Somalia: głód dla zysku i wschodnio-afrykański kryzys żywnościowy cz. II


Somalia famine 2

SOMALIA: FAMINE FOR PROFIT AND THE EAST AFRICAN FOOD CRISIS

http://nilebowie.blogspot.com/2011/08/somalia-famine-for-profit-and-east.html

Nile Bowie – 13.08.2011        tłumaczenie Ola Gordon

Zdjęcia James Nachtwey

część 2 – Głód dla zysku

Architektura wywołanego przez człowieka głodu i kartelizacja żywności

„Na obecne ogromne przeludnienie, już teraz daleko sięgające poza możliwości świata, nie można odpowiedzieć przyszłym zmniejszaniem liczby urodzeń przez antykoncepcję, sterylizację i aborcję, ale musi zostać dokonana redukcja liczby już żyjących. Należy to zrobić za pomocą wszelkich niezbędnych środków„. -. Inicjatywa na rzecz ONZ ECO-92 ECO-92 EARTH CHARTER [Karty Ziemi].

Kluczowi decydenci, z których składa się wspólnota międzynarodowa, są jednymi z najgorszych przykładów ludzi, jaka zglobalizowana cywilizacja ma do zaoferowania. Przez pryzmat ich własnego kompleksu wyższości, osoby te postrzegają Trzeci Świat jako miejsce przeznaczone dla swoich osobistych grabieży, zamieszkałe przez ludzi trzeciej klasy i bezużytecznych zjadaczy, którzy nie są godni spożywać produktów spożywczych uprawianych na ich rdzennych ziemiach. Obecnie, Somalia jest niszczona kolejnymi suszami, jakie panują w południowych regionach Bakool i Dolnego Shabelle, częściowo kontrolowanych przez Al-Shabaab, grupę bojówkarzy dżihadu.

Tradycyjnie, ze względu na surowe warunki klimatyczne, Somalia zawsze była gospodarką pasterską i wiejską opartą na handlu wymiennym między koczowniczymi pasterzami i rezydującymi rolnikami. Mimo utrzymującej się suszy, Somalia utrzymywała samowystarczalność rolną w latach 1970 i wdrażała programy, które doprowadziły do znacznego handlowego rozwoju pasterstwa. MFW i Bank Światowy interweniowały w latach 1980 i ustawiły scenę dla kryzysu rolniczego poprzez reformy gospodarcze, które zniszczyły delikatne stosunki wymiany między pasterzami i drobnymi rolnikami, w ich zarówno koczowniczych, jak i farmerskich gospodarkach.

W celu obsługi zadłużenia wobec Klubu Paryskiego i innych waszyngtońskich instytucji finansowych, na poprzedni rząd somalijski nałożono trudne wymogi oszczędnościowe, które wzmocniły uzależnienie od importowanego zboża, dalej przyczyniając się do upadłości i potrzeby dodatkowych pożyczek. Pomoc żywnościowa wzrosła 15 razy od połowy lat 1970 do połowy lat 1980 i nadal rośnie o 31% rocznie.

Producenci rolni zostali zniszczeni w wyniku określonego przez MFW wzrostu importu, tradycyjnie spożywane lokalne uprawy kukurydzy i sorgo zostały zastąpione tanią zagraniczną pszenicą i dotowanym amerykańskim zbożem, w celu zwiększenia zależności Somalii – a nie jej suwerenności. Ceny paliwa, nawozów i środków produkcji wzrosły niebotycznie, po okresowej narzuconej przez MFW dewaluacji somalijskiego szylinga, co zniszczyło siłę nabywczą państwa i poważnie uderzyło w krajowych producentów rolnych i nawadniane rolnictwo.

Prawdziwe przyczyny zubożenia somalijskiej społeczności rolniczej zostały spowodowane deregulacją rynku zbóż, wojnami walutowymi i napływem zagranicznej pomocy żywnościowej, takie darowizny dokonywano przy założeniu, że somalijskie, najlepiej nawadniane pola uprawne byłyby wykorzystywane do uprawy owoców, warzyw, roślin oleistych i bawełny, ale nie do konsumpcji krajowej, ale na wywóz na lukratywne półki rynku spożywczego Pierwszego Świata. Dawcy mogli przejąć kontrolę całego procesu budżetowego, poprzez dostarczanie pomocy żywnościowej, i ponieważ jego sprzedaż krajowa stała się głównym źródłem dochodów państwa.

Depopulacja powinna być najwyższym priorytetem polityki zagranicznej wobec krajów Trzeciego Świata, ponieważ gospodarka USA będzie wymagała znacznej ilości minerałów z zagranicy, zwłaszcza z krajów słabiej rozwiniętych”. – Henry Kissinger, laureat Pokojowej Nagrody Nobla i b. Sekretarz Stanu USA

W kraju, gdzie 50% ludności to koczowniczy pasterze, rola wielbłądów i innych zwierząt hodowlanych jest istotna do przetrwania i zapewnienia dobrobytu. Przed zaangażowaniem MFW w Somalii, hodowla bydła zapewniała 80% zysków z eksportu. Ostatecznie, tworzenie uzależnienia opłaca się i zdobycie takich relacji jest ostatecznym celem instytucji kredytowych, dlatego pożyczki są przydzielane w połączeniu z polityką zmian strukturalnych.

Bank Światowy zachęcał do prywatyzacji usług weterynaryjnych, prywatnego rynku leków weterynaryjnych, i zarządzał komercjalizacją wody w czasie suszy, i jednocześnie skutecznie odebrał funkcje wykonywane przez Ministerstwo Hodowli Zwierząt; zmuszając w ten sposób tradycyjną gospodarkę wymiany na sprywatyzowany dla zysku system, nie dbając o potrzeby koczowniczych pasterzy na odległych obszarach pastwisk, co przyniosło katastrofalne skutki niszczenia stad i wszystkiego co przypominało gospodarkę pasterską.

Instytucje Bretton Woods nadzorowały restrukturyzację budżetu i wydatków rządowych, co nie pozwoliło rządowi na niezależne wykorzystanie dostępnych środków krajowych, doprowadziło do 85% spadku w wydatkach na rolnictwo z poziomu jaki był w połowie lat 1970.

Programy restrukturyzacji gospodarki wprowadzone przez MFW – Bank Światowy, zniszczyły działalność koczowniczych pasterzy i wpędziły ich w biedę. Tradycyjna gospodarka wymienna zlikwidowana, producenci zbóż, którzy wymieniali zboże za bydło, zrujnowani, kiedy stada wymarły z głodu, co przyczyniło się do redukcji obrotów dewizowych z międzynarodowego eksportu wołowiny. Nie jest niespodzianką, że kiedyś rozsądnie programy rządowe gospodarcze i społeczne zaczęły się pogarszać.

Jak mówią badania opublikowane przez Michaela Chossudovskyego, wydatki rządowe na ochronę zdrowia w 1989 roku zmniejszyły się o 78% w porównaniu z poziomem w latach 1970, a na edukację wynosiły tylko $4 na ucznia, podczas gdy wcześniej były to $82, zapisy do szkoły zmniejszyły się o 41%, co spowodowało upadek systemu edukacji.

Średnia płaca w sektorze publicznym zmniejszyła się do $3 miesięcznie, obsłużenie długu zagranicznego stanowiło 194,6% dochodów z eksportu, sytuacja stała się beznadziejna. Bank Światowy zezwolił na pożyczkę strukturalną w wysokości $70 mln w 1989 roku, później jednak została zamrożona z powodu złych wyników gospodarczych, nawet gdyby kraj wziął nowe kredyty, próbując spłacić swoje długi, Somalia stała się zakładnikiem drapieżnego kapitału, obsługi długu i zmian strukturalnych. Tradycyjne gospodarki w setkach różnych krajów są atakowane przez MFW, głód w chwili obecnej nie jest wynikiem braku żywności, ale wynikiem restrukturyzacji gospodarczej, wysokich cen i nadmiernej podaży globalnej.

„Całkowita populacja 250-300 mln, redukcja o 95% obecnego poziomu, będzie idealna” – Ted Turner, załozyciel CNN i sponsor ONZ.

Działalność MFW, Banku Światowego i innych instytucji finansowych z Bretton Woods polega na założeniu kajdanków zależności kraju kredytobiorcy od rynków światowych i zniszczeniu bezpieczeństwa żywnościowego; warunki środowiskowe i susza sprzyjają dodatkowej podatności na brak bezpieczeństwa żywnościowego, jak widać obecnie w Rogu Afryki. Somalię wepchnięto w dalszy kryzys gospodarczy poprzez subsydiowanie bezcłowej wołowiny i produktów mlecznych, sprowadzanych z Unii Europejskiej; pasterstwo nie ma możliwości zdobywania bogactwa w sposób tradycyjny ze stada, gdyż niskiej jakości produkty mięsne importowane z UE sprzedaje się za połowę ceny produktów krajowych.

Od 1974 roku pomoc żywnościowa w Afryce Subsaharyjskiej wzrosła ponad 7-krotnie, a importowane zboże zalało lokalne rynki i wzrosło ponad 2-krotnie w krajach uznanych za rolniczo samowystarczalne, takich jak Zimbabwe, gdzie ludność zmuszono do konsumowania kory drzewnej podczas kryzysu żywnościowego w 1992 roku, podczas gdy ich żyzne ziemie wykorzystywano do uprawy tytoniu na eksport, po to, by obsłużyć zadłużenie zagraniczne. Instytucje finansowe stosują wyniszczającą restrukturyzację gospodarek zadłużonych krajów, w celu skutecznego zmuszania ich do upraw za gotówkę, wykorzystując ziemię najwyższej jakości do uprawy tytoniu na eksport, a jednocześnie zalewają lokalny rynek dotowanym zagranicznym zbożem i produktami mięsnymi, tworząc w ten sposób celowo drogę ekspresową do tworzenia ubóstwa i niszcząc lokalne gospodarki. Oprócz wprowadzania szkodliwych inicjatyw oszczędnościowych w rozwoju wsi, robotach publicznych i rolniczych projektach infrastrukturalnych w krajach afrykańskich, ich bezwstydne dążenie do osiągania zysku, doprowadziło do tego, że Bank Światowy uznał wodę za towar, co aktywnie przyczynia się do braku zabezpieczenia podaży żywności i głodu w suchym klimacie.

Nałożone przez MFW-Bank Światowy zmiany strukturalne, są ostatecznym atakiem na suwerenność i na każdy lokalny system wymienny, który omija rynek globalny. Wynikające z tego dysfunkcje gospodarcze to nie jakiś straszny zbieg okoliczności, czy efekt złego zarządzania; ale są zaprojektowane po to, by stworzyć zależność przez maltuzjańską politykę, sabotaż rynku i wykreowany głód. To z kolei wywołuje umyślne zabijanie populacji rozwijającego się świata, z obawy przed tym, że ich lokalne surowce i suwerenne gospodarki mogą potencjalnie przynieść im ogromne bogactwo i niezależny rozwój.

Jedna odpowiedź to “Somalia: głód dla zysku i wschodnio-afrykański kryzys żywnościowy cz. II”


Możliwość komentowania jest wyłączona.

%d blogerów lubi to: