Dekonspiracja żydowskich planów podboju świata


Ostatnimi czasy coraz więcej i częściej mówi się o planach i dążeniach żydowskich. Zmierzają one do podboju całego świata i podporządkowania wszystkich narodów władzy narodu żydowskiego. Równocześnie czynione są próby zaprzeczenia temu, próby mało przekonywujące, niepoważne.

Jak więc jest w istocie..?

Otóż stwierdzić należy z naciskiem, że plany podboju całego świata przez Żydów i podporządkowanie ich władzy wszystkich narodów świata nie są żadną nowością. Znane są już one nie od dziś, nie od wczoraj, ani nawet od stu, czy dwustu lat, ale od lat tysięcy. A pierwsze wskazówki i dowody istnienia i nurtowania wśród żydostwa znajdują się w żydowskich księgach świętych.

Rzecz zrozumiała, że cytaty, wzięte z ksiąg Mojżesza i innych żydowskich ksiąg świętych, miały pewne znaczenie i moc obowiązującą wobec Żydów dopóty, dopóki nie sprzeniewierzyli się oni Bożemu posłannictwu, kiedy nie tylko odrzucili naukę Jezusa, jako zapowiedzianego im Mesjasza, ale nawet okrutnie go zamordowali. Wówczas wielkie przyrzeczenia i zapowiedzi Boskie, zawarte w księgach Mojżesza i innych, straciły swoje znaczenie i swoją obowiązującą moc. Dlatego też dalsze powoływanie się na nie jest karygodnym z ich strony nadużyciem, za które też Bóg spuszcza na nich od czasu do czasu srogie kary, jakich prawie od dwóch tysięcy lat, społeczeństwa narodów nieżydowskich są świadkami.

Zauważyć należy, że Jezus Chrystus, jako Mesjasz, spełnił wszystko, co przepowiedzieli Prorocy. Żydzi nie uznali w Nim wysłannika Bożego, i nie uznają Go do dziś. Wierzą uparcie, że zapowiedziany im Mesjasz będzie potężnym królem, mającym za zadanie zaprowadzić na całym świecie królestwo mesjańskie, będące właściwie królestwem żydowskim. W królestwie tym Żydzi, jako „naród wybrany”, będą warstwą panującą a reszta narodów ma być ich niewolnikami.

Jezus Chrystus nie ziszczał tych ściśle materialistycznych nadziei i oczekiwań żydowskich. Nie był wojownikiem i potężnym władcą ziemskim. Dlatego został przez Żydów odtrącony, i zamordowany.  Za co?  Za to, że głosił hasło: „Miłujcie nieprzyjaciół waszych, dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą i módlcie się za prześladujących i oczerniających was”.

Tak wzniosłe hasło nauki Chrystusowej było czymś niepojętym dla Żydów, narodu na wskroś zmaterializowanego i dyszącego straszliwą zemstą do innych narodów. Nie dość na tym. Było ono także kamieniem obrazy dla Żydów, oczekujących Mesjasza, jako pogromcy narodów nieżydowskich, mściciela krzywd rzeczywistych i urojonych, odnowiciela królestwa Izraelskiego i budowniczego nowego potężnego państwa żydowskiego na całym świecie. O tak pojmowanym Mesjaszu, Żydzi mówią bardzo wiele w całym szeregu różnych, pseudoproroczych pism.

Najciekawsze i najbardziej charakterystyczne we wszystkim  z tych pism  jest to, że prawie jednogłośnie przedstawiają one czasy przyjścia Mesjasza, jako epokę powszechnych walk, zaburzeń, wojen i przewrotów rewolucyjnych, a

samego Mesjasza, jako mściciela i pogromcę narodów nieżydowskich oraz twórcę wszechświatowego państwa żydowskiego, w którym Ży-dzi będą narodem panującym nad pozostałymi. Równocześnie Żydzi sądzą, że na nadejście czasów mesjańskich nie powinni cierpliwie wyczekiwać z założonymi rękoma, lecz przeciwnie, powinni dążyć wszelkimi siłami do przyśpieszenia ich nadejścia. W tym też celu Żydzi już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa wywołali cały szereg wojen i zamieszek w państwie rzymskim, które miały po pierwsze: osłabić i zniweczyć państwo rzymskie, co zresztą w końcu V wieku osiągneli; po drugie: zniszczyć chrześcijaństwo, jako twór znienawidzonego i zamordowanego przez nich Jezusa Chrystusa, czego jednak nie udało się im przeprowadzić, gdyż chrystianizm szczęśliwie zniósł i przezwyciężył wszelkie z ich strony prześladowania i zadawane mu rany, by wreszcie w wiekach średnich ku niesłychanej wściekłości Żydów, dojść do wspaniałego rozkwitu. Wówczas to kościół wprowadził, do życia społecznego wiernych, zazdrości godną harmonię i jednocześnie doskonalił ich duchowo w myśl zasad i wskazań nauki Chrystusowej.

Wspaniały rozkwit chrześcijaństwa oraz powstanie i rozwój całego szeregu nowych państw w świecie, opartych o kulturę i cywilizację chrześcijańską, w najwyższym stopniu niepokoiło żydostwo, które w tym czasie, po klęskach, jakie nań spadały wraz z upadkiem państwa rzymskiego, leczyło zadane mu rany, równocześnie przebudowując się wewnętrznie, według zasad i wskazań Talmudu, który też swoimi niezliczonymi nakazami i zakazami, niczym żelaznymi obręczami, ściskał i zamykał coraz bardziej wyznawców, czyniąc je społeczeństwem niesłychanie zwartym i posłusznym woli i rozkazom jego „nieznanych naczelników”.

Wobec takiego stanu rzeczy należało zmienić metody działania i przystosować się do nowych warunków, skierowując żydostwo na nowe tory rozwoju. Na rozkaz „nieznanych naczelników” narodu żydowskiego, dzieła tego podjęli się: Mojżesz Majmonides i współcześni mu kabaliści. Na czym polegała ich praca? Na ponownym nawiązaniu ścisłej łączności pomiędzy żydostwem , a światem chrześcijańskim, łączności, która wskutek ogarnięcia Żydów przez Talmud, została w średniowieczu zerwana i pozbawiła przez to samo Żydów bezpośredniego wpływu na ogół państw chrześcijańskich, tworząc jednocześnie wśród nich dla Żydów faktyczne getto już na długi czas przed jego prawnym powstaniem.

Podczas gdy Majmonides dziełami swymi oddziaływał głównie na inteligencję żydowską, kabaliści pracowali nad żydowskimi masami. Pod wpływem ich wspólnego, pozornie niezgodnego z sobą wysiłku, pękły wreszcie niepotrzebne już organizacyjne okowy Talmudu. Społeczność żydowska już wówczas była tak wytresowana, że bez żadnych trudności, dostosowywała się posłusznie do wskazówek i poleceń swoich „nieznanych naczelników”.

Odtąd też rozpoczyna się nowy okres przygotowawczy Żydów do przyśpieszenia nadejścia czasów mesjańskich, okres w którym kolejno mamy reformację, ten wytwór ducha i mózgu żydowskiego. Spowodowała ona rozłam w dotychczas jednolitym chrześcijaństwie zachodnim i wstrząsnęła potężnie jego podwalinami. Szereg poreformacyjnych ruchów rewolucyjnych, opartych o podłoża sekciarskie i wojny religijne, w których inspirowaniu i kierownictwie udział Żydów, został już niezbicie dowiedziony.

W pierwszych latach poreformacyjnych {mniej więcej pomiędzy 1517-1540} Żydzi do tego stopnia wierzyli w swoje zwycięstwo nad Kościołem katolickim, że nawet publicznie określali już czas, w którym „Izrael zostanie wywyższony i zapanuje nad światem”. Jednocześnie zapowiadali nadejście Mesjasza raz na rok 1529 , innym razem na rok 1530, 1531, 1533, 1534, przy czym dodawali, że nastąpi to nie później jak do roku 1540, mianowicie jeszcze przed upływem 5300 r. według kalendarza żydowskiego.

Jednak te żydowskie nadzieje i rachuby zawiodły na całej linii. Zamiast bowiem Mesjasza, pojawiły się antysemickie pisma Marcina Lutra, który wreszcie przejrzał, do czego go Żydzi użyli i używać nadal zamierzali. Gwałtownie przeciwko nim wystąpił. Wystąpienie Lutra przeciwko Żydom musiało na nich podziałać jak grom z jasnego nieba, tym więcej, że było ono niesłychanie gwałtowne:

Oto co Marcin Luter pisał w owym czasie:

«Nigdy nie było pod słońcem narodu krwi żądniejszego i mściwszego, niż ci, którym się zdaje, że są narodem przez Boga wybranym, aby obowiązani byli i musieli mordować pogan. Największą rzeczą, jakiej spodziewają się od swego Mesjasza, jest to, że powinien swymmieczem wymordować i zatracić cały świat. Żyd, to jest serce żydowskie, jest drewniano-kamienno-diabelsko-stalowo twarde, niczym niewzruszalnegdy przyjdzie Mesjasz, to on ma zabrać całemu światu złoto i srebro i pomiędzy nich rozdzielić” „Pod ich boźnice i szkoły należy podkładać ogień, a kto może, niech dorzuca do niego smoły i siarki. Kto dorzuciłby do tego piekielnego ognia, uczyniłby dobrze. A czego nie chwyci się ogień, potrzeba posypać grubo ziemią, ażeby żaden człowiek nigdy nie zobaczył kamyka lub żużla z tego. Tak samo potrzeba połamać i zniszczyć ich domy, a ich samych jak cyganów pozamykać pod dachem lub w chlewie, aby wiedzieli, że nie są panami świata. Potrzeba Żydom odebrać urzędową opiekę i zamknąć przed nimi drogi, bo nic na wsi nie mają do szukania. Potrzeba im zakazać wszelkiej lichwy i odebrać im wszelki majątek, klejnoty, złoto i srebro, bo wszystko, co posiadają ukradli swoim rozbojem lichwiarskim, bo w inny sposób żyć nie umiejąBogacą się naszym potem i naszą krwawicą, my stajemy się coraz biedniejsi wskutek ich wyzysku. Wysysają nas jak pijawki, jak zmora leżą nam na piersiach te próżniacze szelmy i leniwce; te brzuchacze piją i żrą i dobre czasy spędzają w naszym domu, za to wszystko bluźnią jeszcze Panu Je-zusowi, kościołom, i nam wszystkim grożą i życzą śmierci i wszelkiego nieszczęścia.»

Rzecz zrozumiała, że następstwa wystąpienia Marcina Lutra przeciwko Żydom były dla nich opłakane: nastały znowu czasy strasznych pogromów.

Zaznaczyć należy tutaj, że niemal cały wiek XVI i pierwsza połowa wieku XVII były okresem niezliczonych prób żydowskich wywołania w Europie powszechnej zawieruchy, która miała w zakończeniu oddać władzę nad narodami europejskimi w ich ręce. Czasy te są także okresem pojawienia się wśród Żydów całego szeregu fałszywych „mesjaszów”, którzy na polecenie nieznanych naczelników” podniecali ciemne masy żydowskie i zachęcali je do ponoszenia coraz to nowszych ofiar na rzecz maniackich planów podboju całego świata przez „naród wybrany”.

Ale te wszystkie wysiłki się nie udały: żydostwo znowu spotkał sromotny zawód. Mimo to nie zrezygnowało ono ze swoich tajemnych planów. Po krótkim zaleczeniu otrzymanych ran przystąpiło do ponownej reorganizacji wewnętrznej, mającej na celu przygotowanie się do świeżej akcji. I znowu mamy przygotowania na dwa fronty: na zachodzie, głównie inteligencji żydowskiej wykreśla nowe drogi postępowania i penetrowania w głąb społeczeństw rdzennych Mojżesz Mendelssohn; na wschodzie zaś przygotowuje i tresuje ciemne, fanatyczne masy żydowskie do wydatnego poparcia wysiłków „nieznanych przełożonych” Izrael z Międzyborza, a po jego śmierci Dob Beer z Międzyrzecza, organizując je w związki chassydzkie, które nawiązują tradycją do dawnych historycznych związków chassydzkich, znanych w czasach rzymskich ze swej rewolucyjnej działalności.

Jednocześnie „nieznani przełożeni” światowego żydostwa do-chodzą do wniosku, że bez oparcia się o jakoweś „terytorium”, które by na stałe było w niepodzielnym władaniu Żydów, nie uda im się opanować pod swoją władzę narodów europejskich. A że wówczas najwięcej Żydów było już skupionych na ziemiach polskich i że wszystkie czynniki społeczne były na ich usługi, oraz że Polacy ze wszystkich narodów europejskich najłagodniej traktowali ich, przeto „nieznani naczelnicy” przeznaczyli ówczesną Polskę na ziemię obiecaną dla Żydów w Europie i polecili Jakubowi Frankowi założyć na jej terytorium coś w rodzaju niepodległego państwa żydowskiego, na wzór dawnych zakonów rycerskich. Zresztą nie było wówczas podatniejszego terenu w świecie na założenie królestwa żydowskiego nad Polskę, której szlachta, „czego wam właśnie trzeba, mówił Frank do Żydówjest dobra, jej królowie dla was zaś byli zawsze jeszcze lepsi, niż ona. Gdy wypędzonych z ziem zachodnich przodków naszych przyjęła szlachta polska na swoją ziemię, wnet poznali w tej ziemi nową, obiecaną”.

Udała się nowa akcja żydowska na zachodzie Europy, głównie we Francji, gdzie Żydzi w imię rzekomej wolności, równości i braterstwa wszystkich ludzi, rozpalili pochodnię rewolucji, która jednak nie spełniła także w całej pełni ich rachub, bo poprzestała tylko na Francji, resztę Europy pozostawiając we względnym spokoju. Przyniosła jedynie ona od razu Żydom wielkie korzyści najpierw we Francji w postaci równouprawnienia oraz utorowała ścieżki dla nadania im równouprawnienia w całej Europie. Tym samym przyczyniła się niesłychanie do wzrostu ich potęgi i znaczenia w świecie w ciągu XIX i XX wieku.

Ten wzrost znaczenia i potęgi Żydów w świecie przypomniał im marzenia mesjańskie, t. j. od tysięcy lat snute skrycie plany opanowania pod swoją władzę całego świata. I znowu Żydzi w ciągu XIX wieku rozpoczęli zręcznie siać niepokoje między narodami rdzennymi i pobudzać je do co raz to nowych wojen, które przyniosły żydostwu olbrzymie korzyści, wzmacniając wydatnie zarówno gospodarczo, politycznie i kulturalnie. Dzięki właśnie tej powszechnej niezgodzie narodów-gospodarzy, Żydzi umacniali w ich krajach swoje stanowisko, zdobyli równouprawnienie, ba, nawet przywileje, i chwycili w swoje ręce rządy nad światem. Kapitał zrabowany podstępnie narodom rdzennym dał im do tego siłę. Opanowawszy następnie przy pomocy wolnomularstwa ruch nacjonalistyczny XIX stulecia i zakaziwszy go materialistycznym, handlarsko-przemysłowym światopoglądem i kabalistyczną filozofią, Żydzi uczynili europejską myśl nacjonalistyczną narzędziem własnych celów.

Dla żydowskich celów bowiem wywołano w Europie w 1848 roku ruchy „wolnościowe”, rewolucje oraz wojny: austriacko-pruską w 1866 r. i francusko-pruską w 1870 r. dla żydowskich handlarzy diamentów prowadzili Anglicy wojnę z Boerami; dla handlarzy opium, głównie Żydów, zbombardowano bezbronne miasta chińskie; dla wzmocnienia pozycji Żydów w Rosji, celem łatwiejszego przygotowania przez nich późniejszej rewolucji bolszewickiej, pchnięto Rosję w 1904 roku do wojny z Japonią, a w dziesięć lat potem dla umocnienia pozycji Żydów w całym świecie i przygotowania gruntu już pod jawne ich panowanie nad narodami nieżydowskimi, sprowokowano wojnę wszechświatową, która co prawda, nie spełniła wszystkich marzeń Izraela: następstwami swymi nie wszędzie zmusiła narody rdzenne do oddania władzy w ręce żydowskie lub ich pachołków, przyniosła jednak olbrzymie korzyści finansjerze żydowskiej. Wojnę bowiem wygrała nie koalicja francuskoangielskowłoskoamerykańska, tylko żydowscy kapitaliści.

Dla ścisłości zauważyć należy, że do drugiej połowy XIX wieku, mianowicie do czasu, dopóki żydostwo nie wzmogło się potężnie na siłach i nie doszło niemal wszędzie do wielkich wpływów i wielkiego znaczenia, jego przywódcy w sposób bardzo oględny i niewyraźny mówili o planach i dążnościach Żydów do opanowania całego świata pod swoją władzę. W roku 1859 zostało to już wypowiedziane jasno i wyraźnie na cmentarzu w Pradze przy mogile wielkiego mędrca syjońskiego, rabina Symeona-ben-Juhudy, wobec zgromadzonych tam z całego świata najbardziej wpływowych rabinów i mędrców syjońskich, kierujących losami żydostwa, przez znakomitego mędrca syjońskiego rabina Reichhorna. Reichhorn powiedział wówczas, co następuje:

«Bracia! Nasi Ojcowie zawarli związek, wymagający od wszystkich wbrańców pokolenia Izraelskiego, aby się zbierali przynaj-mniej raz w każdym stuleciu przy mogile wielkiego mistrza Kalady, błogosławionego Rabbi Symeona-ben-Jehuda, którego nauka nadaje wybranym potęge na ziemi i władzę nad wszystkimi rodzajami Izraelskiego potomstwa.

Tysiące lat już ciągnie się walka narodu Izraela o wszechwładzę, która była obiecaną Abrahamowi, a która wydartą mu została przez Krzyż.

Nasi uczeni przez całe setki lat z niezrażającą ich niczym wytrwałością, prowadzą święty bój; lud nasz stopniowo podnosi się z upadku. Potęga jego wzmaga się i rozszerza. Do nas należy ten bóg ziemski, którego z taką niechęcią i smutkiem ulał nam Aaron na puszczyów złoty cielec, któremu się teraz wszyscy kłaniają i którego wszyscy ubóstwiają.

Gdy raz więc złoto ziemskie stanie się wyłącznie naszą własnością, władza przejdzie w nasze ręce, a wtedy spełni się owa obietnica zapowiedziana AbrahamowiZłoto! To pełnia władzy na ziemi; ona jest siłą, rozkoszą i wynagrodzeniem; tym wszystkim, czego się człowiek lęka, a czego pragnie! Oto jest tajemnica Kabały, oto najgłębsza nauka o duchu, który rządzi światem, oto jest cała przyszłość.

Osiemnaście wieków należały do wrogów naszych, lecz następne będą już należały do nas!

Po dziesiąty już raz schodzą się na tym cmentarzu ci, którzy w czasie tysiącletniej walki ludu Izraela z Krzyżem, w każdej nowej generacji wtajemniczeni bywają w ten związek skryty, mający na celu naradzanie się nad sposobami, dającymi możność korzystania z błędów wrogów naszych. Każdym razem nowy Sanhedryn zapowiedział coraz gwałtowniejszą walkę z tymiż wrogami, ale w żadnym stuleciu nie przyszliśmy do takiej potęgi, do tak świetnego powodzenia, jak w obecnych czasach.

Możemy więc słusznie pochlebiać sobie, że to, do czego dążymy, jest już bardzo bliskim, a przyszłość nasza jest zapewnionaMinęły bowiem na szczęście owe czarne i smutne chwile, w jakich Żydzi byli tak strasznie prześladowani. Postęp cywilizacji w narodach chrześcijańskich jest dla nas najlepszą tarczą obronną i nie przeszkadza w niczym naszym dążeniom.

Rozpatrzmy się tylko i rozbierzmy uważnie środki materialne, jakimi pokolenie żydowskie władać może, i tak: w Paryżu, Londynie, Wiedniu, Hamburgu, Neapolu, Rzymie, Amsterdamie, u wszystkich Rotszyldów i w wielu innych większych miastach, a zatem w całej Europie, Żydzi są posiadaczami kilku miliardów franków, a przy tym w każdej mniejszej miejscowości są także Żydzi, którzy trzymają w swym ręku całkowity obrót monety krążącej, a ożywiającej przemysł, handel i rolnictwo tejże miejscowości oraz przyległej okolicy.

Dzisiaj panujący królowie i książęta są zadłużeni po uszy na utrzymanie ogromnych armii wojska. Giełda reguluje te długi; jeżeli więc zapanujemy na giełdzie, zbliżymy się znacznie do władzy w państwie. Potrzeba zatem ułatwić pożyczki dla rządów, abyśmy coraz bardziej i więcej trzymali je w naszych rękach. Za kapitały, dawane przez nas, trzeba o ile możności, brać w zastaw koleje żelazne, administrację podatków, lasy, fabryki i wszelkie nieruchomości.

Ziemiowładztwo pozostanie zawsze żelaznym, długowiecznym majątkiem każdego kraju. Stąd wypada, iż potrzeba o ile możności nabywać posiadłości ziemskie, a im bardziej potrafimy wpłynąć na podział większych majątków, tym łatwiej dostają się one do naszych rąk.

Pod pretekstem ulg dla klas ubogich, potrzeba cały ciężar podatków rządowych i gminnych zwalić na posiadaczy ziemi, a skoro tylko będziemy jej właścicielami, cała praca robotników chrześcijańskich dostarczy nam dochodów nadzwyczaj korzystnych.

Praca jest niewolniczą sługą spekulacji, eksploatacja zaś jej i z tego pochodzące wpływy, są sługami rozumua któż może zaprzeczyć Żydom, że nie posiadają rozumu, przebiegłości i chytrości?

Lud nasz jest ambitny, chciwy, skłonny do niepohamowanej pychy i miłujący rozkosze. Gdzie światło, tam cień; nie bez racji nasz Bóg nadał swemu wybranemu ludowi żywotność węża, chytrość lisa, sokoli rzut oka, pamięć psa, pracowitość mrówki, stowarzyszanie się i solidarność dobra. Byliśmy w niewoli babilońskiej, a staliśmy się potęgą. Świątynia nasza upadła, a tysiące innych świątyń podźwignęliśmy. Tysiąc osiemset lat byliśmy w niewoli, a dzisiaj przerośliśmy czołem nad wszystkie te ludy, które nami pogardziły.

Powiadają, że mnóstwo Żydów przystępuje do chrztu. To wcale nie szkodzi. Ochrzczeni posłużą nam właśnie i będą dla nas stopniami, po jakich wejdziemy na drogi nowoodkryte, obecnie jeszcze nam nieznane; albowiem neofici trzymają się zawsze nas i mimo chrztu ich ciała, duch i umysł zostają prawie zawsze żydowskimi.

Nadejdzie czas, za sto lat najpóźniej że nie Żydzi będą przechodzili na wiarę chrześcijańską, lecz w skutku połączeń fizycznych, chrześcijanie będą się starali zostać Żydami, ale wówczas Izrael z pogardą ich odepchnie.

Naturalnym dla Żydów wrogiem jest Kościół chrześcijański, powinniśmy zatem ze wszystkich sił naszych wszczepiać weń wolnomyślność, sceptycyzm, niewiarę, schizmę, a podniecać wszelkie kłótnie i swary między rozmaitymi sektami chrześcijańskimi. W logicznym porządku rzeczy, zacznijmy od księży, głośmy przeciwko nim otwartą wojnę, otaczając ich podejrzeniami i drwinkami, śledząc pilnie i wyjawiając skandal prywatnego ich życia.

Powinniśmy się starać pozyskać wpływ na młodzież. Pretekst postępu cywilizacji, pociąga za sobą równouprawnienie wszystkich religii, a zatem wystarczy najzupełniej do wykreślenia nauki religii z programu chrześcijańskich szkół. Żydzi zaś potrafią utrzymać katedry nauczycielskie we wszystkich tychże chrześcijańskich szkołach i zakładach wychowania. Wypłynie stąd, że religijne wykształcenie pozostać musi w zakresie domowego wychowania, a ponieważ na to nie starczy dosyć czasu w największej części rodzin chrześcijańskich, rzecz naturalna, że duch religijny stopniowo upadać będzie, aż do zupełnego zatracenia. Wywłaszczenie Kościoła z posiadłości ziemskich sprawi to, iż w krótkim bardzo czasie posiadłości te, jako należące do rządów, przejdą w nasze ręce za pożyczki, jakich tymże rządom czynić nie przestaniemy, a wszystkie te okoliczności wyjdą na naszą korzyść i potęgę, do której dążymy.

Wszelki handel połączony ze spekulacją i wypływającymi z nich korzyściami, nie powinien wychodzić z rąk naszych, boć to przecieżże tak powiem jest wrodzonym prawem Żydów. Najpierw powinniśmy zawładnąć handlem spirytusu, masła, ziarna i wełny, a wtedy będziemy posiadali w naszych rękach rolnictwo i całe gospodarstwo wiejskie. My potrafimy dostarczyć zawsze ziarna dla wszystkich, lecz jeżeliby powstały jakieś nieukontentowania między ludem, wypływające z drożyzny i z niej pochodzącej nędzy z łatwością możemy zwalić winę na rządy i wzniecić jakieś zamieszanie, bo każda rewolucja, każde wstrząśnienie, przysparza nam kapitału i zbliża do wytknięcia tego celu.

Wszelkie posady rządowe muszą nam być dostępnymi, a skoro tylko je otrzymamy, przebiegłość i pochlebstwa żydowskich faktorów z rozmaitych klas i postaci dopomogą nam dojść tam, gdzie są prawdziwe wpływy i prawdziwa potęga. Rozumie się, że mowa jest o takich posadach tylko, które przynoszą ze sobą zaszczyty, władzę, przywileje i z tego wszystkiego wypływające zyski, albowiem te posady, których udziałem jest wiedza i praca, a mierne wynagrodzenie, mogą zostawać przy chrześcijanach. Prawnictwo jest dla nas bardzo ważną rzeczą. Adwokatura to wielki krok naprzód, bo fach ten, prowadzący do najwyższych szczebli godności, najwięcej idzie w parze z chytrością i krętactwem, jakie są w nas od dzieciństwa wpajane i uważane za zalety, a które tak potężnie mogą dopomóc nam wznieść się do władzy i do wywierania wpływu na stosunki naszych naturalnych, a śmiertelnych nieprzyjaciółchrześcijan.

I czemuż nie mogliby być ministrami oświaty publicznej, kiedy tyle razy byli już ministrami skarbu?  Żydzi muszą również stanąć wszędzie jako prawodawcy, aby znieść prawa Goimów {niewiernych grzeszników}, wymierzone przeciw dzieciom Izraela. My zaś z naszej strony, zostańmy wiernymi na wieki prawom, przekazanym nam przez ojców naszych, to jest: przechowaniu w sercach naszych nieprzebłagalnej nienawiści dla wrogów i nieprzyjaciół Izraela

Zresztą już nie potrzebujemy praw dla obrony naszej, bo takowe z tzw. postępem cywilizacji zostały prawie wszędzie w Europie już nam nadane. W obecnej więc chwili powinniśmy się starać o nabycie takich jeszcze praw, które wyłącznie mogą być korzystnymi dla naszego ludu, jak na przykład: łagodne prawo o bankructwie, uchwalone w celu humanitarnym, stałoby się w naszym ręku bogatszą kopalnią złota, aniżeli niegdyś owe nieprzebrane kopalnie Kalifornii.

Żydzi powinni stanąć na czele wszystkich towarzystw spekulacyjnych, nie narażając się jednakże na żadne niebezpieczeństwo, które by mogło powstać z nadużycia praw krajowych, jakie przez swą przebiegłość powinni zręcznie omijać, i dlatego powinni się oddawać takim tylko naukom, które idą w parze z chytrością i przebiegłością im wrodzonymi, a które z tego powodu są dla nich łatwiejszymi. Najporęczniejszym jest dla Żydów kierować się na doktorów prawa i medycyny, kompozytorów muzyki, autorów w roz-maitych przedmiotach ekonomicznych, a to z przyczyny, że wszystkie te powołania i zajęcia nierozłączne są ze spekulacją. Co do sztuk pięknych nasi wynajdą rozmaite sposoby na dobre przyjęcie debiutanta i chociażby ten był zwykłą marnością, potrafią otoczyć go pewnym kadzidłem pochlebstw i zachęty.

W naukach znowu medycyna i ekonomia polityczna należą do naszego plemienia. Doktór medycyny dopuszczalnym bywa do najskrytszych tajemnic rodzinnychw jego rękach jest życie naszych wrogów. O doktorach prawa, już wspomnianym byłoW ekonomi zaś politycznej bardzo łatwo jest zamącić głowę i wykazać, że białe jest czarnym, a czarne białym.

Powinniśmy popierać starania chrześcijan o zastąpieniu aktu ślubnego, odbywanego w kościele, prostym kontraktem przed urzędnikiem cywilnym, bo wówczas ujrzeć będzie można żony i ich córy zdążające do naszego obozu, gdzie złoto przyciągać je będzie.

Jeżeli złoto jest pierwszą potęgą tego świata, to niezawodnie drugą jest prasa, lecz cóż ona może znaczyć bez współudziału pierwszej? Wszystkie zatem wyżej przytoczone zasady, rady i myśli wówczas dopiero się zrealizują, gdy prasa będzie nam podwładną. Nasi więc powinni i muszą objąć kierownictwo prasy codziennej w każdym kraju. Jesteśmy chytrzy, zręczni i władamy groszem, potrzeba zatem za pomocą wielkich dzienników politycznych kształcić i kierować opinię publiczną, według naszych wyłącznie interesów; krytykować dzieła i scenę i uzyskać wpływy na publiczność, czyli na proletariat.

Takimi drogami postępując krok za krokiem, odeprzemy chrześcijan od wszelkiego wpływu i podyktujemy światu to wszystko, w co ma wierzyć, co szanować, czym pogardzać i co przeklinać. Powtórzmy żałobny płacz Izraela i skargę na ucisk, który tak długo nas dławił!Wtedy pojedyńczo występować będą nasi nieprzyjaciele, atakując dążności nasze; lecz masy głupie i ciemne będą po naszej stronie.

My zaś, dzierżąc prasę w naszych dłoniach, będziemy mogli zmienić prawość w nieprawość; bezcześć podnieść do prawdziwej czci, będziemy mogli wstrząsnąć nietykalną dotąd instytucją rodziny i rozbić jej członków na oddzielne cząstkibędziemy mogli wykorzenić to wszystko, w co dotychczas wrogowie nasi wierzylibędziemy mogli zrujnować kredyt, podburzyć drażniące namiętności, wydać wszystkiemu i wszystkim wojnę otwartą, narzucić sławę lub pogrążyć w otchłań bezcześci kogo i co tylko chcemy!

Wszystko to, niechaj wyrytym zostanie w pamięci każdego Izraelity!!!

Potęga nasza rozwinie się w olbrzymie drzewo, którego konarami będą: szczęście, bogactwo, potęga i rozkosz używania.

Każdy więc Izraelita powinien nieść pomoc drugim. Skoro tylko jeden kroczy naprzód, niechaj ciągnie i innych za sobą, a jeżeli mu się noga poślizgnie, niechaj wszyscy biegną mu na pomoc. Jeżeli który z naszych jest pociągnięty przez sąd chrześcijański za przekroczenia praw kraju w jakim zamieszkuje, inni Żydzi powinni mu dopomagać, lecz tylko w takim razie, jeżeli obwiniony postępował zgodnie z prawami, jakimi się rządził lud izraelski.

Lud nasz jest zachowawczym, konserwatywnym, pielęgnującym i ochraniającym obrządki religijne i ustawy od początkowych źródeł ich pochodzenia. Silnie on stoi przy prastarym; lecz w interesie naszym trzeba się starać przyjąć udział, a nawet przyjąć kierownictwo w reformach, które stoją na porządku dziennym, to jest: polepszeniu bytu materialnego klas roboczych i ubogich. Powinniśmy więc przyjąć udział w tym ruchu, ale tylko pozornie; bo w rzeczy samej starania nasze powinny dążyć do skierowania całego prądu tychże reform, czyli podziału pracy na drogę polityczną.

Masy same przez się głupie i ślepe dają się zawsze powodować i prowadzić krzykaczom a któż lepiej i głośniej od Żyda hałasować i blagą omamiać potrafi?Dlatego też nasi wiodą rej w prasie i na trybunach we wszystkich chrześcijańskich narodach.

Im więcej gromad i zebrań, tym więcej powodów do niezadowolenia, a lenistwa do pracy, z czego koniecznie musi nastąpić zubożenie ładu i poddanie go tym, którzy władają groszem, czyli dźwignią do pomnożenia proletariatu. Wszelki ruch, mający na celu zmianę, wzbogaca nas, rujnując drobne majątki, które muszą brnąć w długi.

Kruchość podstawy podnosi nasze wpływy i naszą potęgę i dlatego popierać wypada wszelkie niezadowolenia, wypływające stąd wstrząśnienia, bo te przysparzają nam bogactw i przyśpieszają chwile dojścia do naszego jedynego celuto jest do panowania na ziemi.»

Tak mówił mędrzec żydowski, rabin Reichhorn. Mowa jego odsłania nam już całą duszę żydowską i kreśli cały program narodu żydowskiego, dlatego też zasługuje ona na poznanie, jako najlepsze studium psychologi tego narodu.

Ale na zjeździe praskim nie tylko został wyraźnie sprecyzowany plan podboju świata przez Żydów, ale także postanowiono powołać do życia jawną organizację żydowską, która by zajęła się praktycznym wcielaniem go w życie i która by równocześnie opiekowała się Żydami na całym świecie, udzielając im potrzebnych rad, pomocy i wskazówek, jak mają postępować. Tak więc powstał w Paryżu w 1860 roku, a więc w rok po zjeździe praskim, Wszechświatowy Związek Żydowski {Allian-ce Israelite Universelle}, założony przez Adolfa Cremieuxego.

Że „Wszechświatowemu Związkowi żydowskiemu” „nieznani przełożeni” poruczyli zadanie praktycznego wcielania w życie programu podboju świata przez Żydów, świadczy o tym najlepiej manifest, jaki Adolf Cremieux ogłosił przy założeniu tegoż „Związku”. W manifeście tym czytamy:

«Wszyscy Żydzi za jednego i każdy za wszystkich; nauka żydowska powinna zapanować na całym świecie; największy nasz wróg, chrześcijaństwo rozkłada się, trafione w głowę ; naszą narodowością jest religia ojców naszych i nie uznajemy innej, nasza sprawa jest wielka i święta, jej pomyślne zakończenie jest zapewnione, sieć pajęcza, którą Izrael zarzucił na całą kulę świata, powiększa się i rozszerza z dniem każdym, a proroctwo naszych ksiąg świętych nareszcie się spełnia, bliski jest czas, w którym Jeruzalem stanie się domem modlitwy wszystkich narodów i ludów, tam flaga jedynego boga żydowskiego powiewać będzie, i zatknięta zostanie na najdalszych krańcach świata, umiejmy wykorzystać nadarzające się sposobności, nasza potęga jest ogromna, uczmy się używać jej ku chwale zwycięstwa naszej sprawy. Czego mamy się obawiać? Niedalekim jest dzień, w którym wszystkie bogactwa, wszystkie skarby ziemi będą w rękach dzieci Izraela.»

Na zebraniach zaś Związku Cremieux głosił:

«Musi powstać nowe państwo mesjańskie, nowe Jeruzalem musi wznieść się w miejsce cesarzy i papieży.»

Powyższe tłumacząc na język prostszy, bardziej zrozumiały, wyrazić należy następująco:

«Nadszedł już czas na rozpoczęcie bezwzględnego niszczenia wszystkich dotychczasowych odrębnych państw i królestw, na zniesienie wszystkich religii, ma się rozumieć za wyjątkiem talmudowej (żydowskiej), i na ustanowienie na całym świecie jednego państwa żydowskiego, w którym naród żydowski będzie żywiołem panującym i w którym będzie obowiązywała tylko jedna, jedyna religia, mianowicie żydowska.»

Ale przytoczony powyżej tekst mowy mędrca syjońskiego Reichhorna, odsłaniający ostateczny cel dążeń narodu żydowskiego, dość jednak ogólnie mówi o sposobach, za pomocą których cel ten (podbój świata przez Żydów) ma być osiągnięty. Te jednak zostały już wypowiedziane dokładnie w pięć lat po tym, mianowicie w 1864 roku, przez innego mędrca syjońskiego, niejakiego Maurice (Mośka) Joly’ego, rzekomo Francuza, a w istocie marrana (Żyda hiszpańskiego), którego przodkowie kiedyś ochrzcili się dla interesu lub z konieczności życiowych, spokrewnionego z wielu domami szlachty francuskiej różnego autoramentu (pokroju) i pochodzenia, nie wyłączając żydowskiego.

Joly, podobnie jak i jego przyjaciel Adolf Cremieux, mason najwyższych stopni, mimo chrześcijaństwa, które wyznawał pozornie, a więc oszukańczo, był Żydem z krwi, kości i wiary. On to właśnie w 1864 roku napisał głośną swego czasu książ-kę, pt. Dialogues aux Enfers entre Macchiavel et Montesquieu ou la poltique de Macchiavel aux XIX sieele par un contemporaine(Rozmowy Makiawela i Monteskiusza w piekle, albo polityka makiawelska w XIX wieku, przez współczesnego), skierowaną rzekomo przeciwko rządom Napoleona III we Francji, z którymi jako czynny polityk był w zatargu, a w istocie będąc technicznym doradcą uzurpatorów żydowskich, wskazującym im środ-ki i sposoby, za pomocą których można będzie osiągnąć i utrzy-mać władzę w swym ręku nad narodami rdzennymi nawet wbrew ich woli.

Sztuczka, mistyfikacja (oszustwo) Żyda Mośka Joly’ego udała się znakomicie. Francuzi w książce jego widzieli najwyższego gatunku polityczny pamflet (utwór złośliwy) całym swym ostrzem skierowany przeciwko rządom Napoleona III i za to samo uważał ją także rząd cesarski, a tymczasem Żydzi śmieli się w kułak, że im tak łatwo udało się wywieść w pole głupich „gojów” i jawnie pouczać swych współwyznawców o tym, w jaki sposób i jakimi środkami, „nieznani naczelnicy” Izraela, zamierzają osiągnąć i utrzymać władzę „narodu wybranego” nad całym światem. Nie dość na tym. Doszło nawet do tego, że wielu Francuzów, jak i cudzoziemców uważało i uważa jeszcze do dziś dnia Maurice (Mośka) Joly’ego za wielkiego patriotę francuskiego, kochającego gorąco (tak!) swój kraj (jaki? czy Palestynę?), który na próżno, z narażeniem się cesarzowi, siedział nawet w więzieniu za swoją prawdomówność (??) i akcję polityczną! (co za wzruszające bohaterstwo!) Ostrzegał naród francuski przed rządami Napoleona III, które prowadziły Francję do nieuchronnej klęski, co też nastąpiło w 1870 roku. Tak mówił w 1927 roku w Paryżu na jednym ze swoich wykładów Jean Izoulet, profesor College de France, o rzekomych zasługach dla Francji Maurice (Mośka) Joly’ego.

Ale piewca „patriotycznych czynów” Joly’ego zapomniał widocznie przez „roztargnienie” dodać, że zarówno Maurice Joly, jak i Adolf Cremieux, Rotszyld francuski, słynny baron Hirsch, Józef Reinach, Victor Saint-Paul, Hippolyte Rodrigues, Jules Oppert (Blowitz) i inni Żydzi przygotowywali Francji za czasów Napoleona III zgubę, pchając ją z jednej strony do wojny z Prusakami, wojny, do prowadzenia której nie była zupełnie przygotowana, z drugiej zaś strony dokładnie informując Prusaków o zasobach skarbu francuskiego, o stanie kraju i jego obrony, o nastrojach ludności itp. sprawach.

Wprawdzie niesłychanie ciekawe materiały dowodowe, świadczące niezbicie o tych haniebnych czynach Żydów francuskich i niefrancuskich, których cała masa pętała się wówczas po Francji, za sprawą Adolfa Cremieuxego w dziwny sposób zniknęły z francuskiego ministerium spraw zagranicznych, niemniej jednak o tym wszystkim wiadomym jest dość dobrze prawdziwym patriotom francuskim.

Ale wracam do tematu.

Zarówno mowa rabina Reichhorna, jak i „Rozmowy Makiawela z Monteskiuszem w piele” Joly’ego były jeszcze niedoskonałym żydowskim programem podboju świata. Ten został należycie odtworzony i wypracowany, po prostu z drobiazgową ścisłością dopiero w tzw. „Protokołach Mędrców Syjonu”, które duchowo, ideologicznie i stylistycznie łączą się ściśle z mową rabina Reichhorna i „Rozmowami” Joly’ego, jako że wypływają z jednego i tego samego źródła i środowiska, mianowicie żydowskiego. Są więc bezsprzecznym tworem ducha i mózgu żydowskiego, czego w żaden sposób zaprzeczyć nikt nie jest w stanie choć podjęto takie próby.

Wykłady Mędrca Syjonu” zawierają najnowszy plan, jaki nam jest znany, podboju świata przez Żydów.

Mówię „najnowszy plan dlatego”, że zdaniem moim już od niepamiętnych czasów istnieje wśród Żydów olbrzymi, gigantyczny wprost, rzekłbym, maniacki plan podboju całego świata przez „naród wybrany”. Plan ten, który można by nazwać olbrzymim, przewrotnym spiskiem Żydów, wymierzonym przeciwko wszystkim narodom świata, prawdopodobnie zrodził się już w głowach pierwszych naczelników plemienia izraelskiego… Z biegiem czasu zmieniano go stale i przystosowywano do wymogów chwili życia bieżącego, czyniąc go tym samym zawszę praktycznym, zawsze aktualnym. Nawet całe dotychczasowe dzieje żydostwa są niczym innym, jak tylko łańcuchem całego szeregu wypadków z góry opracowanych i przewidzianych w tym planie przez nieznanych nam, tajemniczych naczelników żydostwa, którzy też są jego właściwym mózgiem i władcą.

Nieznani naczelnicy” nie są nawet znani samym Żydom, którzy wiedzą tylko to, że tacy istnieją i że ich nakazom i rozkazom należy być bezwzględnie posłusznym. Z pośród kogo oni się rekrutują, kto ich wybiera, czy mianuje kierownikami i władcami życia zbiorowego wszystkich Żydów to jest tajemnicą, którą dotychczas na próżno starano się zgłębić i poznać. Wiadomo tylko, że władza i potęga tych „nieznanych naczelników” Żydów jest nieograniczona; że przed nimi korzyli się nawet najpotężniejsi królowie żydowscy, jakimi byli bezsprzecznie Dawid i Salomon; że dzisiaj słuchają ich poleceń i rozkazów także najwpływowsi i najpotężniejsi finansiści żydowscy, trzęsący życiem ekonomicznym całego świata.

Przypuszczać tylko można, że są to członkowie jakiejś tajnej sekty, czy, jak kto woli związku, założonego z najwybitniejszych i najwartościowszych głów żydowskich, które też od niepamiętnych czasów wykreślają drogi życia „narodu wybranego”.

Wprawdzie nie zawsze wszystko działo się i dzieje w myśl planów i zamierzeń tych tajnych kierowników żydostwa, bo narody rdzenne niejednokrotnie potargały już i w niwecz obróciły misternie snute plany i projekty żydowskie, niemniej jednak jest faktem, że nie jedną kombinację Żydzi zrealizowali w pełnych stu procentach. Weźmy dla przykładu żydowską diasporę. Czym ona jest w istocie? Środkiem wiodącym Żydów do celu, wymarzonego i wytkniętego już przed tysiącami lat, a mianowicie do opanowania przez Żydów całego świata i podporządkowania wszystkich narodów władzy i mocy „narodu wybranego”.

Gdzie należy szukać początków diaspory żydowskiej, odpowiedzieć trudno. Skłonny jestem postawić tezę, że właściwie już wędrówka Abrahama i jego następców ma w sobie wiele cech późniejszego rozproszenia żydowskiego. Bo czymże właściwie żyją Żydzi w diasporze? Pasożytnictwem. Jaką zaś rolę spełniają wśród narodów rdzennych? Destrukcyjną, niszczącą szybko ich zdrowe organizmy życia zbiorowego i indywidualnego. Taką zresztą rolę odgrywali już kiedyś, przed tysiącami lat. Brak miejsca nie pozwala mi o tym mówić szerzej. A są to rzeczy niesłychanie ciekawe i ważne. Ich znajomość znakomicie ułatwia nam zrozumienie i poznanie duszy współczesnego Żyda, która bez wielkich zmian pozostała taką, jaką była kiedyś przed tysiącami lat.

Za pierwszą historyczną diasporę żydowską, będącą umyślnym wdarciem się żydostwa do wnętrza obcego sobie społeczeństwa dla celów pasożytniczych i rozkładczych jego zdrowego organizmu, uważam tzw. „niewolę egipską”. Od kiedy i jak długo ona trwała określić trudno. Uczeni co do czasu jej trwania nie są z sobą zgodni. Faktem jest jednak ustalonym ponad wszelką wątpliwość, że Żydzi przez kilka wieków przebywali w Egipcie i że odegrali w jego dziejach rolę zagadkową, według wszelkich prawdopodobieństw, niesłychanie szkodliwą dla państwa i narodu egipskiego.

Wiemy, że z Egiptu Żydzi udali się ponownie do Palestyny, którą przed kilku wiekami dobrowolnie opuścili. Udali się głów-nie dlatego, że widzieli w ponownym jej zamieszkaniu niezły interes dla siebie. Właśnie w tym czasie doszła ponownie do wielkiego rozkwitu i znaczenia Mezopotamia. A że to samo działo się i w Egipcie, przeto Palestyna, jako ziemia, położona pomiędzy tymi dwoma ogniskami ówczesnej cywilizacji, mianowicie pomiędzy Egiptem i Mezopotamią, posiadała wielką wartość, jako kraj tranzytowy, staje się po prostu krainą zło-tem płynącą, bo wzmożony ruch handlowo-tranzytowy pomiędzy Egiptem a Mezopotamią i innymi państwami i innymi krajami Azji przynosił jej mieszkańcom olbrzymie zyski i znaczenie na zewnątrz. Wszystko to zostało dobrze ocenione przez Żydów, mających wszędzie, jak za naszych czasów, swoich lu-dzi, którzy donosili im o wszystkim, co się gdziekolwiek działo.

Pozostawiwszy więc część swoich ziomków dla kontynuowania dalszego rozkładu państwa egipskiego, drogą siania w nim fermentu i eksploatowania jego bogactw, Żydzi pod wodzą genialnego prawodawcy swego i reformatora Mojżesza, emigrują z Egiptu i po wielu latach, w czasie których zdobywali i wyrzynali kolejne miasta. A po wyczerpaniu się zapasów mordowano następne. (Ks. Mojżeszowe prawo), wchodzą do Palestyny. Palestynę zamieszkiwali wówczas Kananejczycy, których Żydzi w większości wycięli, a resztę zamienili na niewolników, pracujących na ich korzyść.

Izraelici biblijni byli ludźmi o niesłychanie dzikich obyczajach i niskiej kulturze zarówno duchowej, jak i materialnej. A ponieważ Kananeńczycy posiadali dość wysoką kulturę, przeto Żydzi przyswoili ją sobie wraz z ich obyczajami, legendami i opowieściami, które później sztucznym węzłem powiązali z dziejami swoich przodków. W jakim celu to uczynili, domyślić się łatwo, skoro zważy się, że wszystko to zostało powiązane i ujęte w jednolitą całość dopiero po ześrodkowaniu kultu religijnego Żydów w Jerozolimie, tj. po roku 621 przed Chrystusem, a więc w czasie, kiedy już cele i dążenia żydostwa zostały wyraźnie sformułowane, kiedy już „wybraństwo” Żydów i myśl zupełnego opanowania pod swoją władzę całego świata i uczynienia zeń rzekomo królestwa Bożego na ziemi, dostatecznie przeniknęły do szerokich mas narodu żydowskiego i stały się ich kanonem i niezłomną wiarą, że to kiedyś nastąpić musi. Tym planom i dążeniom żydowskim, w których spełnienie od niepamiętnych czasów wierzą z sekciarskim uporem z pokolenia na pokolenie wszyscy Żydzi, zarówno zasymilowani, jak i postępowi ateiści, zarówno liberalni, jak i ortodoksyjni chasydzi, trzeba było dać pewne uzasadnienie, pewną dekorację, które by motywowały je. I do tego właśnie służą różne opowieści i legendy, zaczerpnięte z zamierzchłych dziejów dawnych narodów, zręcznie przy tym powiązane w jedną całość i przystosowane do historii Izraela.

W przeprowadzeniu swoich planów jak też i w utrzymaniu w karbach posłuszeństwa mas żydowskich „nieznani naczelnicy” Izraela, oprócz tajemnych sekt i związków, istniejących juź wśród Żydów w czasie ich pobytu w Egipcie, posługiwali się tzw. sędziami, jednostkami wybitnymi, później prorokami, ludźmi wychowanymi w specjalnych szkołach prorockich. Prorocy spełmiali przeważnie rozkazy „nieznanych naczelników” głosząc i przygotowując wypadki, które, według tajnych planów, wydarzyć się powinny. Wprawdzie były wśród proroków jednostki naprawdę od Boga natchnione, ale takich było mało i przeważnie prześladowano je, ogół bowiem proroków, a było ich bardzo wielu, ulegał zawsze „nieznanym naczelnikom” i spełniał ich rozkazy. Mówi o tym nawet bardzo ostrożny i powściągliwy w słowach historyk żydowski Graetz. Pisze on w swej „Historii Żydów”, że prorok Jezajasz, wiedząc, iż państwo judzkie nie sprosta walce z Assyrią, do której parli „nieznani naczelnicy”, chciał się ich planom przeciwstawić, „chciał przeciw temu podnieść swój potężny głos, lecz nie było mu wolno. Naczelnicy rządu zamknęli prorokowi usta!” (H. Graetz. Historia Żydów, tom 1, str.170).

Na ogół biorąc, opór proroków przeciwko dążeniom „nieznanych naczelników” Izraela, którym we wszystkim ulegali wszyscy królowie żydowscy, był rzadki. Wszyscy prawie im wysługiwali się. Jako przykład podaję fakt przygotowania tzw. „niewoli babilońskiej” przez proroka Ezechiela, za którego sprawą Żydzi zawiązali spisek w Jerozolimie przeciwko królowi Nebukaduczarowi, za co zostali potem przez niego uprowadzeni do Babilonu. W Babilonie Jezajasz II przepowiada upadek państwa nowobabilońskiego, któremu zgubę już gotują „nieznani naczelnicy” Izraela w porozumieniu z Persami.

Po zdobyciu Babilonu przez Persów nie wszyscy Żydzi wracają do Palestyny. Wraca ich niewielka garstka. Reszta na rozkaz „nieznanych naczelników” pozostaje w rosnącej w coraz większą potęgę Persji, w celu siania w niej zamętu i eksploatowania jej bogactw oraz przygotowania z kolei upadku tego państwa.

Ponieważ wówczas masy żydowskie zaczęły powoli wyłamywać się z pod władzy „nieznanych naczelników” i zachodziła obawa, aby „święte nasienie” nie wynarodowiło się wśród obcych społeczeństw, rodzi się więc w Babilonie pomysł ogrodzenia Zakonu, pomysł, którego realizacja oddzieliła duchowym murem Żydów od innych narodów. Na rozkaz nieznanych naczelników” ogrodzenie to przeprowadzili wśród Żydów Ezdrasz i Nehemiasz.

Po powrocie Żydów do Palestyny z „niewoli babilońskiej” proroków wśród nich już nie spotykamy. Okazali się przeżytkiem. Zastąpiono więc ich „znawcami” Zakonu (Soferim). Oni też tworzyli najwyższą radę, składającą się z 71 członków, nazywającą się później Synhedrionem, która na zewnątrz kierowała życiem religijno-duchowym żydostwa.

Wkrótce potem przychodzi najazd na Azję Aleksandra Macedońskiego, najazd, na którego przyjęcie Żydzi są już przygotowani, któremu drogi sami zresztą wykreślali i przygotowywali i który miał zapoczątkować w ich dziejach nowy okres, mianowicie okres żydowskiej ekspansji w głąb państw i narodów, tworzących olbrzymie imperium macedońskie, okres żydowskiej diaspory, zakrojonej już na skalę całego ówczesnego świata cywilizowanego.

Od tego też czasu widzimy, jak Żydzi niczym ohydne, natrętne i wstrętne karaluchy, rozchodzą się do wszystkich państw śródziemnomorskich, dążąc wyraźnie do rozkładu moralnego ich społeczeństw i do osiągnięcia w nich potężnych wpływów, a nawet władzy

Tak więc zaczęła się na wielką skalę zakrojona diaspora żydowska, diaspora, połączona z niesłychanie męczeńskimi scenami i prawdziwą tragedią mas żydowskich, którym kazano dla maniackiego celu dążności do opanowania całego świata pod władzę Żydów składać tysiące, ofiar ze swoich najlepszych synów, ojców, braci, sióstr i matek. Bo jeśli jakieś państwa czy narody nie chciały dobrowolnie zgodzić się na swobodną penetrację Żydów do ich wnętrza, wówczas drogą krwawych wojen, buntów i prowokacji zmuszano ich do tego. Przecież tylko dzięki prowokacji Palestyna stała się za Pompeniusza autonomiczną prowincją rzymską, a tysiące Żydów, jako niewolników, uprowadzono do Rzymu, w którym Żydzi, osiedliwszy się, szybko osiągneli wielki wpływ na losy państwa rzymskiego. Uwidoczniło się to już za czasów Cezara, który w ambitnych dążeniach swych opierał się na Żydach, atakujących już wówczas coraz wyraźniej państwo rzymskie od wewnątrz.

Ponieważ istnienie Palestyny, jako autonomicznej prowincji rzymskiej utrudniało Żydom penetrację w głąb innych prowincji cesarstwa rzymskiego, przeto znowu drogą prowokacji Żydzi osiągneli to, że Palestynę pozbawiono autonomii i uczyniono ją zwykłą prowincją rzymską. To ostatnie ogromnie ułatwiło Żydom rozlanie się po całym imperium rzymskim i dążenie do owładnięcia jego rządami drogą wpływów gospodarczych, politycznych i kulturalnych. Jednocześnie Żydzi od wewnątrz rozkładają moralnie państwo rzymskie i osłabiają jego siłę i spoistość drogą nieustannych spisków i buntów; od zewnątrz zaś podburzają przeciwko niemu sąsiednie narody, głównie Partów, wśród których posiadali wielkie wpływy, a z którymi Rzym był też w ustawicznej wojnie.

Nie koniec na tym. Na polecenie „nieznanych naczelników” rewolucjoniści żydowscy, tzw. zeloci, rozpoczynają w tym czasie głosić wszędzie coraz gwałtowniej hasła mesjańskie wśród Żydów. Wywołuje to nienawiść religijną, antysemityzm oraz bunty Żydów przeciwko Rzymowi. Dochodzi do zburzenia Jerozolimy, co zresztą leżało w programie „nieznanych naczelników”, którzy w ten sposób chcieli w masach żydowskich wzbudzić bezgraniczną nienawiść do Rzymu i chęć zemsty za zniszczenie świątyni. I cel ten osiągnęli. Odtąd też zguba państwa rzymskiego stała się już nieunikniona, bo rozproszone po ca-łym imperium rzymskim masy żydowskie dyszą nienawiścią do Rzymu i pracują nad jego upadkiem. One też organizują potem szereg krwawych powstań w Egipcie, w Cyrenaju, na Cyprze i w Palestynie, podczas których krwiożerczość żydowska objawiła się w sposób niesłychany: Żydzi pili kipiącą krew mordowanych przez siebie Greków i Rzymian lub żywcem darli z nich skórę.

Powstania te i bunty potężnie wstrząsnęły imperium rzymskim. A że osłabiano je równocześnie przez paraliżowanie jego życia gospodarczego i politycznego, przez rozstrajanie obyczajów obywateli i przez osadzenie na tronie cesarskim zjudeizowanych lub judeizujących cesarzy, nic dziwnego, że Rzym upadł.

Wprawdzie Rzym mogło uratować jeszcze od upadku chrześcijaństwo, ale Żydzi intrygami swymi udaremnili wcześniejsze uznanie religii chrześcijańskiej za religię panującą, państwo-wą. A tylko tą drogą można było imperium uratować. Gdy zaś to nastąpiło i zanosiło się na uzdrowienie państwa, wówczas ukazał się w chrześcijaństwie arianizm, dziecko mózgu judejskiego, który ostatecznie udaremnił możność ocalenia Rzymu.

Tak więc, osłabiony duchowo i organizacyjnie Rzym uległ naporowi barbarzyństwa, a jego spuściznę i cywilizację uratowało od całkowitej zagłady tylko chrześcijaństwo, przeciwko któremu też natychmiast obróciła się cała nienawiść żydostwa. A było i jest za co nienawidzić. Chrześcijaństwo bowiem, głosząc także mesjanizm i królestwo Boże, ale nie z tego świata, odebrało Żydom wszystkich prozelitów (zwolenników Żydów pośród pogan), wynoszących miliony, którzy byli całkowicie posłuszni Żydom i służyli ich celom politycznym. Chrześcijaństwo więc zniweczyło wówczas plany opanowania pod władzę „narodu wybranego” całego świata, co już Żydom wydawało się wtedy być rzeczą pewną.

Odtąd rozpoczyna się nieubłagana walka Żydów z chrześcijaństwem i narodami chrześcijańskimi, walka, która w ciągu ostatnich 15 wieków toczy się ze zmiennym szczęściem. Przyniosła ona wprawdzie Żydom wiele strat i klęsk, ale przyniosła także wiele zdobyczy i triumfów. Powiem nawet, że poniesione straty i klęski nie tylko są powetowane przez zdobycze i triumfy Żydów, ale nawet rokują im pewne zwycięstwo, o ile wszystkie narody nie wystąpią zgodnie do mądrej, konsekwentnej i nieubłaganej walki z nimi.

Jak ta walka jest konieczna i dlaczego ją należy podjąć jak najwcześniej mówią o tym najlepiej „Wykłady Mędrców Syjonu”, które z niesłychanym wprost realizmem, odkrywają nam plany, cele i dążenia żydowskie oraz pouczają, co nas czeka w przyszłości, gdy władza nad nami dostanie się w ręce mściwego, krwiożerczego Izraela. Czytajmy więc „Wykłady Mędrców Syjonu” i zastanawiajmy się głęboko nad ich treścią!!!

Fragment książki pt: „Ostrzeżenie”. Kliknij aby ściągnąć całego e-booka.

Napisane w Bez kategorii. Możliwość komentowania Dekonspiracja żydowskich planów podboju świata została wyłączona
%d blogerów lubi to: