Nowotwory Watykanu: Sumienie – uniwersalny arbiter. Henryk Pająk


Dokąd idziemy?

Dokąd zmierzają sumienia?

(J. P. II – Skoczów 1995)

Jan Pawel II w encyklice Evangelium Vitae wskazuje na sumienie jako „miejsce”, w którym rodzą się kluczowe decyzje i zachowania człowieka.

Osłabienie wrażliwości na Boga i człowieka, wraz ze wszystki mi tego zgubnymi konsekwencjami dla życia, dokonuje się w głębi sumienia. Chodzi tu przede wszystkim o sumienie każdego człowieka, który w swojej jedności i niepowtarzalności staje sam przed Bogiem (…)

Papież dodawał:

Ale w pewnym sensie chodzi tu też o „sumienie” społeczeń stwa: jest ono odpowiedzialne w jakiś sposób nie tylko dlatego, że toleruje albo popiera zachowania wymierzone przeciw życiu, ale ta kże dlatego, iż kształtuje kulturę śmierci, posuwając się nawet do tworzenia i utrwalania prawdziwych „struktur grzechu” wymierzo nych przeciw życiu.

Zapytajmy od razu i z pozoru zuchwale: dlaczego Jan Paweł II, wiele lat po opublikowaniu Evangelium Vitae, nie pozostawił sumieniu Polaków decyzji o przystąpieniu do Unii Europejskiej? Dlaczego zdecydowanie zalecił wybór Unii? Czyż nie mógł powiedzieć:

Rodacy! Wybierzcie zgodnie z waszymi sumieniami!

To by wystarczyło, aby nawet kilka milionów wiernych zagłosowało właśnie zgodnie z sumieniem, właśnie przeciwko Unii, kierując się choćby moralną etyczną stroną swych decyzji i autorytetem Jana Pawła II. Unia Europejska jest bezwzględnie negatywną, grzeszną strukturą zła w wielu aspektach prawa natu ralnego, moralności, etyki, ochrony życia najsłabszych (eutanazja i aborcja).

Zdecydowanie odmownie odnieśli się do Unii autorzy broszury wydanej przed referendum, a byli to tacy znawcy problemu, zarazem patrioci, jak ksiądz prof. Czesław Bartnik, ks. abp Kazimierz Majdański, ks. abp Józef Michalik, ks. prof. Jerzy Bajda i etyk dr Marek Czachorowski. Wszyscy oni wykazywali oczywistość moralnego i etycznego nakazu „NIE” dla Unii jako struktury zła, po szerzając ten imperatyw odmowy o aspekty materialnej degradacji jednostki, na rodu, państwa.

Arcybiskup Kazimierz Majdański zadawał retoryczne pytanie:

Czy wolno zaufać Europie bezbożnej?

I dodawał:

Ewangelizacja Europy? – Tak, przez „nie” wypowiedziane wo bec wchodzenia w struktury grzechu.

Arcybiskup Józef Michalik stwierdzał:

(…) dziś z Zachodu nadchodzi cywilizacja nihilizmu, śmierci, zabijania dzieci, chorych, kalek, starych i wyniszczenia całych warstw społecznych, jak chłopi i robotnicy, a także kult seksu, gwałtu, chaosu (…)

Co się więc stało – mamy nie tylko prawo moralne lecz również obowiązek zapytać – że Jan Paweł II, który wielekroć, z temperamentem Piotra Skargi rzucał gromy na wymienione przez abp. J. Michalika fundamenty programu „imperium zła”, w sytuacji „za pięć dwunasta”, ale i poprzednio, m.in. w polskim Sejmie, opowiedział się – w imieniu Stolicy Apostolskiej – za Unią Europejską?

Co się stało, że podczas pielgrzymki do Chorwacji zdecydowanie poparł perspektywę wejścia tego udręczonego narodu do Unii Europejskiej właśnie w przededniu polskiego referendum, tak jakby pielgrzymka do Chorwacji zo stała celowo zaplanowana na ten czas, aby przez analogię raz jeszcze nama wiać Polaków na „TAK”?

Gdybyśmy zestawiali wypowiedzi Jana Pawła II w kontekście Unii Europej skiej oddalone od siebie w czasie, wówczas to pytanie: co się stało, musieliby śmy zadawać raz po raz i nie znajdować racjonalnej odpowiedzi.

Jeszcze w 1997 roku w Poznaniu (3 czerwca) wołał do Polaków:

Nie dajcie się zniewalać! Nie dajcie się zniewolić, nie dajcie się skusić pseudowartościom, półprawdom, urokiem miraży, od których później będziecie się odwracać z rozczarowaniem, po ranieni, a może nawet ze złamanym życiem.

A 19 maja 2003, w Rzymie:

Wejście w struktury Unii Europejskiej, na równych pra wach z innymi państwami, jest dla naszego Narodu i dla brat nich narodów słowiańskich wyrazem jakiejś (jakiej? – H.P.) dziejowej sprawiedliwości, a z drugiej strony może stanowić ubogacenie Europy. Europa potrzebuje Polski. Kościół w Euro pie potrzebuje Świadectwa wiary Polaków. Polska potrzebuje Europy. Od Unii Lubelskiej do Unii Europejskiej (…)

Wielką musiał przebyć „transformację” Jan Paweł II pomiędzy tymi dwiema wypowiedziami – tylko dwiema z wielu – filarami olbrzymiego wiszącego mostu przerzuconego nad „strukturami zła”, nad „imperium nieprawości”, a nagłą po trzebą i rzekomo historyczną szansą „ewangelizacji” Europy! Tej Europy, która rzekomo potrzebuje „świadectwa wiary Polaków”. Tej Polski, która rzekomo „potrzebuje Europy”. Tej Europy, która rzekomo „potrzebuje Polski”. I tylko ten ostatni człon j est zgodny z rzeczywistością, realną aż do bólu: to niemiecka „Eu ropa” potrzebuje Polski do jej bezlitosnego wyzysku, do uczynienia z niej rynku zbytu, do zamieniania Polaków w najemników Unii! I do powrotu nie mieckich „wypędzonych”. Do przeniesienia nad Wisłę „struktur zła”, „struktur grzechu”.

Niczym tonący brzytwy, obrońcy ostatnich złudzeń chwycili się sfor mułowania: „na równych prawach”. Kłamali, lub mówiąc delikatniej – razem z Janem Pawłem II mijali się z prawdą. Wśród nich był również autor tej pracy. W książce Z łagru do Eurołagru, opublikowanej tuż przed referendum, zadając gwałt logice własnej i logice rzeczywistości, przekonywałem czytelników, że Jan Paweł II mówiąc „tak, ale na równych prawach”, rzekomo mówił do Polaków między wierszami: wiecie, że w Unii Europejskiej równości praw nie ma i nie bę dzie, więc głosujcie na „NIE!”.

Nie chciałem, wraz z innymi, odbierać ostatniego oparcia swoim czytelni kom. Oparcia w Papieżu. Odbierać ostatniej busoli, gasić ostatnią latarnię, jaką niewątpliwie Papież jest dla Polaków przynajmniej w sprawach wiary.

Po referendum złudzenia prysły, zniknęły też powody do udawania. To Jan Paweł II z grupą polskojęzycznych koczowników etnicznych z kierowni ctwa Episkopatu, przechylił szalę klęski Polaków.

(…) twa zguba w Rzymie! – wołał Wieszcz. Wciąż aktualnie.

Jakie siły – czy też ich brak – zmusiły Jana Pawia II do zmiany stanowi ska z propolskiego na prounijne, promasońskie, antychrześcijańskie, globalistyczne? Jaką drogę musiał przejść, aby po 23 latach pontyfikatu, u końca swej drogi wskazać Polakom unijną kloakę jako miejsce ich dziejowej szansy?

Mamy podstawy przyjąć, że wizyta Papieża w Chorwacji została zsynchro nizowana w czasie z polskim referendum. W Polsce obowiązywała „cisza wybor cza”, ale tam, w Chorwacji, Papież mógł swobodnie agitować za wstąpieniem Unii do Chorwacji, tak jakby mało było Chorwatom „wstąpienia” wojsk nato wskich do Chorwacji i Serbii w ramach barbarzyńskiego najazdu w 1999 roku.

Spikerka polskojęzycznej „Telawizji” powiedziała z euforiąw głównym wy daniu „Wiadomości” 11 VI 2003 roku:

Chorwaci nigdy nie zapomną Papieżowi jego poparcia dla ich wstąpienia do Unii Europejskiej.

To prawda. Zapewne nigdy, a z pewnością nieprędko. Tylko w jakim znacze niu?

Sporą dawkę obłudy musiał wykrzesać Prymas kard. J. Glemp, aby zaledwie tydzień po referendum powiedzieć przed rozpoczęciem obrad 323-go Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski:

– Jeśli w Unii chcą pominąć chrześcijańską koncepcję człowieka, to niech nam jasno powiedzą, jaką wizję proponują

Oto skala hipokryzji polskiego purpuratu! Mówili im przez ostatnie 10 lat: aborcją, eutanazją, pornografią, narkomanią, „małżeństwami” homopedałów, a te raz mówią adopcją dzieci przez pary „małżeńskich” zboczeńców. Mówili ustami europejskich masonów w Poznaniu. Mówili ustami prezydenta niemieckiego, któ ry oficjalnie oświadczał, że teraz realizuje się inne wzorce niż chrześcijańskie – już niepotrzebne. Mówili inwazją antychrześcijańskich sekt. Mówili programami szkolnymi wyzbytymi odwołań do Boga, do tradycji narodów Jednoczonych”.

Czy Prymas nie wiedział wraz z Pieronkami, Życińskimi, Czajkowskimi, Rakoczymi, Gocłowskimi, Muszyńskimi, Nossolami – że pod dyktando UE „polski” rząd pracuje nad nowelizacją kodeksu pracy1, w oparciu o który nie będzie można zwalniać nauczyciela homoseksualisty czy nauczycielki lesbij ki – one muszą w ramach niedyskryminacji – demoralizować dzieci i młodzież szkolną swymi zboczeniami? Nie wiedział o tym?

Czy Prymas i pozostali apologeci Anschlussu nie wiedzieli, co Biblia mówi o zboczeńcach?

Ktokolwiek obcuje cieleśnie z mężczyzną tak jak się obcuje z kobietą, popełnia obrzydliwość. Obaj będą ukarani śmiercią, sami na siebie tę śmierć ściągnęli.

Czy ich nie obowiązują słowa kardynała Ratzingera, przewodniczącego Kongregacji Wiary:

próbuje się zgromadzić pod egidą katolicyzmu osoby homose ksualne, które nie mają wcale zamiaru zrywać z postępowaniem homoseksualnym (…) W konsekwencji powinno się wycofać wszelkie poparcie dla tych organizacji, które usiłują wypaczać nauczanie Kościoła, zajmują wobec Niego postawę dwuznaczną lub zupełnie lekceważą. Jan Paweł II w modlitwie na Anioł Pański powiedział: próbuje się ukazać zło moralne, dewiację, swoistą nie wolę jako drogę wyzwolenia.

Polskojęzyczni deprawatorzy z rządów Millera i poprzednich stwarzali i stwarzają cieplarniane warunki dla dewiacji pod pretekstem walki z „dyskrymi nacją”. Czy liderzy Episkopatu tego nie widzą, o tym nie wiedzą?

Czy główni agitatorzy z Episkopatu sądzą, że Polacy nie potrafią czytać? Nie śledzą tego, co wyprawia się z wiarą ich przodków?

Prymas J. Glemp w tym samym wprowadzeniu do Konferencji Episkopatu perorował:

– Jeśli w Unii chcą pominąć chrześcijańską koncepcję człowie ka, to niech nam sami powiedzą, jaką wizję proponują. Jeśli są nie wierzący, niech się nazwą niewierzący, jeśli są masonami, niech powiedzą, że są masonami (…)

Prymas domagając się tych wyjaśnień od unijnych zboczeńców doskonale wiedział, że to właśnie masoneria, że to są właśnie wojujący nihiliści realizują syjomasoński program niszczenia cywilizacji chrześcijańskiej, nie tylko chrze ścijańskiej, jest to bowiem program okupacji świata, nie tylko Europy.

Prymas i elita Episkopatu oczywiście „nie wiedzieli”, że satanistyczne usta wodawstwo unijne naciera szerokim frontem, zakłada wędzidła na ustawodaw stwa państw unijnych w promowaniu satanizmu masońskiego.

Czy Prymas Glemp nie wiedział, że Parlament Europejski ogłosił, iż prawo człowieka do szczęścia wymaga, aby nie pozbawić go praw, jakimi są swoboda i wolność oraz zgodność i harmonia z własną naturą i jej pragnieniami.

Czy Prymas Glemp i dominujący polskojęzyczni biskupi nie wiedzieli, że kolejne państwa unijne, w tym potężna Wielka Brytania, musiały przyznawać ko lejne „prawa” dla zboczeńców?

Czy Prymas i Episkopat nie wiedzieli, iż Komitet Praw Człowieka ONZ orzekł, że „kryminalizacja homoseksualizmu” jest sprzeczna z prawami do „pry watności”?

Czy Prymas Glemp i Episkopat nie wiedzieli, że Zgromadzenie Parlamen tarne Unii Europejskiej w lutym 1993 roku – a więc na dziesięć lat przed polskim referendum, przyjęło deklarację o zaprzestaniu „dyskryminacji” seksualnych zbo czeńców nie tylko na Zachodzie, lecz również w krajach posowieckich, co stano wiło zapowiedź „homoseksualizacji” tych krajów?

Czy Prymas i Episkopat nie wiedzieli, że we wrześniu 1993 roku Rumunię przyjęto do Rady Europy pod warunkiem usunięcia z ustawodawstwa rumuń skiego tejże „kryminalizacji” homo-zboczeń?

kard. J. Ratzingera. Okazuje się, że wypowiadając się w dokumentach tej kongregacji przeciwko zboczeńcom obojga płci, Kongregacja Doktryny Wiary „łamała” prawa człowieka. Kardynał Ratzinger w znanych doku mentach wypowiadał się w imieniu Kościoła katolickiego przeciwko legaliza cji związków zboczeńców homoseksualnych. Jest to zdaniem Sodomitów europejskich naruszenie tzw. „Karty” Praw Podstawowych, zawierających zapisy o „niedyskryminacji” homoseksualistów. Tylko patrzeć, jak sędziwy kard. Ratzinger zostanie postawiony przed jakimś europejskim trybunałem obrońców „praw człowieka”.

Co na to fanatyczni miłośnicy Unii Europejskiej i jej zboczonych „praw”, przemawiający w imieniu Episkopatu, samozwańczo w imieniu „polskich bisku pów”? Co na to – konkretnie, Prymas kard. Józef Glemp, abp. J. Życiński i pozo stali entuzjaści wchodzenia do Sodomy – „zgodnego z nauczaniem Jana Pawła II”?

Do tej długiej listy pytań, dodajmy równie długą listę pytań z dziedziny materialnego życia narodu, jego likwidowanej suwerenności politycznej i gospo darczej. Oto te pytania:

Czy papież Jan Paweł II, a z nim Prymas J. Glemp i pozostali etniczni koczo wnicy z Episkopatu, kiedy agitowali nas do konia trojańskiego pod nazwą Unii Europejskiej nie wiedzieli, że:

  • Unia jest totalitarnym superpaństwem, Związkiem Socjaldemokratycznych Republik z jego ustawą zasadniczą czyli Konstytucją?
  • że Unia posiada swój parlament jak każde normalne państwo?
  • że Unia posiada własny rząd i komisje (departamenty) jak każde państwo?
  • że Unia posiada własny „wspólny” budżet jak każde normalne państwo?
  • że Unia posiada własne sądy jak każde suwerenne państwo?
  • że Unia posiada własną walutę jak każde suwerenne państwo?

Oni doskonale o tym wiedzieli, lecz nakłaniali Polaków do likwidacji Polski, kasacji własnej suwerenności państwowej we wszystkich atrybutach tej suwerenności i wpychali nas do niemieckiego konia trojańskiego pod nazwą Unii Europejskiej.

Jak taką postawę powinniśmy nazwać, jak ją ocenić? Amerykański Żyd George Weigel, autor już tu omawianej kolubryny liczącej 925 stronic dużego formatu pod tytułem: Świadek nadziei – Biografia papieża Jana Pawła II, we wstępie do jej polskiego wydania550 zapytał:

Jak wiele Polski pozostało w polskim Papieżu?

To samo pytanie przenoszę na karty swojej książki:

Jak wiele Polski pozostało w polskim Papieżu?

I podobnie jak G. Weigel – odpowiedź pozostawiam swoim czytelnikom.

I cóż z tego, że Papież „potępiał”? Cóż z tego, że Papieska Rada do Spraw Rodziny potępiła ten pochód sodomii przez kraje zachodnie?

Czyżby obowiązywał dyskretny układ: Watykan będzie „potępiał”, a wy bę dziecie robić swoje?

Prymas Glemp spotkał się 18 listopada 2001 roku z niemieckim komisarzem unijnym – niemieckojęzycznym etnicznym koczownikiem Verheugenem i w te lewizji powiedział do milionów Polaków:

Wejście Polski do Unii Europejskiej jest koniecznością.

Rok później, w noworocznej homilii 2002/2003 Prymas Glemp oznajmił uroczyście, że Invocatio Dei w konstytucji europejskiej nie jest koniecznością warunkującą nasze „wejście” do Unii. Prymas zrezygnował z odwołań do chrze ścijańskich korzeni, choć przez kilka miesięcy nawet komuniści z SLD propa gandowo domagali się w negocjacjach z UE wprowadzenia do Konstytucji Europejskiej tegoż odwołania do chrześcijańskich korzeni Europy.

Dlaczego dopiero wtedy, kiedy Eminencja, Prymas, Episkopat i Papież wtłoczyli nas do Unii, Eminencja stawiał te obłudne pytania o istotę Unii? Dlaczego domagał się, aby sataniści z Parlamentu Europejskiego, Rady UE i wszystkich jej agend – wyjaśnili, czy są masonami? I czy są „niewierzący”?

Kościół Otwarty”otworzył drzwi Europie Szatana, a zatrzasnął drzwi Chrystusowi w Europie i w Polsce. Oficjalnie jednak wołają: OTWÓRZCIE DRZWI CHRYSTUSOWI! Drzwi do czego? Do Unii Europejskiej? Do Sodo my?

Ten Kościół „otwarty” na masonerię, o którą tak dramatycznie pytał Prymas otwierając Konferencję Episkopatu, to Kościół właśnie Prymasa J. Glempa, nun cjusza J. Kowalczyka, Kościół kard. Macharskiego, abp. Muszyńskiego, abp. Życińskiego, abp. Nossola557, abp. T. Gocłowskiego, bp. T. Pieronka, bp. Skworca, bp. Gądeckiego, bp. Jareckiego, heretyckich „teologów” z KUL i ATK.

To Kościół „otwartych” teologów i im podobnych mędrców Syjonu, piorących mózgi przyszłych teologów i księży w seminariach i na KUL – byłym Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Wszyscy razem toczą podstępną wojnę z „kościołem fundamentalistycznym”, w istocie wojnę z Chrystusem. Czyżby nie wiedzieli i tego, że Chrystus jednak zwycięży?

Należałoby jeszcze zadać kilkunastu głównym reprezentantom „Dymu Sza tana” pytanie o to, czy nie wiedzieli, co uczynili ich zdalni mocodawcy, z mate rialnym bytem Polaków. Dlaczego ich etniczni współbracia zniszczyli polski przemysł, rolnictwo, finanse, służbę zdrowia, górnictwo, hutnictwo, prze mysł cementowy, przemysł cukrowniczy, przemysł przetwórczy – te najważ niejsze dziedziny bytu materialnego Narodu!

Dlaczego jesteście „podzieleni”? Dlaczego nie posłuchaliście wołania Jana Pawła II z jego orędzia wygłoszonego do biskupów w Puebla 28 stycz nia 1979 roku:

Dopełnieniem waszej duszpasterskiej służby Prawdzie jest równa jej służba jedności. Jedność ta panować winna przede wszystkim wśród was jako duszpasterzy. Musimy chronić i za chować tę jedność – pisał święty Cyprian w chwili wielkiego za grożenia jedności biskupów jego kraju – przede wszystkim my sami, biskupi, których zadaniem jest przewodzenie Kościołowi, aby dać świadectwo, iż Episkopat jest jeden i niepodzielny. Niech nikt nie narusza prawdy i nie oszukuje wiernych. Episkopat jest je den (św. Cyprian De unitate, 6-8)Ji2.

Komentując słowa św. Cypriana i uaktualniając je, Papież dodawał:

Ta jedność biskupów nie jest wynikiem wyrachowania ani ludz kich kalkulacji, lecz czegoś zupełnie innego: źródłem jej jest służba jednemu Panu, ożywcze działanie jednego Ducha, miłość do jed nego i jedynego Kościoła. Jest to jedność wynikająca z misji, którą Chrystus nam powierzył (…)

Nieuchronne staje się pytanie: co uczyniliście wy – „otwarci” – dla jedności polskiego Episkopatu? Kto jest winien tego rozdarcia? Czyżby winni temu byli biskupi polscy, jak bp Frankowski, Majdański, J. Mazur, Michalak, Stefa nek, Pylak, Zawitkowski i wielu, wielu innych, którzy bronią pryncypiów wia ry i polskości?

I pytanie jeszcze ważniejsze. Pytanie do papieża Jana Pawła II, które nigdy wysłuchane nie będzie, bo „gdzie Rzym, gdzie Krym”:

CO UCZYNIŁEŚ OJCZE, NA RZECZ JEDNOŚCI POLSKIEGO EPISKOPATU? Czy nuncjusz Kowalczyk, formalnie „personalny” Episkopatu; czy Prymas Glemp, kard. Macharski, abp Muszyński, abp Życiński, bp Piero nek, abp Gocławski, bp Nossol i pozostali otwieracze ran Chrystusa – mają do żywotnie zatrudnienie na funkcjach gromicieli polskiego Kościoła „fundamentalistycznego”?

To pytanie rzucamy w eter. Nigdy ono nie dotrze do Jana Pawła II. Nie przej dzie przez liczne kręgi i dykasterie Watykanu. Tam panuje imponująca jedność, poprawność polityczna.

Czy jest to jednak ta jedność, o którą wołał „wczesny” Jan Paweł II cytując św. Cypriana?

Skąd ta dychotomia pomiędzy słowami a czynami? Czy jedność episko patów Ameryki Łacińskiej, rozdzierana przez niszczycielską, masońską „teolo gię wyzwolenia” była ważniejsza dla Papieża – Polaka niż jedność Episkopatu Polski?

I pytanie w tym kontekście ostatnie, niezbędne: czy to ludzie świeccy muszą zadawać publicznie te dramatyczne pytania? Czy to nasza rola nawoływanie do jedności katolickiej, a nie „ekumenicznej”?

Na kilka dni przed sławetnym referendum o Unii, „Kurier Lubelski” opubli kował wypowiedź biskupa Seniora Bolesława Pylaka – diecezjalnego poprze dnika abp. Życińskiego, o religijnym i moralnym aspekcie naszego „wstąpienia” do Unii Europejskiej. Wypowiedź była jednoznacznie negatywna:

Jeżeli wchodzę w struktury zła, popełniam grzech, za który osobiście odpowiem po mojej śmierci.

Jakie to „struktury zła” miał na myśli biskup – Senior, wyjaśnił w „Zaczy nie” – miesięczniku Sejmiku Chłopów Polskich5^. Powiedział o Unii:

Faktycznie realizuje się jednak inna wizja, pogańska, bez Chrystusa, a nawet wbrew wartościom chrześcijańskim…

Jako uzupełnienie, ten sam numer „Zaczynu” cytuje Prymasa Tysiąclecia Stefana kard. Wyszyńskiego:

W Polsce trzeba interesów Ojczyzny, a nie obcych zamówień.

Biskup-Senior Bolesław Pylak argumentował w kategoriach grzechu, su mienia katolika. Ten grzech popełniło kilkanaście milionów katolików polskich -jedni – świadomie, inni nieświadomie, jako ofiary propagandy i blokady dostę pu do prawdy.

Następca biskupa B. Pylaka – abp J. Życiński niestrudzenie rzucał gromy na przeciwników wchodzenia w „struktury zła”, czyli obrońców ojczyzny i wiary. Natomiast ksiądz Jerzy Kownacki – wykładowca gdańskiego seminarium du chownego, a więc duchowny bezpośrednio kreujący formacje przyszłych księży polskich, poszedł jeszcze dalej niż abp Życiński:

Kto nie pójdzie na referendum lub będzie głosował na „Nie”, dokonuje mordu na własnym narodzie!2

Tako rzecze wykładowca seminarium duchownego! Rektor krakowskiej ATK bp T. Pieronek groził Władywostokiem, jeżeli nie wejdziemy w struktury zła zdefiniowane przez biskupa B. Pylaka, zaś abp Życiński – groził Białorusią.

Około 20 biskupów i arcybiskupów opowiadało się za Unią’555, czego kwin tesencją był „List” Episkopatu tuż przed referendum, w którym niedwuznacznie wskazywano wiernym, jak mają głosować.

Miliony polskich katolików podzieliły się przed i po referendum na tych, którzy są „za” Unią – bo tak kazał Kościół i na tych, którzy są przeciw struktu rom zła, bo tak uczy Ewangelia, tak nauczali patriotycznie i zgodnie z sumie niem biskupi, tacy jak Pylak, Zawitkowski, Stefanek, Frankowski, K. Majdański i wielu innych.

Przeciętny katolik utracił ostatnią wiarygodną busolę, jaką jeszcze do nieda wna była dość jednolita postawa polskiego Episkopatu i jego duchowieństwa wo bec pryncypiów wiary, przekładających się bezpośrednio na pryncypia narodowe. Jakże słusznie definiował te rozterki, ten chaos kryteriów i wartości, ksiądz profesor Czesław Bartnik w cyklu publikacji w „Naszym Dzienniku”, kiedy w jednej z nich’556 stwierdzał:

W sytuacji, kiedy Polska nie ma jeszcze pełnej wolności, gdy świat robotniczy został rozbity, przemysł zniszczony przez roz bójników politycznych i spekulantów gospodarczych, gdy wieś jest ciągle mordowana, politycy wodzą się za łby, a świadomo ścią polską rządzą niepodzielnie komuniści i lobby liberalno-żydowskie, to (…) zachwianie zmysłu patriotycznego i w znacznej części kleru doprowadziłoby (już doprowadziło – H.P.) niechyb nie do zaniku państwa polskiego i upadku Kościoła polskiego, a w konsekwencji do upatrywania jedynego zbawienia w po wstającym imperium germańsko-romańskim.

Słowa te pisał ksiądz Profesor w marcu 2003. Ziściły się tragicznie niespełna trzy miesiące później.

I pytał:

Po co mamy wchodzić we wspólnotę o prawach niemoralnych?

Zapytajmy w imieniu tych milionów Polek i Polaków pogrążonych w chao sie wartości, w mozaice postaw i zachowań polskich biskupów, a także teologów: Czy Ojciec Święty nie dostrzegał tego rozdarcia? Żył wprawdzie za Spiżową Bramą, ale nie na bezludnej wyspie. Czy próbował nieoficjalnymi kanałami wpływać na jedność polskiego Kościoła?

Jeszcze w 1994 roku, w liście pasterskim biskupów polskich na Dzień Środ ków Społecznego Przekazu ostrzegano:

Niech przynajmniej nasze polskie rodziny nie zostaną zara żone iluzją kontynentalnego europejskiego szczęścia.

Mamy więc prawo i obowiązek zapytać: Co się stało z wpływowymi pol skimi biskupami, że niespełna 10 lat później zmienili polityczny front i podpie rając się „nauczaniem Jana Pawła II”, zaczęli zapędzać Polaków do Unii Europejskiej?

W lutym 2003 roku Prymas J. Glemp oznajmił:

Wierzę, że taka jest wola Boża, że Bóg chce, abyśmy weszli do wspólnej Europy. Byłoby źle, gdyby tak się nie stało. Wierzę, że to jest Boży zamysł, aby narody europejskie, po doświadcze niach tylu wojen, wreszcie zaczęły ze sobą współpracowaćJJ7.

Kardynał wierzył że taka jest wola Boga w sprawie naszego wejścia do Eurokołchozu. My także wierzymy – że nie była to żadna wola Boża, tylko wola światowego i europejskiego globalizmu spod znaku syjonizmu, z kręgów B’nai B’rith, których narzędziem wykonawczym jest masoneria wszystkich rytów. To ich wola, a nie wola Boża. „Gott mit uns” mieli wyryte na pasach hit lerowscy barbarzyńcy. Jakże łatwo przytroczyć sobie imię Boga do wojskowego pasa i chłostać Nim nieposłusznych!

W listopadzie 1997 roku Prymas kard. J. Glemp, przed pielgrzymką „pol skich” biskupów do Brukseli zadekretował:

Kościół nie boi się zjednoczonej Europy, przeciwnie, patrzy na ten proces z nadzieją. Każda nowa rzecz może wywoływać lęki. Jednak doświadczenia Europy w XX wieku wskazują na koniecz ność zbliżenia się narodów. Na integrację europejską nie należy patrzeć pod kątem obaw, lecz pod katem nadziei, że można coś dobrego zrobić.

A przecież mieliśmy w Europie XX i poprzednich wieków jakże tragiczne przykłady „zbliżania się narodów”. Napoleon zbliżył się do Moskwy, Hitler do Stalingradu. Potem Rosja bolszewicka zbliżyła się aż do Berlina i została w nim na pół wieku. Państwa NATO zbliżyły się do Jugosławii tak namiętnie, że ślad po tej federacji nie pozostał, jeno bezwolne strzępy sterowane przez zachód. Niemcy tak się zbliżyli w ramach UE do Polski, że nie sposób teraz rozeznać, co jeszcze jest nasze a co już niemieckie; czy Śląsk i ziemie zachodnio-północne są jeszcze nasze czy wspólne, czyli niemieckie pod polską admi nistracją.

W chaosie interpretacyjnym stosunku Papieża do UE i naszej z nią „integra cji”, dominowali etniczni koczownicy na szczytach Episkopatu, wspierani przez polskojęzycznych koczowników plemiennych okupujących Polskę od 1989 roku. Wszyscy razem powoływali się na jednoznaczne poparcie Papieża dla UE. Czę sto przy tym zuchwale pozwalali sobie na przeróżne nadinterpretacje przeczące semantyce zdań i słów papieskich. Generalnie mieli jednak rację – Papież rzeczy wiście „popierał” i fakt ten był niepodważalny. Do poprzednich już cytowanych wypowiedzi Jana Pawła II dodajmy kilka innych. Rozwieją resztki wątpliwości do dziś jeszcze wątpiących.

Warszawa, Sejm, 1999:

(…) wydarzenia w Polsce sprzed dziesięciu laty stworzyły histo ryczną szansę, by kontynent europejski, porzuciwszy ostatecznie ideologiczne bariery53,5, odnalazł drogę ku jedności. Mówiłem otym wielokrotnie, rozwijając metaforę „dwóch płuc”, którymi powinna oddychać Europa, zespalając w sobie tradycję Wschodu i Zachodu (…) Przy okazji dzisiejszego spotkania pragnę jeszcze raz wyrazić moje uznanie dla podejmowanych konsekwentnie i soli darnie wysiłków, których celem, od chwili odzyskania suwerenności, jest poszukiwanie i utrwalanie należnego i bezpiecznego miejsca Polski w jednoczącej się Europie i świecie.

Polska ma pełne prawo, aby uczestniczyć w ogólnym procesie postępu i rozwoju świata, zwłaszcza Europy. Integracja Polski z Unią Europejską jest od samego początku wspierana przez Stolicę Apostolską.

Tylko to jedno zdanie powinno wystarczyć wszystkim niedowiarkom: „inte gracja Polski z Unią Europejską jest od samego początku wspierana przez Stolicę Apostolską…”

W sierpniu 2002 Jan Paweł II dorzucał podczas pielgrzymki do Polski:

(…) polskie społeczeństwo znajdzie właściwe sobie miejsce w strukturach wspólnoty europejskiej i nie tylko nie zatraci własnej tożsamości, tylko ubogaci ten kontynent i cały świat (…) Polacy zagospodarowują odzyskaną wolność a kraj zmierza od ważnie ku nowym horyzontom rozwoju.

Ten fragment zabrzmiał niemal jak szydercze naigrawanie się z realnej sytu acji owego„kraju”. I dalej, w tym samym duchu i stylu:

społeczeństwo i władze polskie rozwiążą ten problem twórczo dla Polski, dla Europy i dla całego świata, a struktury katolickie ubogacą swą tradycją ten kontynent i cały świat, a kraj zmierza odważnie ku nowym horyzontom rozwoju...

Ten tekst i inne, całkiem już przypominały soc-agitki z czasów wczesnego bolszewizmu w Polsce okupowanej po 1945 roku. Wtedy także pracowaliśmy „twórczo”. Wtedy także zmierzaliśmy – „odważnie ku nowym horyzontom rozwoju”.

Jedynym pocieszeniem byłoby dziś dla nas udowodnienie, że Jan Paweł II był już od szeregu lat jedynie posłusznym lektorem cudzych tekstów, rażąco płytkich, sztampowych, jakże innych od stylu Jana Pawła II z pierwszego okresu pontyfikatu. Tekstów pisanych jakby nie przez Polaka, tylko przez bezpaństwowego „obywatela świata”.

Polakom tak oto przygotowanym do roli światowców, Papież rzucił sprzed ołtarza na placu św. Piotra w Rzymie, 18 maja, czyli na kilkanaście dni przed re ferendum w sprawie Anschlussu Polski, następujący wyrok, stanowisko Jego własne i całej Stolicy Apostolskiej:

Polska zawsze stanowiła ważną część Europy i dziś nie może wyłączyć się z tej wspólnoty, która wprawdzie na różnych płaszczy znach przeżywa kryzysy, ale która stanowi jedną rodzinę narodów (raczej stado hien wyrywających sobie ochłapy – H.P.), opartą na wspólnej chrześcijańskiej tradycji (którą to tradycję żydomasoneria jawnie odrzuciła w „Konstytucji Europejskiej” – H.P.). Wejście w struktury Unii Europejskiej na równych prawach z innymi pań stwami jest dla naszego narodu i bratnich narodów słowiańskich wyrazem jakiejś dziejowej sprawiedliwości, a z drugiej strony może stanowić ubogacenie Europy.

W latach 1990-2003 „ubogaciliśmy” Europę trzydziestomiliardowym defi cytem eksportowym w wymianie z „Europą zjednoczoną”; „ubogaciliśmy” zagładą banków polskich, przemysłu, rolnictwa, górnictwa, hutnictwa, przetwór stwa spożywczego, szkolnictwa, służby zdrowia, świadczeń socjalnych – zagra bionych za bezcen, kryminalnie „sprywatyzowanych”, zniszczonych jako konkurentów nadprodukcji zachodniej. Zostały nam już resztki i tymi resztkami – zgodnie z oczekiwaniem Papieża, „ubogacimy” bogatą Europę.

Czy Jan Paweł II, przygotowując się do odczytania takich tekstów, nie uświadamiał sobie ich szyderczego „drugiego dna”? Czy nie obawiał się szo ku Polaków?

Tak dochodzimy do postawy drugiego „obozu” interpretatorów wystąpień Papieża w sprawie Anschlussu Polski. Stanowili ten obóz publicyści, intelektua liści o orientacji zdecydowanie patriotycznej i katolickiej. Czynili wszystko co w ich mocy, aby z papieskich wystąpień wypreparować coś, co dałoby się ro zumieć jako papieską negację naszego Anschlussu. Głowili się nad tym pub licyści „Naszego Dziennika”, prelegenci i dyskutanci „Rozmów niedokończonych” Radia Maryja, „Naszej Polski”, „Nowej Myśli Polskiej”, liderzy Ligi Polskich Rodzin. Wszyscy starali się przekonać czytelników i słuchaczy, że Papież jednak nie powiedział tego co powiedział, jednak nie popiera Unii, przecież powiedział, że tak, ale „na równych prawach”, a że prawa są w sposób widoczny nierówne, zatem tak naprawdę to między wierszami Papież powiedział: nie wchodźcie, nie głosujcie „Za”.

Podobną ekwilibrystykę zastosował autor niniejszej pracy w książce Z lagru do Eurołagru (2003). Wszystkim nam zależało na tym, aby uratować kilka milionów głosów przeciwko Unii, do której Papież nas ewidentnie na mawiał, powołując się na nieuchronność kołchozowej wspólnoty, na naszą „misję ewangelizacyjną”.

Jak zawsze – kilka milionów katolików polskich posłuchało wezwań Papie ża i jego episkopalnych namiestników. Wynik znany. To oni – idąc za głosem Papieża, pogrążyli Polskę w unijnym bagnie, bagnie antychrześcijańskim, ateistycznym, szargającym sztandarową dla Papieża „godność osoby ludz kiej”, fundament katolickiego personalizmu.

Po referendum wielu z tych publicystów dalej szło „w zaparte”, zadając kłam samym sobie, elementarnej uczciwości, głosowi logiki, sumienia. Autor tej pracy już nie wystąpił w tym klangorze. Przeinaczał przesłania Papieża przed referendum, aby nie powiększać rozmiarów nadchodzącej katastrofy. Po przegranym przez Polaków referendum, czuł się zwolniony z potrzeby uprawiania hipokryzji w imię dobra Polski i niszczonego w Polsce katolicyz mu.

Ta książka, jej pierwsze stronice eksplodowały tuż po referendum. Dalsze manipulowanie wystąpieniami Papieża w kwestii Anschlussu byłoby szyder stwem z samego siebie…

Tymczasem po referendum dokonał się prawdziwy „cud nawrócenia” lide rów „polskiego” Episkopatu na antyunijność! Prymas J. Glemp, który jeszcze tak niedawno nauczał, że odwołanie do Boga i chrześcijańskiej tradycji w smażo nej przez masonów Konstytucji Europejskiej wcale nie jest takie ważne, w homi lii podczas procesji Bożego Ciała prawił, że on pamięta, jak to po locie Gagarina w Kosmos, Chruszczow poinformował świat, że Gagarin nigdzie tam nie widział Boga. Teraz – atakował heroicznie Prymas – G. d^staing5^0 nie widzi obecności Boga w historii Europy!

Z kolei abp J. Życiński, nadal chłoszcząc eurosceptyków, wykorzystał wer balną okazję wynikającą ze zbieżności nazw holenderskiego statku aborcyjnego „Aurora”J,/7 i „Aurory” rosyjskiej, z której rzekomo oddano pierwsze salwy re wolucji bolszewickiej. Porównanie tych nazw wykorzystał abp Życiński do obrony życia poczętego zapominając, że statek przybył z centrum antychrześcijańskiej Unii Europejskiej – Holandii, gdzie praktycznie nie istnieje już ani Kościół katolicki, ani protestantyzm i gdzie tryumfuje prawnie zawarowany homoseksualizm, aborcja, narkomania, „małżeństwa” gejowskie, co przed refe rendum nie przeszkadzało abp. Życińskiemu w nawoływaniu do „misyjnej” wy prawy Polski do centrum tej Sodomy. Tak oto Sodoma sama przypłynęła, „weszła” do Polski, jako forpoczta czekającej nas unijnej „ewangelizacji” na zboczenia; aborcję, zagładę polskiego katolicyzmu.

Papież Leon XIII, autor encykliki Satis cognitum potępiającej masonerię, wydał ją 29 czerwca 1896 roku. Poświęcił ją w całości jedności Kościoła katolic kiego, aby przywołać zbłąkanych do owczarni powierzonej pieczy najwy ższego pasterza dusz – Jezusa Chrystusa. Papież przypomniał podstawowy katolicki dogmat, że poza Kościołem nie ma zbawienia (Exstra Ecclesiam nulla salus):

Kościół Chrystusa jest więc jedyny i wieczny: ci, którzy chodzą osobno, odstępują od woli przykazania Chrystusa Pana, porzuci wszy zaś drogę zbawienia, idą na zgubę.

Papież Leon XIII we wspomnianej encyklice cytował Św. Augustyna w kon tekście heretyków manipulujących Ewangelią:

– Wy, którzy wierzycie w to co chcecie w Ewangelii, a w to co nie chcecie nie wierzycie – wierzycie raczej sobie niż Ewangelii.

Jakże daleko od Ewangelii odeszli więc wszyscy „ekumeniści” głoszący, że każda religia jest „dobra” i prowadzi do zbawienia! Jednym z takich niszczyciel skich poprawiaczy Ewangelii na gruncie polskiego Kościoła jest o. Wacław Hryniewicz OMI. Kieruje on samodzielną katedrą prawosławną oraz instytutem Ekumenicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego5^.

To właśnie o. W. Hryniewicz rozpowszechnia tę samą herezję i infekuje nią umysły przyszłych duchownych:

Każda religia jest drogą zbawienia. Wszystkie razem są- każ da na swój sposób – pośrednikami i partnerami w dążeniu do Boga i do zbawienia. W takim podejściu tożsamość chrześcijańska nie ponosi uszczerbku. Staje się raczej tożsamością otwartą, zdolną do dialogu5*3.

O. W. Hryniewicz nie wyjaśnia, czy „tożsamość” Chrystusa i jego Ewangelii nie ponosi uszczerbku w jego herezjach.

Takie toksyny sączą do umysłów przyszłych księży, teologów, zakonników i zakonnic już od wielu lat jeszcze inni siewcy heretyckiego huraganu, wśród nich zwłaszcza tacy jak abp A. Nossol, ks. Alfons Skowronek, o. C. Napiórko wski, ks. pr. M. Czajkowski i inni. I dziwnym „trafem”, wszyscy są entuzjastami UE, niecierpliwie przebierają nogami, aby ją „ewangelizować”.

Słynny germanizator polskiego Śląska i Opolszczyzny, ulubieniec żydolewackich polskojęzycznych mediów – abp A. Nossol naucza, że „żaden Kościół nie ma monopolu na prawdę”5^. W wywiadzie dla Katolickiej (?) Agencji Info rmacyjnej z 10 stycznia 2000 roku wyjaśniał:

Nie chodzi tu jednak o ekumenizm w znaczeniu ,, tradycyjnym „, czyli tzw. ekumenizm powrotu do Kościoła rzymskiego…

Dlaczego Jan Paweł II nie „posprzątał” po tych ekumenistach? Niektórych zna osobiście od dziesięcioleci. Z niektórymi wykładał na KUL. Przecież miał w Polsce swego legata, „kierownika personalnego” polskiego Episkopatu; ma swego ulubieńca abp. J. Życińskiego – Wielkiego Kanclerza KUL, czyli także kierownika personalnego tej uczelni.

Setki tysięcy katolików polskich pytało trwożnie: czy Papież nie wiedział, co dzieje się w Kościele katolickim w Polsce? Czy grupa koczowniczych mode rnistów zawsze będzie trzęsła Kościołem w Polsce, zawsze będzie przemawiać w imieniu Episkopatu, w imieniu 20 000 polskich księży i kilku tysięcy zakonni ków i zakonnic, choć ci ostatni mają przecież swoich prowincjałów i generałów?

Odpowiedź jest jeszcze bardziej szokująca. Ależ tak! Papież dobrze wie dział co się działo w polskim Kościele. Wiedział, kim kto jest, co głosił i dlaczego głosił. I nic nie zmieniał.

Kulisy działania formalnych i nieformalnych struktur władania Kościołem katolickim w Polsce poprzez Watykan, odsłania książka Darcy 0’Briena: Papież nieznany. Nie opisana dotąd historia wieloletniej przyjaźni, która zmieniała stosunki pomiędzy katolikami i żydami. Drogi życia Jana Pawła II i Jerzego Kaugera – stron 431, z fotografiami3.

Tytuł arcydługi, niemal w konwencji tytułów średniowiecznych, lecz książka całkiem współczesna, odsłaniająca ostentacyjny filosemityzm Papieża na jednym przykładzie jego przyjaźni z kolegą lat szkolnych, Żydem Jerzym Klugerem. Schemat wpływów i podległości pomiędzy Rzymem a Warszawą był następujący – według 0’Briana:

Kluger otrzymywał od kardynała Deskura charakterystyki osób w admini stracji i hierarchii rzymskiej. Duet Deskur-Kluger zajmował się głównie tropie niem watykańskich „antysemitów”. Odbywało się to następująco:

Kardynał z własnej woli obiecał przeprowadzić dyskretne rozeznanie. Wyznał on Jurkowi (Klugerowi – H.P.), iż kilku za twardziałych antysemitów ukrywało się w Sekretariacie Stanu. Dodał również, że będzie domagał się, aby udostępnili mu oni konstytucje kilku państw arabskich, które podejrzewał o apro bowanie niewolnictwa i inne formy łamania praw człowieka. Gdyby udało mu się udowodnić, że Watykan utrzymuje konta kty z takimi krajami, dostarczyłoby to powodu, aby wymusić ruch w sprawie Izraela5‚”‚.

Tak więc: czystka wśród „antysemitów” watykańskich oraz działania na rzecz poparcia polityki apartheidu Izraela wobec Palestyńczyków według nastę pującego schematu: na podstawie konstytucji krajów arabskich uznających nie wolnictwo, szantażować Watykan jego kontaktami z tymi krajami, a poprzez to wymusić poparcie Watykanu dla Izraela!

„Odwieczny” przyjaciel Karola Wojtyły – kardynał Deskur w taki oto spo sób „kapował” domniemanych antysemitów ukrytych w Watykanie, zwłaszcza w Sekretariacie Stanu:

Proszą uważać na tego. On nie jest w porządku. Jest za jadłym antysemitą i prawdopodobnie powinien zostać wydalony

Przyjaźni K. Wojtyły i J. Klugera poświęcona jest również książka Gian Franco Svidercoschiego: List do przyjaciela Żyda, która ukazała się w 1994 roku w Nowym Jorku i w 1995 roku w Izraelu – sponsorowana przez Anti-Defamation of B’nai B’rith. Wstęp do wydania amerykańskiego napisali: abp Nowego Jorku John O’Connor i Przewodniczący Papieskiej Rady ds. Jedności Chrześci jan kard. E.J. Cassidy – o czym donosiło „Słowo Dziennik Katolicki” nr 231/1994.

Ten sam dziennik informował (12 IX 1997) o udzieleniu przez Jana Pawła II ślubu wnuczce J. Klugera w Castel Gandolfo, z udziałem tylko członków rodzin wnuczki i jej męża – Edwarda Walcha.

Następnie dochodzimy do nuncjusza apostolskiego w Polsce abp. Józefa Kowalczyka, plemiennego koczownika„przywiezionego w teczce” z Rzymu, przedtem w Polsce nieznanego, aczkolwiek dobrze znającego język polski. Nun cjusz Józef Kowalczyk przyjaźnił się z ambasadorem Izraela w Polsce Miro nem Gordonem, miał też bezgraniczne zaufanie do Jerzego Klugera. Mając takie „plecy”, Kowalczyk stał się nie tylko nuncjuszem apostolskim, lecz także wyrocznią w kluczowych sprawach polskiego Kościoła. O’Brien pisze np. o sprawie karmelitanek oświęcimskich, jak wiemy wyrzuconych decyzją etnicz nych koczowników „na prośbę Jana Pawła II”. Kiedy Prymas kard. Józef Glemp wygłosił słynną homilię w Częstochowie, gdzie bronił klasztoru karmelitanek w Oświęcimiu, abp Kowalczyk natychmiast doniósł („zakapował”) Prymasa do Jerzego Klugera’^A. Dalszy ciąg łatwy do odtworzenia: Kluger „zakapował” Pry masa do kard. Deskura, ten przekonał Papieża, co zakończyło się fatalną dla kar melitanek „prośbą” Jana Pawła II, aby sobie poszły precz z klasztoru.

Tak oto otrzymaliśmy pierwszy w historii Kościoła przypadek, kiedy urzędujący papież, na żądanie („prośbę”) Żydów, usuwa zakonnice i likwi duje klasztor!

Już nie duet Deskur-Kluger, lecz triada Deskur-Kluger-Kowalczyk stano wiła klan faktycznych władców Kościoła katolickiego w Polsce. Czy tylko w Polsce? Ze skutkami wiadomymi lub częściowo wiadomymi. Konspiracyjna, nieformalna władza tej trójcy z J. Lichtenem – „ambasadorem” B’nai B‚rith przy Watykanie w rezerwie pośrednio wyjaśnia, dlaczego Prymas przynajmnie; od czasów afery z karmelitankami jest tylko figurantem i tubą „Kościoła otwarte go”, lecz zamkniętego na polskość. I dlaczego pięciu-sześciu hierarchów z ple mienia koczowników zawiaduje całą nawą kościelną w „tym kraju”: przemawia w imieniu Episkopatu, w imieniu „wszystkich biskupów”, w imieniu 20 000 polskich księży, w imieniu 37-38 milionów katolików.

Wobec jednoznacznego zachęcania Polaków do głosowania za Unią Euro pejską przez papieża Jana Pawła II i grupę rządzących polskim Episkopatem hie rarchów, powinniśmy nawet teraz, po fakcie, kiedy idący za ich głosami Polacy poparli kolejny rozbiór Polski – postawić papieżowi Janowi Pawłowi II i naszym hierarchom kilka takich samych pytań, wyrazić takie same wątpliwości, jakimi podzielili się ze swoimi wiernymi przedstawiciele Kościoła katolickiego w Au strii.

Już przed dziesięciu laty, kiedy anty chrześcijańskie „Imperium Szatana” pod nazwą „wspólnoty europejskiej” dopiero odkrywało swoje totalitarne cele, po wstało austriackie memorandum w sprawie dylematu: „wejść czy nie wejść do UE”. Zostało ono opracowane przez Friedericha Romiga – pełnomocnika do spraw europejskich diecezji St. Pólten, wykładowcę uniwersyteckiego. Studium powstało na bazie konsultacji specjalistów z zakresu:

teologii

teologii moralności

prawa międzynarodowego i konstytucyjnego

politologii

ekonomii politycznej

polityki monetarnej

rolnictwa

socjologii wsi

komunikacji i ekologii

Wypowiedziało się szerokie spectrum specjalistów z kluczowych dla tego te matu dziedzin, stanowiących o istocie decyzji, którą w memorandum zdefinio wano jako: najważniejszą decyzję od 1918 roku.

Wtedy – w sierpniu 1993 roku stwierdzono tam bez osłonek: Podjęta decy zja silnie zależeć będzie od stanowiska Kościoła. Prorocze to były słowa w kon tekście nie tylko Austrii, lecz również Polski i nie tylko Polski.

Na wstępie stwierdzano, że Kościół powinien rozważyć, czy nie ma on ani możliwości, ani upoważnienia do tego, aby w decydujących kwestiach politycz nych wskazać na jedną obowiązującą drogę.

Gdyby wtedy Kościół – stwierdzano – udzielił różnych odpowiedzi, to ryzy kowałby niebezpieczeństwem, iż ze względu na różnorodność postaw swoich wie rnych, w istocie sam udzieliłby różnorodnych odpowiedzi, bo przecież Kościół jest „ludem Bożym”. Wtedy mogłoby zaistnieć słuszne podejrzenie, że jeżeli Kościół nie mówi jednym głosem w sprawach rzeczy świeckich, to i w kwestii zbawienia Kościół nie mówi jednym głosem. Ostatecznie, ewentualny list pasterski mógłby się ograniczyć do wysunięcia szeregu tylko kryteriów oceny.

Polskim katolikom Kościół nie przyszedł z taką pomocą. Nie zaproponowa no im takich kryteriów oceny.

W memorandum proponowano, aby wierni rozważyli we własnym sumie niu czy wtedy – już wtedy – były lub będą wspierane: „nowa ewangelizacja”; tworzenie jednej prawdziwej wspólnoty w Kościele, rodzinie, społeczności, narodzie; odbudowanie i doskonalenie społecznego porządku zgodnie z planem zbawie nia Radosnej Nowiny (Pius XI, 1931); szerzenie Bożego królestwa prawdy i życia, świętości i łaski, sprawiedliwości, miłości i pokoju (Vaticanum II: LG 36); łączenie szerokiego i trudnego świata polityki, ekonomii i spraw socjalnych, ale także kultury, nauki i sztuki, życia międzynarodowego i masmediów, podob nie jak… miłości, rodziny, wychowania dzieci i młodzieży, życia zawodowego, cierpienia, itd. w służbie budowy Królestwa Bożego (Paweł VI, 1975).

Czy Unia Europejska już wtedy, a tym bardziej w 2003 roku, przed polskim referendum – nie była i tym bardziej nie jest obecnie pożegnaniem z Bogiem4niszczeniem religii, naruszaniem społecznego porządku pod hasłami liberalizmu, wysychaniem transcendentnych fundamentów osoby ludzkiej i jej wspólnot; wzmacnianiem liberalno-kapitalistycznego systemu („struktury grzechu” według J.P.II) wraz z wpisanym w nim „wyobcowaniem” (CA 41); redukowaniem człowieka do ekonomii, technicznego przymusu rzeczy i przyjemności konsum pcji, a tym samym popieraniem „kultury śmierci” – wszak stałymi obiektami sprzeciwów Jana Pawła II w jego encyklikach i homiliach.

Tego nam, polskim katolikom, odmówiono do rozważenia w naszych sumie niach. Nie podsunięto ich jako kryteriów decyzji pro- czy antyunijnych. W za mian za to były połajanki, obelgi, oskarżenia o ksenofobię, zaściankowość, „małość ducha”, etc.

Kryteria oceny – stwierdzano w austriackim memorandum – pomogłyby wiernym dokonać oceny, a następnie w podjęciu decyzji zgodnej z ich katolickim sumieniem.

Tego Polakom odmówiono. Moglibyśmy wtedy uzyskać jednoznaczne od powiedzi w podstawowych kwestiach unijnych. Austriackie memorandum oma wia te fundamentalne kwestie.

Suwerenność państwa.

Wspólnota Europejska „, czyli Unia Europejska dążyła i dąży do stworzenia jednego państwa centralnego550. To ono zawłaszczy niezbywalne dotąd prawa suwe rennych krajów członkowskich. Austriaccy autorzy memorandum pytali retorycznie:

Czy utrata niezależności państwowej Austrii w tak dużym za kresie jest możliwa do przyjęcia?

Powtarzamy to pytanie i my, niestety po dziesięciu latach i po referendum: czy utrata niezależności państwowej Polski w tak dużym zakresie, była i jest możliwa do przyjęcia? W imię czego Jan Paweł II i jego pupile, m.in. abp Życiński, bp Pieronek, prezydent Kwaśniewski, wyrzucili na śmietnik histo rii polską suwerenność i niezależność, których utrata kosztowała życie i cier pienia milionów Polaków, w tym tysięcy księży zsyłanych do łagrów przez carat, mordowanych przez czerwony i brunatny faszyzm?

Niepodzielne rządy władzy wykonawczej.

W Unii („wspólnocie europejskiej”) praktycznie rządzi władza wykonaw cza, dokładnie wzorowana na komunistycznej; przez nikogo nie kontrolowana „egzekutywa”. Przechodzi to w sposób naturalny i nieunikniony w totalitaryzm tego mega-państwa, będącego dokładnym zaprzeczeniem głoszonej i gloryfiko wanej demokracji.

1.  Status państwa prawa.

Kiedy powstawało memorandum, dopiero wyłaniały się postulaty molocha europejskiej „konstytucji”. W związku z tym pytano:

Czy pożądana jest całkowita zmiana naszej konstytucji poprzez zastąpienie jej przez prawo umowne Wspólnoty Europejskiej, stale podlegające zmianom?

Dziś to pytanie jest już anachroniczne. Zwycięża „Konstytucja Europejska”, w praktyce likwidująca konstytucje państwowe.

2. Zasada federalizmu i subsydiarności.

„Wspólnota Europejska” już wtedy drastycznie ingerowała w kompetencje krajów członkowskich, a w ciągu dziesięciu lat stały się one jedynie administra cyjnymi landami, dystryktami. Dotyczyło to prawa o gruntach, praw budowla nych, przepisów lokalnych, sprzedaży ziemi, ochrony środowiska, wspierania gospodarki, całości prawa rolnego, limitów produkcyjnych. Do tego doszła obłędna unifikacja: tysiące przepisów regulujących sprawy groteskowo margi nalne, włącznie z osławionym kształtem ogórka, stemplowaniem jaj, długością śledzi dozwolonych do połowu, etc. Kraje rozpadły się na „regiony”, które stały się jedynie adresatami możliwych [ewentualnych] środków pomocowych i dota cji, pozbawionymi autonomicznych kompetencji, jedynie z prawem do wysłuchania poleceń, składania propozycji i projektów.

W związku z tym oczywistym unicestwieniem suwerenności oraz zasady subsydiarności’55‚, austriaccy teologowie, specjaliści różnych dziedzin funkcjo nowania państwa jako autorzy memorandum, postawili zbiorcze pytanie:

Czy rozwiązanie struktury federalnej naszego kraju jest sen sowne, a odwrócenie zasady subsydiarności – do pogodzenia z ka tolicką nauką o społeczeństwie?

Ośmieleni tym pytaniem austriackiego Kościoła, zapytajmy podobnie o naszą polską suwerenność i ową subsydiamość: dlaczego polski Episkopat nie postawił Polakom tego kolejnego pytania, a przedtem nie zadał go sobie?

3. Zasada demokracji.

W memorandum stwierdza się, że przystąpienie do „Wspólnoty Europej skiej” oznacza proste odejście od demokracji w klasycznym jej znaczeniu,

opartej na demokratycznym podziale władzy parlamentu jako najwyższego or ganu ustawodawczego. Pytanie brzmiało:

Czy Austria powinna zrezygnować ze swej demokratycznej drogi i wzmocnić rządy biurokracji administracyjnej?

My, 10 lat później, stawiamy to samo pytanie, słowo „Austria” zastępując słowem „Polska”. Dlaczego ani jeden z liderów Episkopatu Polski nie postawił wiernym tych pytań?

W. Hagel – radca prawny austriackiej konferencji biskupów i kierownik działu prawnego diecezji St. Pólten, stwierdzał w tej sprawie:

Ponieważ ustawodawstwo podlega Radzie lub Komisji, nato miast wykładnia, stanowienie o ważności i dalszy rozwój – Try bunałowi Europejskiemu, to nie bierze w tym udziału żaden demokratycznie wybrany organ wspólnoty (…) O demokracji w klasycznym sensie nie można jednak mówić w żadnym wypad ku.

4.  Prawo do samostanowienia narodów oraz prawo do zachowania oj czyzny.

Stwierdza się w memorandum, że Wspólnota Europejska nie stworzyła dotąd (do 1993 roku, a tym bardziej przez 10 następnych lat! – H.P.) ani jednego prawa grup narodowych i praw mniejszości, a w traktacie z Maastricht doko nała nawet mocnych cięć w prawach wspólnotowych…

Bogatsi o dziesięć lat konsekwentnego ograniczania praw państw członko wskich, powinniśmy zostać postawieni przez liderów Episkopatu przed tym sa mym dylematem, tym samym zagrożeniem, tym samym ograniczeniem naszych praw.

5.  Polityka wzrostu (ekonomicznego), badań naukowych i technologii.

Autorzy memorandum z niepokojem piszą o „niezłomnej” wierze europej skich liderów w postęp; o niedostrzeganiu niebezpieczeństw fetyszyzacji nowo czesnej trójcy: nauk przyrodniczych, techniki i przemysłu. Dominują globalistyczne, technokratyczne wizje: energia atomowa, „sieci transkontynentalne”, super-szybkie koleje, promy kosmiczne, etc. – bez liczenia się z relacjami kosztów i zysków.

6. Transport.

Wątek pozornie drugorzędny, lecz niezwykle istotny w kontekście położenia Austrii, a jeszcze bardziej Polski. Wynegocjowane niegdyś przez Austrię ograni czenia dla tranzytu kołowego przez ten kraj, miały obowiązywać wówczas jesz cze przez 12 lat. Ten czas minął, natomiast Polska staje się komunikacyjnym kanałem ściekowym Europy i Azji.

7. Przestępczość.

Austriaccy autorzy tego „SOS” zdołali dostrzec i przestrzec przed tym kolej nym zagrożeniem. Przypominali wtedy, że wszyscy eksperci zajmujący się prze stępczością oczekują wraz ze zniesieniem granic i kontroli celnych wzrostu działalności zorganizowanej przestępczości o zasięgu ponadnarodowym oraz utrudnień w jej zwalczaniu. W konkluzji stwierdzano:

Trzeba będzie zadecydować, czy te niekorzystne skutki są możliwe do zaakceptowania.

Jeżeli Kościół austriacki mógł czuć się zwolniony z reagowania na zagroże nia polityczno-gospodarcze dla Austrii, to nie mógł zignorować dylematów w za kresie wiary i wartości moralnych. I nie pominął ich, w przeciwieństwie do milczenia polskiego Episkopatu. Autorzy memorandum nie pozostawiają suchej nitki na unijnej destrukcji w zakresie małżeństwa i rodziny, wychowania dzieci, inwazji zboczeń, etc.

Następstwem tego jest częściowa redukcja ochrony małżeń stwa, rozpad rodziny, łamanie prawa rodziców do wychowania, szkoły bez nauki religii, „lekcja etyki”, erozja moralności aż do społeczeństwa permisywnego, rozprzestrzenianie się postaw agnostycznych i propagandy.

Papież Jan Paweł II w swoim nauczaniu wielekroć w ostrych słowach gromił te zagrożenia. Kiedy jednak przyszła godzina próby, kiedy należało mocą papie skiego autorytetu uderzyć w to instytucjonalne „piekielne imperium” – nie uczy nił tego. Namawiał do wejścia w instytucjonalną Sodomę. Czy dlatego, że ciężar politycznej, syjonistycznej, masońskiej presji był tak wielki? Czy gdyby wy stępował przeciwko globalizmowi w wersji „struktur europejskich” już od początku swego pontyfikatu, to czyżby dożył ćwierćwiecza pontyfikatu? Od cza su referendum, jak ręką uciął – nie atakują Papieża.

8.  Kościół i religia.

Autorzy memorandum stwierdzali, że w ramach „Wspólnoty europejskiej” Kościół otrzymał status „przedsiębiorstwa idei” (! – H.P.) na równi z innymi organizacjami realizującymi cele humanitarne. Owszem, na szerzenie „huma nitaryzmu” i „humanizmu”, rzecz jasna w rozumieniu masońskim – wszędzie pali się zielone światło. Przypomnijmy w tym miejscu fragment Listu do Episko patu Italii papieża Leona XIII z grudnia 1892 roku, dotyczącego masonerii – „se kty mrocznej”‚5:

Pełna ducha szatana – według stwierdzenia Apostoła – potrafi w razie potrzeby zamienić się w anioła światłości, wysuwa na czołowe miejsce cele humanitarne”””‚, ale poświęca wszystko dla swych sekciarskich celów.

W rozdziale Kościół i religia, memorandum austriackich teologów i specjali stów z różnych dziedzin bezkompromisowo punktuje wszystkie główne kierunki inwazji na wartości duchowe i społeczne, realizowane już wtedy przez unijne „struktury zła”. Oto podsumowanie tego bagna oraz profetyczna zapowiedź tego, co „mroczna sekta” osiągnęła w ciągu następnych dziesięciu lat:

Kościołowi wielokrotnie zaleca się odejście od dogmatycz nych i „fundamentalnych” stanowisk oraz więcej tolerancji w kwestiach dotyczących kontroli urodzeń, antykoncepcji, abo rcji, eutanazji, manipulacji genetycznej, rozwodów, uznania związków partnerskich i wolności stosunków płciowych (także między osobami tej samej płci), jak również współpracę przy „humanitarnej etyce świeckiej”, rezygnację z celibatu, „dyskry minacji” płci w sprawach kapłaństwa i obrządku liturgicznego, a przede wszystkim zmianę jej hierarchicznych struktur na „demokratyczne”.

I dalej:

Prawo Kościoła do bycia „życiową zasadę społeczeństwa” (Pius XII) jest stanowczo odrzucane przez decydentów ideologii Wspólnoty Europejskiej (…)

Te hiobowe opinie zapadły dziesięć lat wcześniej od czasu, kiedy je tu cytu jemy. Potem już opadały resztki złudzeń, ale liderzy polskiego Episkopatu, boga tsi o tamte dziesięć lat unijnej destrukcji w tych kluczowych sprawach, nie położyli ich na szali decyzji swoich wiernych, kiedy zachęcali ich do wchodzenia w „struktury zła”. Jan Paweł II także uznał – na krakowskich Błoniach i w Rzymie 19 maja 2003 roku, że to, co krytykował przez dwadzieścia lat swoje go pontyfikatu, odtąd jakby nie zagrażało Polsce i Polakom. Jakby wierzył, że „dobrego karczma nie zepsuje”. Jakby nie rozumiał, że hitlerowskie „Drang nach Osten” ustąpiło miejsca „Osterweiterung” – „Rozszerzenie”. W jakim kierunku? W tym samym co przedtem i zawsze: „nach Osten”.

Austriacki kardynał Groer we włoskim miesięczniku „30 Giorni” punkto wał:

(…) temu wielkiemu marzeniu o europejskiej jedności grozi przeobrażenie się w horror, jeżeli tej jedności brakuje jakiejkol wiek cechy chrześcijańskiej. Podążamy w kierunku potężnej kon centracji władzy a nie wiemy, kto będzie ją trzymał w swoich rękach. Zagrożenie jest konkretniejsze, niż się sądzi. Zjednoczona i pozbawiona chrześcijaństwa Europa może prowadzić do kole ktywizmu, który ponad zasnutymi sumieniami mas, będzie dzierżył władzę absolutną. Byłaby to władza zimnej brutalności, piekielne imperium…

Już w 1997 roku Jan Paweł II oświadczył, że „dla zjednoczonej Europy nie ma alternatywy” Tym samym pogodzić się z nastaniem „piekielnego imperium” przynajmniej w skali Europy. Miejmy nadzieję, że kryła się za tym eschatolo giczna, pokorna zgoda Papieża na to, aby „wypełniły się dni” zapowiadane przez Panią Fatimską i wielu wizjonerów XX wieku – a nie Jego wymuszona lub do browolna „transformacja”.

Kiedy kardynał K. Wojtyła został papieżem, organ światowej oligarchii fi nansowej – „Wall Street Journal” – jeden z bastionów Złotego Cielca, którego widok tak rozwścieczył Mojżesza, przypomniał słowa K. Wojtyły wypowiedzia ne do Polonii na ponad rok przed jego wyborem na papieża:

Stoimy teraz w obliczu ostatecznej konfrontacji między Ko ściołem i antykościolem, Ewangelii i anty-Ewangelii. Konfron tacja ta leży w planach Opatrzności Bożej, jest to próba, przez którą cały Kościół, a polski Kościół w szczególności, musi przejść5jJ.

Oby po stokroć mylił się Malcolm Muggeridge:

Nie ma najmniejszej nawet nadziei na to, że na tej ziemi można jeszcze cokolwiek ocalić, ze można wygrać jakąkolwiek ziemską walkę, znaleźć doczesne rozyviązanie.

Wszystko posuwa się w lunatycznym tempie do kresu nocy.

* * *

Pisano u kresu 2003.

Wyraźna aluzja do rcaganowskiego Imperium S

1 W punkcie 2b – gdzie mówi się o dążeniu do uczynienia zakładu pracy środowiskiem wolnym od dyskry minacji w zatrudnieniu ze względu na płeć, wiek, niesprawność, pochodzenie rasowe lub etniczne, wy znanie, religię oraz orientację seksualną!!

2 Zob.: „Nowa Myśl Polska”, 8 VI 2003.

3 Warszawa 1999. Konsultacja znanego modernisty jezuity Wacława Oszajcy.

4 Tak brzmiał artykuł tytułowy w „Der Spiegel”, 25/1992, gdzie omawiano to memorandum.

5 Papież Leon XIII dokonał miażdżącej krytyki wolnomularstwa już w 1884 roku.

Fragment książki pt: „Nowotwory Watykanu” H. Pajaką. Admin

komentarze 3 to “Nowotwory Watykanu: Sumienie – uniwersalny arbiter. Henryk Pająk”

  1. robert Says:

    świetny artykuł, ale jest jeszcze wyższy poziom patrzenia na rzeczywistość – Heglowski i duchowy, wszystko rozwija się tak jak należy. Duch czyli świadomość zwycięży.
    rw

  2. Ość Says:

    Nic nie sugeruję ale przyjrzyjcie się dobrze … JPII. Wszystko co teraz mamy jest za jego aprobatą. Jestem katolikiem i Polakiem z dziada pradziada, a nie jakimś tam obywatelem polskim z mycką na łbie wysklepionym, i muszę powiedzieć, że to co się dzieje w kościele bardzo mnie niepokoi. Zaczynam duchem odstawać troszkę od zażydzonego kościoła. Nie Boga!!! Myślę, że żydostwu wszystko jedno czy kościół padnie, czy przejmą nad nim władzę. I tak nas to samo czeka jak „ich” nie uspokoi się +.

    Muszę się chyba z Waldka Pastuszka koncepcją bardziej zapoznać.:-))

    C.d. Na temat JPII napisze więcej jak odszukam pewne materiały.

  3. Anonim Says:

    Dzięki postępowi w nauce, rozwoju technologii i informatyki możemy już dziś skorzystać z internetowego online -testu na raka dostępnego na stronie http://sites.google.com/site/457news, który pozwoli Ci na zbadanie czy rak nie dotyczy i Ciebie.


Możliwość komentowania jest wyłączona.

%d bloggers like this: