Rozpad regionalnej kontroli rynku obejmuje Stany Zjednoczone, Unię Europejską, Wspólnotę Narodów (Australia, RPA, Kanada, Nowa Zelandia) i Amerykę Łacińską (Argentyna i Brazylia); Chociaż regiony te, według dzisiejszych szacunków, stanowią mniej niż 20% ludności świata, są używane do uprawy produktów spożywczych, które po niskich cenach zalewają rynki pozostałych 80% świata.

House of Windsor – kontrola surowców

Kontrola międzynarodowego eksportu pszenicy % całości mln ton

Chociaż jest powszechne dla krajów produkujących obfitą i wartościową żywność żeby stać się aktywnym na rynku eksportu, cztery regiony na których skupia się kartel otrzymały nieograniczony priorytet jako światowi dystrybutorzy, skutecznie wywołując wymuszoną zależność w restrukturyzacji Trzeciego Świata, który wpadł w pułapkę przyjmowania pożyczek regulacyjnych od potęg zagranicznych. To one splądrowały je w czasie kolonizacji; a kraje spoza czterech regionów eksportowych mogą albo importować z globalnego rynku, albo głodować. Wytoczono wojnę niezależnym gospodarkom rolnym z czterech regionów eksportujących, nie oszczędzając niczego poza korporacyjną kontrolą centralną. W 1976 roku Rosji sprzedano 12,4 mln ton zboża wyprodukowanego w Ameryce północnej przez Cargill i Continental, tworząc przez to deficyt zboża w USA i Kanadzie. Samo to, że żywność jest uprawiana w czterech regionach eksportu, nie uprawnia tych krajów do zagwarantowania bezpieczeństwa żywności, czy nie oznacza tego, by rządy tych krajów miały władzę nad dystrybucją lub ceną produktów, ponieważ są one zbierane i dystrybuowane przez podmioty całkowicie prywatne, które podejmują decyzje w oparciu o zysk, a nie zasługi czy wyższość moralną.

Badania przeprowadzone przez Oddział Analiz Handlu Departamentu Rolnictwa USA w 1994 roku, wykazują, że regiony eksportujące zapewniają 88% światowego eksportu pszenicy, co stanowi tylko 39% światowej produkcji pszenicy, 522,4 mln ton w latach 1994 – 1995, chociaż te regiony nie wyprodukowały największej ilości produktów, a ich przewaga jest wymuszana przez kartel żywności zalewem produktów, w niczym nie przypominającym „wolnego rynku”.

„AIDS i inne choroby będą przykrywką do dziesiątkowania. Prawdziwymi przyczynami będzie głód, skażona woda (co istnieje od długiego czasu), toksyczne szczepionki aplikowane osobom, które już mają zmniejszoną odporność, wojny, i oczywiście, kradzież gruntów rolnych”. – John Rappoport, autor Depopulation and HIV

Przyczyną tych tragicznych wahań w ramach tego celowo maltuzjańskiego systemu żywnościowego jest aparat bezpośredniej kontroli anglo-holendersko-szwajcarskiego kartelu żywności. Wyniki badań opublikowane w Executive Intelligence Review, Josepha Brewda, podkreślają memorandum autorstwa otwartego zwolennika eugeniki Henry Kissingera, bezskutecznie omawiającego „Skutki globalnego wzrostu liczby ludności na amerykańskie bezpieczeństwo i interesy za granicą”.

Kissinger, były amerykański sekretarz stanu w rządach Nixona i Forda, mówi o rasowej pseudonauce z lat 1940, proponując realizację tajnego planu zmniejszenia liczby ludności w wybranych krajach rozwijających się, poprzez ukierunkowaną kontrolę urodzeń, wojnę i głód z powodu zagrożenia wzrostu liczby ludności w byłym sektorze kolonialnym, którą przyjął jako oficjalną politykę prezydent Gerald Ford w 1975 roku, i której realizację zlecił były doradca ds. bezpieczeństwa narodowego i ówczesny dyrektor CIA George Bush.

Kissinger przechwala się: „Inwestycje kapitałowe na nawadnianie i infrastrukturę, oraz wymogi organizacyjne dla ciągłej poprawy plonów, mogą być poza możliwościami finansowymi i administracyjnymi wielu najsłabiej rozwiniętych krajów. W przypadku niektórych obszarów o największej populacji, są małe lub nie ma żadnych perspektyw na obroty dewizowe, by pokryły stale rosnący import żywności. Wątpliwe jest, czy państwa-darczyńcy pomocy będą przygotowane do zapewnienia rodzaju masowej pomocy żywnościowej, wynikającej z prognoz długoterminowego stałego importu”, zanim wyda ostrzeżenie o „na dużą skalę głodzie, rodzaju jakiego nie doświadczono od kilkudziesięciu lat, rodzaju o którym świat myślał, że został wyeliminowany na stałe”.

Kissinger dobrze wie, że anomalie te nie są wytworem zacofanych narodów, nie mogących się wyżywić w ich własnych krajach, ale są zaaranżowane przez celową politykę finansową zmierzającą do „ustabilizowania” poziomów zaludnionych w potencjalnie konkurencyjnych i bogatszych w surowce krajach. Samo ludzkie cierpienie doświadczane w Rogu Afryki, teraz jest wyłącznie wytworem dziesięcioleci maltuzjańskiej polityki, która traktuje żywność jako broń.

Jak na ironię, autorzy ludobójczej polityki i obrońcy Malthusa nigdy sami nie zgłaszają się do głodowania, może Kissinger sam powinien doświadczyć swojej stabilizacji populacji, choć można zakładać, że nie byłoby mu dobrze bez butelki szampana za $2.000, foie gras i trufli. Większość ludzi sądzi, że ONZ, ze swoim Światowym Programem Żywnościowym i ‚żołnierze sił pokojowych na odważnej misji, aby uczynić świat lepszym miejscem’, jednak agencje te znajdują się w czołówce wdrażania polityki centralnej kontroli przez wprowadzanie GMO, szczepionek i programów sterylizacji w krajach rozwijających się, pod pozorem zrównoważonego rozwoju, zorganizowanego przez ludzi, których można opisać tylko jako eko-ekstremistów.

Napisane w Bez kategorii. Możliwość komentowania Somalia: głód dla zysku i wschodnio-afrykański kryzys żywnościowy cz. III została wyłączona
%d bloggers like this: