NEXUS nr 1 (75) styczeń – luty  2011

Konopie siewne (Cannabis sativa)

Wprowadzenie przepisów zezwalających na swobodną hodowlę konopi do celów przemysłowych i medycznych miałoby korzystny wpływ nie tylko na gospodarkę, ale nade wszystko na nasze zdrowie i środowisko.

Konsekwencje prohibicji konopi

Często mówi się. że pierwszą ofiarą wojny jest prawda. Najbardziej jaskrawym przykładem słuszności tej zasady jest tak zwana „wojna z narkotykami¹‘. W la­tach 1930. gazety i czasopisma należące do magnata prasowego Hearsta przepro­wadziły zmasowaną, histeryczną kampanię przeciwko „szaleństwu skrętów”, czyli konopiom {Cannabis sativa), powodując zmianę nastawienia do tej wartościowej rośliny dostarczającej włókna, ważnego oleju i lekarstw, którą zaczęto od tego cza­su postrzegać jako „barbarzyński chwast tkwiący korzeniami w piekle”. Wprowa­dzony rozmyślnie lub wskutek zbiegu okoliczności zakaz uprawy konopi utorował drogę dramatycznej transformacji światowej gospodarki.

Przed XIX wiekiem świat opierał się na systemie węglowodorowym, w którym wszelkie włókna, paliwa i leki zaspokajające potrzeby człowieka są wytwarzane w procesie fotosyntezy, w której energia słoneczna jest wykorzystywana do łącze­nia dwutlenku węgla i wody w celulozę, podstawowy materiał budowlany świata natury. W XX wieku znaczna część tych węglowodorów została zastąpiona przez ich odpowiedniki wytwarzane przez przemysły oparte na wydobyciu węgla i ropy naftowej. Miejsce naturalnych włókien konopnych zaczęły zajmować włókna pe­trochemiczne. Nylon, poliester i inne syntetyki produkowano na masową skalę i promowano poprzez agresywną reklamę, zaś miejsce papierowych torebek i pu­dełek zajęły wszechobecne torebki i opakowania plastikowe.

Miliardy tych toksycznych, nierozkładalnych przedmiotów wyprodukowanych do jednorazowego użycia i następnie wyrzucanych trafia do strumieni i rzek, skąd przedostają się do mórz i oceanów, gdzie łączą się w gigantyczne, zanurzone w wo­dzie, wyspy śmieci będące toksyczną bombą z opóźnionym zapłonem uwalniającą do morza i ludzkich ekosystemów chemikalia zakłócające działanie hormonów. Zamiast wytwarzać papier z corocznych zbiorów roślin włóknistych na ogromnych obszarach wycina się stuletnie drzewa, rozdrabnia je i traktuje chlorem oraz in­nymi niebezpiecznymi chemikaliami, aby wyprodukować coś gorszego od tego, co to coś zastąpiło.

Te dewastacje i skażenia świata natury to nie jedyny szkodliwy wpływ zakazu uprawy konopi. Rozmyślnie lub przez przypadek ustawodawstwo wprowadzone w celu wymuszenia prohibicji posłużyło jako wzorzec do ustanowienia represyj­nego państwa policyjnego z postępującymi ograniczeniami swobód jednostki. Pod pretekstem zapobiegania szkodom powodowanym przez „plagę narkotyków” społeczeństwo jest inwigilowane poprzez podsłuchy rozmów telefonicznych i inne metody śledzenia, a także często brutalne najazdy policji i całą gamę chemiczne­go śledzenia, w tym przymusowe badanie włosów, moczu i śliny. Większość ludzi przebywających obecnie w więzieniach to nie stosujący przemocy przestępcy nar­kotykowi, szczególnie w Stanach Zjednoczonych, gdzie prywatyzacja więziennic­twa stworzyła represyjny i zarazem wysoce lukratywny przemysł rozwijany przez Korporację Wackenhut i innych graczy na tym rynku.

Destrukcyjne konsekwencje prohibicji nie ograniczają się tylko do osób pry­watnych, ale są odczuwane w całej geopolitycznej sferze.

Ponieważ większość konopi i innych roślin, z których wytwarza się narkotyki, jest uprawianych w krajach Trzeciego Świata, pod płaszczykiem powstrzymania ich produkcji prowadzone są militarne interwencje, za którymi kryją się politycz­ne cele. Inwazja na Panamę i polityczna zawierucha w Afganistanie, Meksyku oraz w Kolumbii to tylko kilka przykładów militaryzacji wojny z narkotykami. Ist­nieje ogrom danych wskazujących, że amerykański sektor wojskowy zajmuje się handlem narkotykami na masową skalę, w tym importem kokainy z Ameryki Po­łudniowej do USA. Uzyskiwane w ten sposób fundusze są następnie przeznaczane na finansowanie tajnych operacji. Bojownicy tej narkotykowej wojny utrzymują, że za ich działaniami kryją się szczytne intencje.

Rozwój przemysłu konopi

Dzięki niestrudzonym wysiłkom tysięcy działaczy z ca­łego świata domagających się legalizacji uprawy konopi stosunek do tej rośliny powoli zaczyna zmieniać się. Obec­nie konopie wolno legalnie hodować w większości krajów, z godnym uwagi wyjątkiem w postaci Stanów Zjednoczo­nych. Podczas gdy przemysł oparty na konopiach pozostaje jeszcze mało znaczącym graczem na światowej scenie, jego skala i zakres produktów stale rośnie dzięki wzrostowi ak­ceptacji dla koncepcji przemysłowego rolnictwa. W celu osiągnięcia stanu prawdziwej równowagi ekologicznej i odnawialności przemysłowe rolnictwo dąży do wykorzystywa­nia corocznych zbiorów jako źródła surowców stosowanych w produkcji fabrycznej, które zastąpią kopaliny, takie jak ruda żelaza i węgiel. Czy konopie i inne odpowiednio do­brane uprawy mogą rzeczywiście odwrócić zagrażającą śro­dowisku naturalnemu katastrofę?

Proszę sobie wyobrazić swój kraj w przyszłości jedno po­kolenie dalej dostosowujący się do zasad, zgodnie z którymi cała produkcja przemysłowa ma być całkowicie nietoksycz­na, ulegająca biodegradacji i nie naruszająca równowagi ekologicznej. W takim świecie samochody i wiele innych rzeczy byłoby wykonywanych z biologicznego plastiku opar­tego na konopiach. Taki materiał nie jest wcale niczym nowym. Został opracowany w roku 1941 przez Henry’ego Forda, który wykonał karoserię samochodu ważącą sześć razy mniej od stalowej i dziesięć razy bardziej wytrzymałą na uderzenie od niej. Film dokumentujący to niezwykłe osiągnięcie jest dostępny w Internecie. Taki wynalazek spowoduje również poważne ograniczenie branży ubezpie­czeniowej. W tym przyszłym świecie odpowiedzialni za tłu­mienie tak wartościowej zielonej technologii zostaną z pew­nością przywołani do porządku.

Papier i tekstylia

Australia zarabia rocznie około 400 milionów dolarów na sprzedaży kłód starodrzewu i jednocześnie importuje go­towe produkty papiernicze za 1,4 miliarda dolarów.

W przyszłym świecie wykorzystywanie drewna i chloru w produkcji papieru będzie jedynie wspomnieniem. No­woczesne fabryki bezdrzewnego papieru będą pracowały w otoczeniu zielnych pól konopi. Miliardy dolarów zaosz­czędzonych na imporcie zainwestuje się w programy maso­wego zalesiania powstrzymujące erozję i ułatwiające przy­wrócenie bioróżnorodności. Włókna syntetyczne znikną zastąpione przez „oddychające” naturalne tekstylia z kono­pi, szczmielu białego¹ i bambusa.

Budownictwo

Konopny beton {hempcrete) to materia! budowlany pro­dukowany z krojonych wewnętrznych włókien łodyg konopi zmieszanych z wapnem, żużlem lub innymi dodatkami two­rzący celulozowy cement, który jest lżejszy od konwencjo­nalnych materiałów i ma znacznie lepsze własności izola­cyjne, zarówno cieplne, jak i akustyczne. Ten materiał jest ognioodporny i całkowicie odporny na termity.

Konopny beton zrewolucjonizuje w przyszłości budow­nictwo mieszkaniowe. Zachowuje się jak zwykły beton i jed­nocześnie daje się ciąć jak drewno. Każdą niepotrzebną konstrukcję będzie można zemleć i ponownie wykorzystać w produkcji budowlanej. Będzie można także rozwinąć bar­dziej „organiczny” styl budownictwa, ponieważ zmiana wewnętrznych ścian i inne adaptacje mające na celu dopaso­wanie pomieszczenia do potrzeb rodziny staną się prostym zadaniem. W niektórych europejskich krajach prawie poło­wa wszystkich siedlisk jest zbudowana przez ich właścicieli.

Co więcej, konopny beton znacząco zmniejsza koszt bu­dowy domu mieszkalnego poprzez uproszczenie konstruk­cji – na przykład dach uformowany z konopnego betonu zbrojonego bambusem może zastąpić dach kryty dachówką, pas architrawu i orynnowanie. Taki dach zapewni lepszą izolację termiczną i akustyczną niż dachówki i będzie bar­dziej odporny na grad i ryzyko pożaru.

Oprócz swoich bezpośrednich zalet konstrukcyjnych ko­nopny beton bardzo wydajnie wchłania dwutlenek węgla. Kiedy rośliny wchłaniają dwutlenek węgla i wodę. syntety­zują z nich przy pomocy światła słonecznego glukozę a na­stępnie celulozę. Użyta do budowy trwałych konstrukcji celuloza wchłania atmosferyczny dwutlenek węgla, popra­wiając w ten sposób zdrowotność ziemskiego klimatu. Prze­ciętna australijska rodzina generuje rocznie około 10 ton dwutlenku węgla. Jeden hektar konopi jest w stanie wchło­nąć rocznie do 20 ton dwutlenku węgla. Przeciętny dom z konopnego betonu potrafi wchłonąć około 40 ton tego gazu. Co więcej, dom wykonany z konopnego betonu przy­czynia się do spadku jego emisji.

Proces produkcji cegieł, dachówek i innych wyrobów z wypalanej ceramiki generuje ogromną ilość dwutlenku wę­gla. Przeciętny ceglany dom przyczynia się do wytworzenia 500 ton dwutlenku węgla. W ten sposób przemysł budowla­ny generuje znaczną część wytwarzanego w kraju dwutlenku węgla. Zmiana metod budownictwa w wielkiej skali ułatwi­łaby nam dostosowanie się do celów zawartych w Protokole z Kioto, a nawet je prześcignąć. Głosiciele katastroficznych wizji mogą upierać się, że dostosowanie się do Protokołu zaszkodzi gospodarce, jednak szeroko zakrojone przestawienie się na konopie jako surowiec do produkcji papieru, tkanin i materiałów budowlanych dostarczyłoby gospodarce potężnego bodźca, podniosłoby jakość zatrudnienia i umoż­liwiłoby zwiększenie eksportu w odróżnieniu od realizowa­nych obecnie krótkowzrocznych konsumenckich strategii.

Nasiona konopi w zachowaniu zdrowia i w medycynie

Z punktu widzenia ochrony zdrowia i medycyny użycie konopi może doprowadzić do ogólnej poprawy zdrowotno­ści społeczeństwa.

Nasiona konopi są jednym z najbogatszych źródeł kwa­su alfa-linolenowego ALA (alpha-linolenic acid), roślinnej formy podstawowego kwasu tłuszczowego omega-3. ALA ma 18-węglowy trzon, który jest wydłużany w organizmie do 22-węglowego łańcucha tworząc DHA (kwas dokozaheksaenowy) i EPA(kwas eikozapentaenowy). Omega-3 w tej for­mie jest przekazywany do mózgu, gdzie tworzy podstawową część błony neuronowej.

Omega-3 pochodzący ze źródeł morskich występuje jako DHA i EPA i przyjmowanie go w tej for­mie uwalnia od potrzeby konwer­sji. Jednakże kwas ALA sam w so­bie posiada korzystne własności, zaś używanie omega-3 morskiego pochodzenia niepotrzebnie obcią­ża wodne środowisko. Co więcej, omega-3 jest bardzo reaktywną molekułą i przemysłowe warun­ki  towarzyszące   ekstrakcji   oleju

i usuwania zeń przykrego zapachu zmniejszają jej aktyw­ność i skażają olej dającymi się wykryć zanieczyszczeniami, w tym rtęcią i polichlorowanymi bifenylami (polychlorinated biphenyls; w skrócie PCBs).

Szczęśliwie większość ludzkich organizmów potrafi szyb­ko zmienić ALA w DHA i EPA w ilościach wystarczających do optymalnego rozwoju mózgu, a dwie grupy ze szczegól­nym zapotrzebowaniem na DHA i EPA – kobiety w ciąży i dzieci – radzą sobie z tym nadzwyczaj dobrze. Działanie enzymów odpowiedzialnych za tę konwersję może ulegać za­kłóceniom przez kwasy nasycone, stąd w celu uzyskania do­brych rezultatów w tym zakresie należy unikać ich w diecie.

Są dwa zasadnicze kwasy tłuszczowe: omega-3 i ome-ga-6. Określa się je jako „zasadnicze¹“, ponieważ nie mogą być syntetyzowane przez nasz organizm i musimy je po­zyskiwać z pokarmów. Idealnie zdrowy stosunek spoży­wanych kwasów omega-3 i omega-6 to jedna część kwasu omega-3 na każde trzy części kwasu omega-6 (1:3). Indu­strializacja zachodniej diety i spożywanie szeroko reklamo­wanego na rynku oleju rzepakowego i innych podlejszych gatunkowo olei, które zawierają niewiele kwasu omega-3, ma ujemny wpływ poprzez poważne zmniejszenie spożycia kwasu omega-3 i jednocześnie znaczne zwiększenie spoży­cia kwasu omega-6.

Organizm utrzymuje homeostazę przy pomocy dyna­micznej równowagi pomiędzy przeciwstawnymi siłami – na przykład układ mięśniowo-szkieletowy równoważy mięśnie zginające i rozciągające, aby utrzymać pionową po­stawę. Na płaszczyźnie biochemicznej organizm utrzymuje swoją wewnętrzną homeostazę poprzez delikatne równo­ważenie efektów prozapalnych i antyzapalnych. Organizm musi mieć możliwość wytworzenia efektywnej zapalnej reakcji w celu odrzucenia mikrobowych najeźdźców i wspar­cia gojenia się ran, ale też musi być w stanie ograniczać ten stan zapalny, aby zapobiec niepożądanemu dodatkowemu uszkodzeniu sąsiedniej tkanki.

W kategoriach ogólnych kwasy tłuszczowe omega-6 i ich pochodne są prozapalne, natomiast kwasy omega-3 wytwa­rzają mediatory, które osłabiają reakcję zapalną. Domina­cja kwasów omega-6 i niedobór omega-3 sprawia, że orga­nizm znajduje się w nieustającym stanie zapalnym.

Uwolnienie zapalnych cytokin inicjuje proces niszczenia tkanki, który w przypadku długiego trwania tego procesu objawi się jako choroba w rodzaju dolegliwości naczynio­wych, utraty wzroku i demencji. Kiedy dotknie ona stawów maziowych, dochodzi do zapalenia kości i stawów, co powo­duje ból i cierpienia u znacznej części populacji.

Niczym rycerze w lśniących zbrojach koncerny farmaceu­tyczne zaoferowały swoją pomoc w postaci niesteroidowych leków przeciwzapalnych (non-steroidal anti-inflammatory drug; w skrócie NSAID). Te chemikalia bazują na aspirynie, ale zostały tak zmodyfikowane, aby mogły szybciej działać, lepiej uśmierzać ból i robić inne rzeczy dające im przewagę nad konkurencyjnymi produkta­mi. Zapotrzebowanie na NSAID-y stworzyło przemysł, którego roczna sprzedaż jest liczona w miliardach dolarów, mimo iż te leki są odpowiedzialne za zgony tysięcy ludzi na całym świecie. Dodatkową korzyścią dla korporacji oka­zał się najczęściej spotykany niekorzystny efekt uboczny NSAID-ów w postaci podrażnienia żołądka, które prowa­dzi często do jego owrzodzenia. Do miliardów pochodzą­cych ze sprzedaży NSAID-ów doszły miliardy uzyskiwane ze sprzedaży leków zobojętniających kwas, takich jak Zantac, a ostatnio inhibitorów pompy protonowej².

Mimo tych wszystkich drogich leków postęp choroby zostaje jedynie spowolniony, po czym nieszczęsny pacjent w celu naprawy zniszczonego stawu musi poddać się kom­pleksowemu zabiegowi chirurgicznemu. Czy to wszystko jest rzeczywiście potrzebne?

Ludzie, którzy starają się utrzymać względną równowagę pomiędzy kwasami omega-3 i omega-6 oraz z dala od oksy­dacyjnego stresu”‘ poprzez regularne spożywanie naturalnych przeciwutleniaczy roślinnego pochodzenia, są wolni od zapalenia kości i stawów i innych degeneratywnych scho­rzeń. Rzadziej też występuje u nich nadciśnienie krwi i nie odczuwają potrzeby zażywania leków przeciwdepresyjnych – dwóch głównych grup leków przynoszących największe zy­ski spółkom farmaceutycznym na całym świecie.

Współczesny przemysł farmaceutyczny wydaje się być ukierunkowany na medyczne określanie przypadłości spo­łeczeństwa, które często są wynikiem działania jego filial­nych firm z branży żywnościowej.

W ostatnim stuleciu cukier trzcinowy przestał być rzad­kim luksusowym smakołykiem i stał się masowo i nadmier­nie spożywanym produktem zagrażającym zdrowiu. Do­dawany w dużych ilościach do bezalkoholowych napojów i większości przetworzonych pokarmów powoduje przy sie­dzącym trybie życia ostre wahania poziomu cukru we krwi. co wywołuje zaburzenia nastroju i rozległy oksydacyjny stres, kiedy nadmiar glukozy przyczepia się do hemoglobiny i tkanki lub jest przenoszony do tłuszczowych magazynów powodujących „puchnięcie” ciała.

Epidemia cukrzycy typu II wciąż się rozprzestrzenia. podczas gdy główni winowajcy, tacy jak McDonald’s, za­trudniają czołowych guru od Public Relations do zmiany ich wizerunku na restauracje oferujące zdrową żywność, mimo iż nadal handlu­ją one tymi samymi toksycznymi tłuszczami trans i nasyconymi⁴ oraz cukrem, które nazywają żywnością. Zepsucie diety prowadzi do zakłó­ceń w chemizmie krwi, szczególnie profilu lipidowego. przy zwiększe­niu lipoproteiny niskiej gęstości i ogólnego cholesterolu.

Opierając się na badaniach patologicznych, które wykazały obecność cholesterolu w ognisku miażdżycowym zwężenia arterii, medyczny i far­maceutyczny establishment wymyślił cholesterolową teo­rię choroby serca głoszącą, że wysoki poziom cholesterolu w serum powoduje osadzanie się go na ściankach arterii i. co za tym idzie, chorobę. Strasząc społeczeństwo choleste­rolem, przemysł farmaceutyczny przedstawił mu magicz­ne kapsułki – leki statynowe (statyny)” – gotowe wyleczyć wszelkie związane z nim dolegliwości. Leki te powodują poważne skutki uboczne, ale mimo to produkujący je prze­mysł obraca co roku miliardami dolarów. W tej choleste­rolowej teorii są słabe punkty, a obserwowane fakty lepiej dają się opisać przy potraktowaniu oksydacyjnego stresu jako czynnika inicjującego wydarzenia powodujące tworze­nie się miażdżycowego ogniska.

Oksydacyjny stres wynika z działania wolnych rodni­ków tlenowych (reaktywnych form tlenu). Wolne rodniki to niestabilne molekuły z nie zrównoważonymi powłokami elektronowymi, które są w stanie zniszczyć każdą tkankę. z którą wejdą w kontakt. Wolne rodniki są nieuniknionym rezultatem biochemicznego oddychania. Oksydacyjny stres zostaje silnie wzmocniony przez wystawienie na działanie toksycznych chemikaliów, szkodliwych dodatków, lotnych oparów i promieniowania elektromagnetycznego.

Niczym iskry ulatające z ogniska wolne rodniki mogą dokonać zniszczeń w tkankach, do których dotrą, jeśli nie zostaną zduszone. Zdrowy organizm jest wyposażony w imponujący endogenny układ przeciwutleniający i ma pod dostatkiem egzogennych przeciwutleniaczy pozyskiwanych z owoców, jagód i warzyw.

Zgodnie z teorią oksydacyjnego stresu choroba powstaje w rezultacie reakcji zapalnej rozwijającej się wokół brze­gów oksydacyjnej rany. Kiedy płytki miażdżycowe podda się uważnej analizie biochemicznej, okazuje się, że obecny w nich cholesterol, przyswojony przez komórki odporno­ściowe zwane pienistymi makrofagami, jest w rzeczywisto­ści zjełczały. Zjełczenie oleju jest następstwem poddania go oksydacyjnemu stresowi za pomocą nadmiaru światła, cie­pła lub wystawienia na działania chemiczne przy braku do­statecznej ilości ochronnych przeciwutleniaczy. To właśnie zjełczenie oleju, jest tym, co inicjuje reakcję zapalną wywo­łującą chorobę, a nie sam cholesterol. Właściwe leczenie powinno być ukierunkowane na oksydację, a nie na sztucz­ne manipulowanie poziomem cholesterolu.

Stres oksydacyjny błony płytek czyni je ponadto zbyt „lepkimi”, przygotowując grunt dla naczyniowego wydarze­nia bądź zawału mięśnia sercowego, udaru naczyniowego mózgu lub niedokrwienia kończyny. Podczas gdy charak­terystyka genowa konkretnej osoby lub grupy może czynić je podatnymi na oksydacyjny stres w określonym miejscu lub tkance. patologicznym stanem, który się za tym kryje, jest oksydacyjny stres. Bez gruntownej zmiany diety i stylu życia zdrowie społeczeństwa będzie nieustannie podupadać. Ludzie będą padać ofiarą szere­gu chronicznych degeneratywnych chorób, dopóki społeczeństwa nie będzie stać na właściwą opiekę zdrowotną. Niezrównoważona, nie witalizowana, zdemineralizowana i ogólnie uboga dieta, z jaką mamy obecnie do czynienia, prowadzi do ponoszenia przez społeczeństwo poważnych społecznych i gospodarczych kosztów.

Szacuje się, że do 90 procent australijskich dzieci nie otrzymuje optymalnych ilości kwasu omega-3 i można się spodziewać, że wpłynie to niekorzystnie na rozwój ich mó­zgów i intelektu.

Spożywanie właściwych ilości kwasu omega-3 jest rów­nież konieczne do optymalnego funkcjonowania układu odpornościowego. Niedobory mogą przejawiać się w posta­ci alergii, chorób autoimmunologicznych i innych objawów dysfunkcji układu odpornościowego.

Nasiona konopi oferują unikalną kombinację ważnych od­żywek, w tym kwasów omega-3 i omega-6 w zbalansowanym stosunku oraz imponujący zestaw witamin i soli mineralnych. Nasiona konopi są szczególnie bogate w witaminę E. która jest silnym przeciwutleniaczem chroniącym kwas omega-3 przed jełczeniem. Witamina E, której tak często brak jest w diecie złożonej z przetworzonych pokarmów, jest decydująca dla zdrowia naczyń, w tym utrzymywania elastyczności ścianek naczyń krwionośnych. Proteiny w ko­nopiach są dobrze zbalansowane i łatwo przyswajalne.

Polityka w sprawie pokarmów wytwarzanych z konopi

Australia jest jedynym krajem na Ziemi, który wciąż stosu­je ograniczenia w zakresie reklamowania zastosowań nasion konopi w żywieniu. Obecnie dopuszcza się ich stosowanie jako produktu, ale nie jako pożywienia, takiego jak na przy­kład masło z nasion konopi, lody i zdrowotne batoniki. (Po­dobnie jest z surowym mlekiem, którego nadgorliwi nadzor­cy zakazali opierając się na ograniczonej wiedzy, własnych korzyściach gospodarczych i politycznych uprzedzeniach).

W Australii nasiona konopi jako pokarm przeznaczony dla człowieka są obecnie zakazane. W roku 2002 złożono wniosek o zaliczenie konopi do kategorii pokarmów, ale wskutek politycznej interwencji poprzedniego konserwa­tywnego rządu odrzucono go. W roku 2009 urząd Standar­dów Żywności Australii i Nowej Zelandii (Food Standards Australia NewZealand) przyjął podanie o zmianę kategorii konopi, które jest obecnie rozpatrywane.

W naszym przyszłym świecie wszystko potoczy się jednak bardziej gładko. Ustawodawstwo wymagające, aby wszyst­kie produkty były całkowicie nietoksyczne, położy kres przemysłowi niezdrowego, taniego jedzenia. Po zaledwie kilku latach spożywania szerokiego asortymentu pokarmów opartych na nasionach konopi i przyjęciu innych promują­cych zdrowie praktyk uwidocznią się korzyści odniesione przez społeczeństwo.

Wraz z zahamowaniem epidemii cukrzycy dojdzie do ol­brzymich oszczędności w służbie zdrowia. Nadwyżka zosta­nie wydana na rozbudowę ścieżek rowerowych wokół miast i inne publiczne urządzenia rekreacyjne. Zdrowie matek i ko­biet w okresie okołoporodowym ulegnie poprawie i dojdzie do spadku alarmującej liczby przypadków astmy u dzieci.

Zoptymalizowane odżywianie ma wiele zalet. Niczym ogień, który pali się jasno miast tlić się i dymić, metabo­lizm stanie się bardziej efektywny w przemianie żywności w energię. Wzrośnie mentalny i fizyczny wigor społeczeń­stwa i wkroczymy na etap odrodzenia nauki i kreatywności. Uwolniony z pęt tandetnej żywności ludzki umysł będzie badał nowe drogi interakcji i dawania sobie rady z wcze­śniej nierozwiązywalnymi problemami, co wprowadzi nas w nową erę pokoju i pomyślności.

Jaka jest szansa, że kiedykolwiek zobaczymy ustawy, których celem jest zapewnienie zdrowia i pomyślności wszystkim ludziom żyjącym na Ziemi? Panujące obec­nie gospodarcze i polityczne systemy zdają się znajdować pod kontrolą kliki oszustów o moralności gadów. Obecnie na całym świecie oczekującym zaspokojenia podstawowych potrzeb w zakresie żywności, czystej wody i schronienia, po­nad 70 procent naukowców zatrudnia sektor wojskowy.

Finansowy stres wywołany obecną sytuacją gospodarczą zmusza większość ludzi do pełnoetatowej pracy tylko po to, aby zapewnić rodzinie wyżywienie, ubranie, mieszkanie i wykształcenie. Posiadanie wolnego czasu i energii umoż­liwiających angażowanie się w polityczny proces jest luk­susem, na który stać niewielu. W tym samym czasie media skupiające uwagę na nieistotnych sprawach realizują dwudziestopierwszowieczną wersję strategii ..chleba i igrzysk”.

Przekonanie, że wszystkie rośliny i zwierzęta zostały stwo­rzone na użytek człowieka, umocniło przekonanie o ich od­rębności i przygotowało grunt pod bezwzględną eksploata­cję świata natury, która wisi nad całą biosferą niczym miecz Damoklesa. Przemysłowe wykorzystanie włókien konopi i innych roślin w skali masowej może przyczynić się do roz­wiązania wielu globalnych problemów związanych ze środo­wiskiem, przynosząc przy tym korzyści gospodarcze.

Spożywanie pokarmów z konopi może uzdrowić i ożywić społeczeństwo. Ale czy niszczycielska siła chciwego kapitalizmu podsycającego bezrozumny konsumpcjonizm zostanie pokonana na tyle szybko, aby ocalić cenne resztki, jakie nam pozostały ze świata natury, zanim zostaną unicestwione?

Potrzeba całkowitej rewolucji. Żadne modyfikacje, po­prawki lub inne zabiegi prowadzone przy obecnym syste­mie gospodarczym nie są w stanie przybliżyć nas do roz­wiązania naszych obecnych problemów. Początkiem tego procesu musi być rewolucyjna zmiana stosunku ludzkości do świata przyrody. Dopiero wówczas będziemy mieli szan­sę uchwalić krytyczną ustawę nakazującą wytwarzanie wy­łącznie nieszkodliwych i nietoksycznych produktów i odejść od obecnych zakazów uniemożliwiających wdrożenie tego rozwiązania.

0 autorze:

Dr Andrew Katelaris jest absolwentem Uniwersytetu w Sydney i Uniwersytetu Nowej Południowej Walii, gdzie uzyskał tytuł doktora z zakresu immunopatologii. Ma ponad dwudziestoletnie doświad­czenie w zakresie medycyny klinicznej, chirurgii i patologii sądowej. W latach 1980. zaangażował się w sprawę przemysłowego wykorzy­stania konopi i wraz z innymi działaczami rozpoczął kampanię, któ­rej celem było wprowadzenie upraw tej rośliny w Australii. Razem z producentką filmów dokumentalnych Barbarą Chobocky nakręcił film Billion Dollar Crop (Uprowa warta miliard dolarów) będący pierwszym programem telewizyjnym demaskującym kulisy zakazu konopi, który wywołał duży odzew społeczny. Niedługo potem uzy­skał licencję na badania i agronomiczne próby, obecnie jego zain­teresowania badawcze obejmuję ulepszanie metod uprawy konopi, zbioru nasion oraz wytwarzania materiałów budowlanych wykorzy­stujących tę roślinę. Prowadzi akcję uświadamiania społeczeństwa w zakresie korzyści wynikających ze spożywania nasion konopi oraz wykorzystywania ich w leczeniu stanów zapalnych, depresji i innych chorób. Skontaktować się z nim można za pośrednictwem poczty elektronicznej pisząc na adres sativaseed(at)gmail.com.

Przełożył Jerzy Florczykowski

Przypisy:

1. Szczmiel biały, rami, ramia (Boehmeria nivea) – gatunek byliny z rodziny pokrzywowatych (Urticaceae). Pochodzi z umiar­kowanych stref klimatycznych Chin. Japonii, Malezji i Australii. Roślina włóknodajna dostarczająca cennego włókna o nazwie „ra­mia’” otrzymywanego z jej łodyg. Włókno używane jest do wyrobu różnego typu sznurów, lin, tkanin i obić mebli. – Przyp. tłum.

2. Inhibitory pompy protonowej (IPP) to grupa leków stosowa­nych w terapii schorzeń górnego odcinka przewodu pokarmowe­go, głównie w zapobieganiu i leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy. – Przyp. tłum.

3. Stan braku równowagi pomiędzy działaniem reaktywnych form tlenu i biologiczną zdolnością do szybkiej detoksykacji reak­tywnych produktów pośrednich lub naprawy wyrządzonych szkód. – Przyp. tłum.

4. Jak widać również autor tego artykułu uległ tłuszczowej pro­pagandzie, sugerując w tym zdaniu, że tłuszcze nasycone są niedo­bre. Jest to kłamstwo, które ma długą historię. Prawda jest laka, że tłuszcze nasycone należą do najzdrowszych. Problemy miesz­kańców Zachodu związane z otyłością i cukrzycą drugiego rodzaju zaczęły się od wyeliminowania z ich diety między innymi tłuszczów nasyconych. Długotrwale jedzenie masła roślinnego zamiast trady­cyjnego naturalnego oraz smażenie na olejach roślinnych, takich jak rzepakowy, sojowy, słonecznikowy etc, zamiast na smalcu lub oleju palmowym (wprawdzie to olej roślinny, ale za to zdrowy tłuszcz nasycony), poważnie zagraża zdrowiu. – Przyp. red.

5. Grupa leków stosowanych w celu obniżenia poziomu chole­sterolu we krwi. – Przyp. tłum.

Ciekawostką jest fakt, że nie tylko gojom burzy się krew, ale nawet samych żydów zaczynają ponosić nerwy. No cóż, pokrętne są ścieżki, po których wędruje Jehowa, a tylko „mędcy” jak zawsze mają monopol na ich „właściwe odczytywanie”. 

Za: http://theuglytruth.wordpress.com

19.02.2012 r.

Na podstawie: forward.com, tłum. wMordechaj

Portal dowiedział, że co najmniej dwóch podejrzanych o molestowanie z australijskiej społeczności żydowskiej mieszka, jak gdyby nigdy nic w USA, mimo iż wobec nich nadal toczy się śledztwo w Australii. Tymczasem, Manny Waks, poprzedni wiceprzewodniczący rady żydów australijskich oskarżył współziomka mieszkającego w Nowym Jorku o molestowanie, gdy był dzieckiem. Waks, 35 lat, był tym, który spełnił rolę katalizatora skandalu z wykorzystywaniem seksualnym dzieci w Melbourne, powiedział on portalowi, że był molestowany przez Velvela Serebryanski’ego, syna ważnego rabina Chabady, w dwóch synagogach w tym mieście pod koniec lat 80-tych.

Serebryanski, który ukrywa się w Nowym Jorku pod nazwiskiem Zev Sero, nie zaprzeczył podejrzeniom, gdy reporter portalu zapytał go o to w domu w Brooklyn’ie. Serebryanski, 47 lat, odmówił zgody na nagranie rozmowy w sprawie zarzutów. Jego ojciec, rabin Aaron Serebryanski, jest głównym emisariuszem Chabadu na Australię. Waks twierdzi, że Serebryanski molestował go wielokrotnie, nawet wtedy, gdy modlił się podczas całonocnych obchodów Shavout w synagodze Yeshivah Centre w Melbourne, jaka jest instytucją Chabadu.

Waks powiedział, że Serebryanski zaczął go molestować w synagodze, a potem rzekł: „To nie jest dobre dla miejsca kultu. Wyjdźmy na zewnątrz”. Według Waksa, który miał wtedy ok. 12 lat, Serebryanski wyprowadził go wtedy do pobliskiej toalety. Zarzuty są zawarte w policyjnym raporcie i pochodzą z 1996 r. W tym samym raporcie, Waks ze szczegółami opisał, jak był napastowany również przez Davida Cyprysa, instruktora karate. Cyprys niebawem stanie przed sądem w Australii, oskarżony o wiele zarzutów związanych z przestępstwami seksualnymi wobec 11 chłopców.

Podczas przesłuchania przed sądem miejskim w Melbourne w zeszłym roku, Konstabl i starszy oficer śledczy, Lisa Metcher, zeznała, że „oskarżyła członków społeczności Yeshiva o składanie fałszywych zeznań oraz ukrywanie dowodów potwierdzających zarzuty przestępstw na tle seksualnym”, donosi australijska gazeta „The Age”. Gazeta doniosła, że Ms Metcher, zeznając w sądzie, powiedziała: „Oni w ogóle nie zrobili nic, aby bronić swoich dzieci”.

Waks ujawnił publicznie rok temu swoje oskarżenia o powtarzających się czynach molestowania, gdy uczęszczał do Yeshivah College. Jego apel do innych ofiar przełamał wieloletnią zmowę milczenia. Prasa donosi o tym, jak policja stanu Victoria została zasypana zeznaniami młodych mężczyzn, którzy twierdzą, że byli napastowani.

Australijska policja obecnie prowadzi śledztwo w ponad 12 sprawach ortodoksów podejrzanych o wykorzystywanie seksualne dzieci w Australii, jak mówi Joel Berman, aktywista w Los Angeles, który miał kontakt ze śledczymi w sprawie elementów procesowych tych postępowań w USA. Berman twierdzi, że dwie ścigane osoby są w USA. Policja odmawia komentarza.

Wiele zarzutów dotyczy spraw z lat 80-tych i 90-tych, gdy rabini wielu ortodoksyjnych społeczności mając do czynienia z przypadkami molestowania, albo przymykali na to oko albo wyrzucili sprawców ze wspólnot. W samym centrum skandalu jest rabin Yitzchok Dovid Groner, poprzedni szef Yeshivah Centre. Waks i inne ofiary oraz ich rodziny twierdzą, że alarmowali Gronera o czynach i sprawcach, lecz on odmawiał jakiegokolwiek działania.

W 1991 r., dziecko wniosło zarzuty o napastowanie przeciw Cyprysowi. W następnym roku został on uznany winnym i skazany na grzywnę, ale oficjele Chabady pozwolili mu pozostać w szkole, gdzie pracował jako strażnik. Waks powiedział, że był konfrontowany z Gronerem w sprawie Cyprysa co do spraw z okresu 1996-2000, lecz Groner nadal pozwalał mu pracować w ośrodku. Groner zmarł w 2008 r.

Nawet jeden z obrońców Gronera, Pini Althaus, mówi, że rabin bał się donosić w sprawie podejrzanych władzom, chyba że zdążyli już się wynieść w inne miejsce. Althaus, członek Chabadu z Brooklynu, którego ojciec jest członkiem zarządu Yeshivah Centre, stwierdził w komentarzu zamieszczonym na blogu VozIzNeias: „W sprawach dwóch obywateli amerykańskich, którzy zachowywali się nieodpowiednio, rabin Groner dał im do wyboru, albo niezwłocznie opuszczą kraj albo staną wobec zarzutów kryminalnych. Z upływem czasu, dochodzę do wniosku, że może to drugie wyjście byłoby lepsze; jednak, w tamtym czasie to nie było „kulturalne”, aby wydać lub wystawić kogoś władzom”.

Yaakov Wolf molestowany przez Cyprysa, a teraz mieszka w Los Angeles, mówi o członkach społeczności yeshivy: „Zabrali tych ludzi i myśleli, że zrobili swoją robotę przez wysłanie ich do innej wspólnoty, gdzie o nich nic nie wiedzą, zresztą robili to od lat. Załatwili sprawę w ten sposób, a więc ogólnie mówiąc zrzucili swoje problemy na kogoś innego”. Personalia dwóch amerykańskich obywateli, o których wspomniał Althaus są nieznane. Kramer pochodzi ze wspólnoty Chabady w USA, lecz rzecznik więzienia w Farmington odmówił potwierdzenia jego obywatelstwa. Althaus odmówił nagrania rozmowy.

Tymczasem, poprzedni nauczyciel z Yeshivah College powiedział portalowi, że szkoła odmówiła podjęcia działań przy innej okazji. W tej sprawie sprawca, który również zbiegł do USA, był studentem. We wczesnych latach 80-tych, student, wtedy w wieku 16 lub 17 lat, „wykorzystał przewagę” nad chłopcem o kilka lat młodszym. Szkoła odmówiła wydalenia ucznia-sprawcy, mówi ówczesny uczeń szkoły.

“Rodzice napastowanego chłopca byli tak przerażeni faktem, że szkoła nie wydaliła sprawcy” mówi były nauczyciel Yeshivah College, że „skończyli na tym, że zabrali syna oraz dwóch młodszych synów ze szkoły podstawowej yeshivy do innej, mniej frum (ortodoksyjnej) szkoły”. Tym sprawcą był Mordechai Yomtov, który prawie 20 lat później został aresztowany w Los Angeles pod zarzutem seksualnego wykorzystywania 3 chłopców w Cheder Menachem, szkole Chabad. W 2001 r., Yomtov został uznany winnym molestowania chłopców w wieku 8 i 10 lat. Odsiedział rok więzienia i musiał zostać wpisany do kartoteki sprawców przestępstw seksualnych.

Yomtov został wpisany do rejestru osób spełniających kryteria używających przemocy sprawców czynów kryminalnych o podłożu seksualnym w marcu 2003 r., jak informuje witryna Biura Prokuratora Głównego Stanu Kalifornia. Rzecznik Biura, Kamala Harris, nie odpowiedziała na zapytanie o wyjaśnienia miejsca pobytu Yomtova.

Były nauczyciel Yeshivah College, który nie chciał, aby wymieniano jego nazwisko mówi, że osobiście zwracał uwagę kierownictwu szkoły co do postępków Kramera, ale nikt go nie słuchał. Avrohom Glick, rabin z Yeshivah College, poprzedni dyrektor szkoły, w której wciąż uczy, nie odpowiedział na prośby o komentarz. Rabin Yehoshua Smukler, obecny dyrektor, nie odpowiedział na telefony i maile z prośbą o komentarz. Rabin Chaim Tzvi Groner, szef Yeshivah Centre, nie odpowiedział na pytanie przedstawione mu drogą elektroniczną. Rabin Zvi Telsner, szef synagogi w Yeshivah Centre i zięć Yitzchoka Dovida Gronera powiedział, że nie może odpowiedzieć na pytania dotyczące poprzednich zdarzeń, bowiem nic o nich nie wie. „Nie było mnie tu”, mówi Telsner, „pojęcia nie mam, co tu się działo”.

Natomiast rodzice dzieci mówią, że oni z pewnością dobrze wiedzą, co tu miało miejsce. Matka jednego z pokrzywdzonych oświadczyła gazecie ”The Weekend Australian”, że gdy poinformowała szkołę, że Kramer uczący w Yeshivah College hebrajskiego, dopuścił się napastowania seksualnego jej dziecka, została odesłana z kwitkiem, aby szukała sobie porady prawnika. „The Weekend Australian” informuje, że gdy na jaw zaczęły wychodzić oskarżenia, Kramer „na koszt szkoły został odprawiony do Izraela”. Harry Cooper, były członek zarządu Yeshivah College, powiedział gazecie: „Na żądanie rodziców, pozbyliśmy się go. Pamiętam to doskonale”. Kramer ostatecznie wrócił do USA i osiadł w St. Louis. Został ochotniczym wychowawcą młodzieży w synagodze ortodoksów, Nusach Hari B’nai Zion.

Rabin tej kongregacji, Ze’ev Smason powiedział, że Kramer był „bardzo atrakcyjnym, dynamicznym towarzyszem”, który zdobył serca rodziców i dzieci. Potem, któregoś dnia, rodzice przyszli do Smasona z oskarżeniami o molestowanie. „Gdy pojawiła sie sprawa bezpieczeństwa dzieci, które miały z nim kontakt, od razu złożono na niego doniesienie”, mówi Smason.

W lipcu 2008 r., Kramer został skazany na 7 lat więzienia. Uzyskał prawo do starania się o zwolnienie warunkowe w kwietniu tego roku. Zanim może zostać zwolniony, policja zamierza dokończyć procedurę ekstradycyjną i wysłać go do Australii, aby stanął przed sądem, donoszą media. W zeszłym roku śledczy odwiedzili USA, aby zebrać dowody w sprawach, które go dotyczą. Smason mówi, że cieszy się, że chociaż jedną ofiarę Kramera namówił do złożenia donosu w sprawie molestowania w St. Louis, jednocześnie dodaje, iż ortodoksyjna społeczność żydowska ma wciąż duże opory, aby zwracać się o ochronę prawa. Smason mówi, że zna innego sprawcę przestępstw seksualnych w mieście, lecz nie jest w stanie skłonić ofiar do złożenia zeznań policji.

Dla wielu ofiar wykorzystywania seksualnego bardzo trudno jest mówić o tych sprawach, ale dla członków ortodoksyjnego odłamu żydów i ich rodzin jest to o wiele trudniejsza rzecz z powodu ścisłych więzi w obrębie takich wspólnot oraz z powodu naruszenia żydowskich praw religijnych, jak mesirah, które zakazuje donoszenia na innego żyda do władz świeckich. Wielu innych milczy z powodu popełnienia chilul Hashem, zbezczeszczenia imienia Boga. Niektóre organizacje Haredi lub ultraortodoksi, znani jako Agudath Israel of America, ciągle instruują swoich, że jeśli ktoś ma bezpośrednią wiedzę o przypadkach napastowania seksualnego, to najpierw musi się poradzić rabina zanim doniesie o swoich podejrzeniach do władz.

Instytucje Chabadu zajęły w tej sprawie liberalne stanowisko. Beit din, inaczej sąd religijny, w oddziele Crown Heights, Brooklyn, wydał orzeczenie w czasie, gdy trwał skandal w Melbourne, mówiące o tym, że wyznawcy, którzy mają podejrzenia w sprawie wykorzystywania seksualnego i doniosą o tym policji, nie naruszają obowiązujących praw religijnych. Tym niemniej, wielu członków tych wspólnot i ich rodziny, boi się wykluczenia z synagog i szkół oraz utraty możliwości zawarcia małżeństw z powodu piętna donosiciela w takich przypadkach. Smason powiedział, że ludzie często są bardzo małomówni, bowiem nie chcą splamić imienia judaizmu, „nie zdając sobie sprawy, że najgorszym chilul Hashem jest, gdy te rzeczy są trzymane w tajemnicy oraz w procederze przerzucania sprawcy z jednej wspólnoty do drugiej”.

Rabin, Meir Shlomo Kluwgant, niedawno zmarły szef rabinicznej rady stanu Victoria powiedział, że podejście rabinów do ścisłego trzymania ust na kłódkę w sprawach wykorzystywania seksualnego „zmieniło się na lepsze w ostatnim czasie”. Lecz Klugwant dodał, że nie podjęto próby ujawnienia tych przypadków w Australii oraz że rabinat zawinił zaniedbania obowiązku poinformowania o tych zdarzeniach.

“Wiele (oskarżeń o napastowanie) opiera się na plotkach i insynuacjach, dopóki nie zostaną one dowiedzione przed sądem”, dodaje Klugwant. „Mógłbym nazwać większość z nich lashon hara (zła mowa)”.

Echa wydarzeń australijskich w USA

Rabin – “O przestępstwach seksualnych wewnątrz wspólnoty żydowskiej nie należy donosić policji”

Rabiniczna rada amerykańska, Agudath Israel of America, znalazła się w ogniu krytyki po tym, jak rabin powiedział, że o napastowaniu seksualnym nie należy zawiadamiać policji, lecz tylko rabinów.

Nowy Jork – dwie grupy ortodoksyjnych żydów wydały oświadczenie próbujące wyjaśnić stanowisko w sprawie zawiadamiania o przypadkach wykorzystywania seksualnego dzieci.

Agudath Israel of America i Rabiniczna Rada Amerykańska odpowiedziały na, jak to określiło pierwsze z nich, “wprowadzające w błąd twierdzenia na temat naszego stanowiska w sprawie zawiadamiania o przypadkach sprawców przestępstw seksualnych wobec dzieci do właściwych organów prawa”. Oświadczenia pojawiły się w następstwie fali krytyki dotyczącej komentarzy głównego rabina amerykańskich ortodoksów, Shmuela Kamenetsky’ego, że o wykorzystywaniu seksualnym należy donieść rabinom, a nie policji. Kamenetsky jest wiceprzewodniczącym Wyższej Rady Rabinicznych Starszych organizacji Agudah.

Agudah w swym oświadczeniu odniosła się do argumentacji rabinicznej, że władze winny być informowane, gdy napotykamy pewien ślad dowodu w wymienionych sprawach, lecz „tam, gdzie okoliczności sprawy nie osiągają pewnego progu…wtedy o takiej materii nie należy informować władz”. Jednakże, aby znaleźć kryteria wskazania, czy taki ślad dowodu istnieje, czy nie, „osoba nie powinna polegać wyłącznie na swym własnym osądzie…powinna raczej przedstawić fakty rabinowi”, jak dalej wyjaśnia wydane oświadczenie.

Kamenetsky mówił w czasie odczytu w dniu 12 lipca w Brooklynie, gdy prowadzone było postępowanie w sprawie 8-latka z Brooklynu, Leiby Kletzky’ego, że wykorzystywanie seksualne dziecka to sprawa oceny przez rabina, który winien określić, czy o takim przypadku powiadomić policję. Rozczłonkowane ciało Leiby zostało znalezione następnego dnia na śmietniku, a ślady mordu w mieszkaniu Levi Aarona, któremu formalnie przedstawiono zarzut zabójstwa.

Odczyt dostał się w ogień krytycznego oburzenia po tym, jak 17 lipca na blogu “Failed Messiah”, pojawił się zapis, w którym Kamenetsky powtórzył oficjalne stanowisko polityki Agudah, zakazujące żydom donoszenia o przypadkach przestępstwa wykorzystywania seksualnego policji. W nagraniu, Kamenetsky koryguje i poucza mężczyznę, który zadaje pytanie do rabina: “O ile mi wiadomo, wasza yeshiva jest zdania, że ofiary powinny donosić o przestępstwach do władz”.

„Dopiero po rozmowie z rabinem”, odpowiada Kamenetsky.

Sprawiedliwość dla Ofiar (Survivors for Justice), orędownik oraz edukacyjno-pomocnicza organizacja ofiar wykorzystywania seksualnego oraz ich rodzin wywodząca się ze świata ortodoksów, opisuje wypowiedzi Kamenetsky’ego jako „niebezpieczne” i wzywa Agudah do podjęcia działań wycofujących organizację z popierania takich poczynań. Rabbinical Council of America w swym oświadczeniu mówi, że „Zgodnie z nakazami Tory, jeśli ktoś ma świadomość przestępstwa napastowania seksualnego dziecka lub wie o takim zagrożeniu, zobowiązany jest niezwłocznie powiadomić o tym władze świeckie, gdyż zakaz mesirah (czyli donos przeciwko innemu żydowi do władz) nie ma w tym wypadku zastosowania”. Oświadczenie mówi również, że „jak zawsze tam, gdzie fakty są niepewne, należy używać zdrowego rozsądku i skonsultować się ze specjalistami, albo świeckimi albo z rabinem, i oni określą, jak i kiedy donieść o tych sprawach do władz”.

Źródło: http://www.traditioninaction.org/RevolutionPhotos/A446-Nichols.html

Data publikacji: 4.12.2011

Tłum. GREGORIUS

Vincent Nicholas, neo-„arcybiskup” Westminster i neo-„katolicki” prymas Anglii i Walii złożył wizytę w Centrum Zoroastrianizmu mającym swoją siedzibę w Londynie. Wydarzenie miało miejsce dnia 15 listopada 2011 roku. Nichols przyzwolił by jego czoło otrzymało „błogosławieństwo” a jago ręce zostały obmyte „świętymi olejami”. Włożył także „stułę” i czapkę charakterystyczne wyznawców dla tej pogańskiej religii. Zoroastrianizm jest starożytnym bałwochwalstwem chaldejskim, pogańską religią oddającą kult słońcu i ogniowi, dzisiaj liczba wyznawców jest niewielka. W Europie jej główną świątynią jest Centrum Zoroastriańskie w Londynie do którego neo-„arcybiskup” Nichols udał się złożyć swój hołd.

Powyżej widzimy neo-„arcybiskupa” Nicholsa w stroju zoroastriańskim czyli w nakryciu głowy i szalu, demonstrującego czerwoną kropkę „błogosławieństwa” (Fijoł?- tłum.), którą przyjął na czoło. Poniżej w pierwszym rzędzie fotografie przedstawiają go podczas wtajemniczania w te obrzędy i tajemnice. W drugim rzędzie po lewej, Nichols trzeci od lewej wśród zgromadzenia biorącego udział w adoracji ognia, ceremonii przeprowadzanej przez dwóch kapłanów na centralnej platformie, natomiast po prawej stronie fotografia zrobiona od strony zgromadzonych wyznawców. Rząd trzeci to fotografia z bliska kapłanów adorujących ogień i odmawiających modlitwę ku jego czci. Rząd czwarty- Nichols odwiedza rzeczywiste sanktuarium świątyni gdzie płonie wieczny ogień podtrzymywany przez zoroastriańskich kapłanów. Piąty rząd od lewej przedstawia neo-„arcybiskupa” Westminster w trakcie wygłaszania przesłania pochwalnego dla tej pogańskiej religii ku wielkiemu zadowoleniu oklaskujących sekciarzy. Można się naocznie przekonać, że nie istnieje żadne dno tej otchłani zła, którego by nie osiągnęli przedstawiciele posoborowego neo-„kościoła” (należy napisać sekty żydomasońskiej- tłum.) w ich misji składania hołdów i „dialogowaniu”. Przychodzi na myśl dobitny fragment z Apokalipsy:

„I potem widziałem innego anioła, zstępującego z nieba, mającego moc wielką i zajaśniała ziemia od chwały jego. I krzyknął potężnie mówiąc: „Upadł, upadł Babilon wielki” i stał się mieszkaniem czartów i kryjówką wszelkiego ptactwa nieczystego i obmierzłego. Z wina bowiem jej szalonego nierządu „piły wszystkie narody i królowie ziemi uprawiali z nią rozpustę” i kupcy ziemscy stali się bogatymi z nadmiaru jej zbytków.” (Apokalipsa Św. Jana 18:1-3)

ŻYDOMASOŃSKA  REWOLUCJA  W  KOŚCIELE  KATOLICKIM: OGNIOWY  NEO-„PAPIEŻ”

Źródło: http://www.traditioninaction.org/RevolutionPhotos/A281rcJPII-Zoroastrian.htm

Data publikacji: 5.10.2008

Opracowanie, tłumaczenie i komentarz: GREGORIUS

Nasz najukochańszy ojciec przenajświętszy z zoroastriańską kapłanką ogniową  przeprowadzają próbę wytrzymałości dogmatycznej judeochrześcijan. Wynik pozytywny. Wszystko wytrzymają. Nasz najukochańszy ojciec przenajświętszy otrzymał w nagrodę od zoroastriańskich ogniomistrzów święty zwisior naszyjny grzechotkowo-kółkowo-bączkowy  za ciężką pracę nad zlewaniem abyśmy „wszyscy byli wszystko jedno” jak mawiali nasi najukochańsi ojcowie święci i przenajświętsi po wyzwoleniu na II Zborze Watykańskim.

Jan Paweł II-Katz-Wojtyła zapalił świecę jako część obrzędu zoroastriańskiego w dniu 5 lutego 1986 roku. Uroczystość ta odbyła się w mieście Chennai (Madras dla zoroastryzmu) w Indiach. Zoroastryzm założony przez Zaratustrę, to starożytna perska religia, która czci słońce i ogień. Jego pochodzenie sięga 500 lat przed narodzeniem Jezusa Chrystusa. Jest uważany za źródło astrologii i magii. Była to religia Babilonu kiedy żydzi przebywali tam w niewoli.

Wydaje się, że widzenie Ezechiela otrzymane od Boga w czasie niewoli babilońskiej, które ukazywało 25 kapłanów oddających cześć słońcu wewnątrz świątyni (Ezechiel 8:16) odnosi się do aktu bałwochwalstwa zainspirowanego przez zoroastryzm, dominującą religię. Bóg zakwalifikował ten akt jako obrzydliwość i surowo ukarał lud żydowski za udział w obrzędach, jak czytamy we fragmencie tego proroctwa. Jan Paweł II-Katz-Wojtyła powtórzył ten akt co należy uważać za analogiczną zbrodnię uczestnictwa w kulcie ognia, poprzez zapalenie świecy wraz z dr Meher Master Moos, z lewej na zdjęciu, najbardziej wpływową osobą w zoroastryzmie naszych czasów. Neo-„papież” nosił także „stułę” z symbolami pogańskiej mitologii. Poniżej Zoroaster adorujący ogień, Adar, zawsze płonący na ołtarzu wewnątrz świątyń tej religii. Adoracja ognia jest częścią kultu słońca, które uważane jest za bóstwo.

Uwaga: Chętni do wprowadzenia elementów ogniowych zoroastryzmu do świąt judeochrześcijańskich, takich choćby jak Walentynki, Rosz Haszana lub Chanuka powinni w fazie początkowej przeprowadzać obrzędy z towarzyszeniem strażaka lub duchownego zaopatrzonego w gaśnicę proszkową (z atestem!) oraz w mycce przeciwpożarowej na głowie.

]]> http://stopsyjonizmowi.wordpress.com/2012/02/23/zydomasonska-rewolucja-w-kosciele-katolickim-neo-arcybiskup-nichols-wtajemniczony-w-zoroastrianskie-obrzedy-ognia/feed/ 2 kaczucha303 a a b c a a http://stopsyjonizmowi.wordpress.com/2012/02/23/masoneria-wladcy-swiata-czy-mitomani/ http://stopsyjonizmowi.wordpress.com/2012/02/23/masoneria-wladcy-swiata-czy-mitomani/#comments Thu, 23 Feb 2012 14:27:00 +0000 Admin http://stopsyjonizmowi.wordpress.com/?p=18981 ]]> Za: http://wiadomosci.monasterujkowice.pl/?p=7070

Źródło: http://shturmnovosti.com/view.php?id=33960

Data publikacji: 22.02.2012

Tłum. RX

Putin występując we wtorek na spotkaniu z dowódcami brygad i dywizji Rosyjskiej Armii powiedział o zagrożeniu „pomarańczową rewolucją” w Rosji, którą „próbuje się eksportować zza granicy”. „Niestety są u nas i tacy ludzie, którzy gotowi są na wszystko aby zrealizować swoje własne polityczne ambicje i niestety, nierzadko te ambicje podsycane są zza pagórka”- przytacza wypowiedź Putina RIA „Novosti”.

„Tak zwaną demokrację eksportować nie można. Ona powinna wyrastać wewnątrz kraju na własnej glebie”- powiedział Putin.

Jednocześnie po raz kolejny jako przykład dla Rosji przywołał on sytuację z Libii. Według  słów szefa rządu, po obaleniu reżimu Muammara Kaddafiego rozpoczęły się walki pomiędzy plemionami. „Ludzie giną dziesiątkami a może już i setkami. Dlatego konsekwencje takiej polityki i takich działań są smutne i negatywne”- mówił dalej.

„Powinniśmy chronić swoją suwerenność. Nikomu nie pozwalać wpychać swego nosa w nasze sprawy. I w tym sensie powinny odpowiednio pracować organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości a na straży naszej suwerenności powinny stać Siły Zbrojne”- powiedział Putin.

Zobacz także:

Kolejne izraelskie wyburzenia na Zachodnim Brzegu

oraz

Nowe prawo FATCA. Amerykanie chcą mieć wgląd w konta Polaków

DEBKAfile

Izrael

Za: http://wiadomosci.monasterujkowice.pl

2012-02-12 Podczas gdy USA i Izrael prowadzą kłótnie wokół właściwego czasu do ataku na obiekty nuklearne Iranu, ich przygotowania wojenne nabierają tempa. Źródła wojskowe DEBKAfile podają, że w tym tygodniu nad niebem Synaju widoczne były amerykańskie samoloty bojowe i transportowe lecące na wschód do miejsc w Zatoce Perskiej, prawdopodobnie Arabii Saudyjskiej, z częstotliwością nie widzianą na Bliskim Wschodzie od wielu lat.

Jak do tej pory administracji Obamy i rządowi Netanjahu skończyła się semantyczna amunicja w kłótni na temat tego jak długo czekać na to aż sankcje przyniosą jakiś efekt przed realizacją wojskowej ofensywy przeciwko instalacjom jądrowym Iranu i kto powinien ją zrealizować.

Premier Beniamin Netanjahu planuje wyjazd do Waszyngtonu w marcu i prawie na pewno spotka się z prezydentem Barackiem Obamą. To jest data której należy się przyglądać.

Przywódcy Izraela nie poddali się ostrzegając, że czas na uderzenie militarne, które mogłoby powstrzymać rozwój irańskiej broni nuklearnej kończy się. Komentarz Obamy, który dał w NBC TV w niedzielę 4 lutego, “Nie sądzę, by Izrael podjął decyzję o tym, co ma zrobić” zostało zinterpretowane przez niektóre kręgi w Waszyngtonie w ten sposób, że Izrael zgodził się czekać na tyle długo, aby dać szansę ostrym sankcjom.

Link do oryginalnego artykułu: http://www.prisonplanet.com/us-warplanes-head-to-gulf-at-rate-not-seen-in-years.html

Źródło: http://www.bibliotecapleyades.net/sociopolitica/codex_magica/codex_magica25.htm

Tłumaczenie: Diokhan

Rzecz zadziwiająca nastąpiła, gdy podniesiona ręka, cień głowy dała i rogów Kozła Bafometa… symbol czarnej magii.

- Kompletna Księga Czarów

Sławnym znak „V” uczynił legendarny premier czasów Drugiej Wojny Światowej, Sir Winston Churchill.  Było standardem, że brzuchaty polityk, powszechnie znany palacz cygar, starał się błyskać znakiem „V”, gdy tylko miał ku temu okazję i do dziś zachowało się wiele świadczących o tym zdjęć, uchwyconych okiem fotografów prasowych.  Powszechni sądzono, iż zadziorny Churchill całemu światu w ten sposób sygnalizuje swoje przekonanie o ostatecznym zwycięstwie nad hitlerowskim wrogiem. I w ten sposób gest uniesionych do góry dwóch palców w kształt „V” uniwersalnie został przyjęty jako symbol zwycięstwa.

Znak Rogatego Boga, Pana

Niestety jednak często większość ludzi wierzących w konwencjonalną mądrość myli się. Podobnie w tej sprawie, znak ten okazuje się w rzeczywistości mieć starożytne korzenie. Jest to bowiem znak Szatana, rogatego Boga, a także przekleństwa i jeszcze innych gorszych rzeczy.

Magazyn „Paranoia”, interesująca publikacja adresowana, jak sama to nazywa, do „czytelników teorii spiskowych”,  zamieściła kilka lat wcześniej zdjęcie Churchilla pokazującego „V”. Bystry czytelnik jednak szybko to wychwycił i w następnym numerze ukazał się jego list do wydawcy z wyjaśnieniem tego znaku.

„Ten symbol, jak wierzę, wydaje mi się być znakiem wywodzącym swoje pochodzenie od pogańskiego rogatego Boga” – pisał Nigel A. Cornwall z Brytanii.

Cornwall sugerował także, iż znak ten z dłonią pomiędzy palcami, jest uznawany jako wulgarny i potwornie obraźliwy gest symbolizujący… penetrację obu otworów ciała.

Wykonany w typowy sposób, dosłownie tłumaczony jest jako współżycie z diabłem – naruszenie seksualne przez rogatego Boga. Kciuk przytrzymujący dwa palce tworzy „srom”, podczas gdy dwa największe palce skierowane w górę są rogami Boga (Szatana).

Prawo Przeciwieństw

W wysoce cenionej encyklopedii symboli, zatytułowanej „Symbolizm Masoński i Okultystyczny – Ilustrowany”, dr Cathy Burns analizuje znaczenie symbolu „V”.  Wyjaśnia, iż wzniesione dwa palce odnoszą się do masońskiego i gnostycznego Prawa Przeciwieństw, tak jak w przypadku masońskich podłóg w biało-czarną szachownicę.

Jest to doktryna wywodzenia porządku z chaosu, pogodzenia dwóch przeciwieństw, złego i dobrego, z Szatanem władającym i Niebem i Piekłem. „V” jest też symbolem Rogatego Boga czarodziejstwa, często zwanego Panem, lub Bafometa – androginicznego (męskiego i żeńskiego zarazem) kozła Boga (co znów ilustruje Prawo przeciwieństw).

Twarz w Cieniu

Kompletna Księga Czarów wyjaśnia dalej okultystyczne znaczenie.  Jeśli znak używany jest do wywołania cienia, diaboliczny obraz wyłania się z niego tak, że wydaje się, że to twarz diabła. Wiedźmy i Magicy, a także niektórzy katoliccy Papierze, używali tego obrazu by wywołać reakcje emocjonalne:

Wykorzystując głęboko zakorzenioną w ludziach wiarę, fascynację czy też urok cieni, czarownice lub magicy mogli go użyć by wywoływać chorobę i śmierć albo by inspirować miłość… Cień palców (szatańskiego) kapłana w geście błogosławieństwa uważano powszechnie za mający złe znaczenie.

„Rzecz zadziwiająca nastąpiła, gdy podniesiona ręka, cień głowy dała i rogów Kozła Bafometa… symbol czarnej magii.” Użycie „cienia błogosławieństwa” zostało uznane za prawowite prerogatywy Papieża i w sposób najstraszniejszy ćwiczone było w czasach Wieków Ciemnych i Inkwizycji.

Co ciekawe, inne autorytatywne źródła podają, iż znak „V” (znak rogatego kozła czy też Boga) praktykowany jest nawet po dziś dzień podczas satanistycznych sabatów jako symbol szatańskiego błogosławieństwa. W przeszłości zaś odwrotnie, było znakiem zła, przekleństwa, lecz obecnie pokręcone umysły satanistycznych wyznawców widzą go jako coś dobrego i pożądanego.  Co jest przekleństwem dla świętych i prawych, Satanistom jawi się jako rzecz wspaniała!

Symbol Gniewu i Destrukcji

„V” przy użyciu dłoni jest także używany przez Illuminatów jako forma litery V, gdzie dwie proste linie łączą się pod kątem w ich dolnym punkcie.  Staje się godłem V, albo szewronem, i zostaje przyjęta w oznakowaniu mundurów wojsk niektórych państw. Kształt przypominający odwrócony trójkąt z górną poziomą linią otwartą lub ominiętą symbolizuje płomienne zniszczenie i gniew względem obiektu, na którym jest zogniskowane.

Jakieś dwanaście lat temu grupa kilku czcicieli Szatana przybyła potajemnie w ciemności pod budynek mojego ministerstwa i najwyraźniej przeprowadzała jakiś rytuał. Przez wiele miesięcy nękani byliśmy pogróżkami telefonicznymi, więc nie byliśmy tym zaskoczeni. A na betonowym ganku u drzwi frontowych wandale wyryli „V” skierowane ku wejściu; ślady wskazywały też na użycie świec i palenie jakichś obiektów.

Tak oto widzimy, że fantastyczne wierzenia okultystów, ich rytuały, tworzą rzeczywistość.

Potrójne 6 lub 666

Jak powyżej dało się zauważyć, żydowska Kabała leży u podstaw większości nikczemnych systemów magicznych. Kabała (lub Kabbalah) jest źródłem doktryny Wolnej Masonerii oraz innych sekretnych stowarzyszeń. Możemy się spodziewać zatem, że „V” mocno podkreślany jest przez rabinicznych kapłanów kabalizmu .

A w rzeczywistości okazuje się, że rabini uczą rozumieć znaczenie hebrajskiej litery V (Vau) jako „Gwóźdź”, a gwóźdź jest tajemnym tytułem Szatana. (Jego zafałszowane znaczenie pochodzi od gwoździ wbitych w dłonie ukrzyżowanego Jezusa.) Vau, czy V, jest szóstą literą alfabetu hebrajskiego, a Księga Apokalipsy ukazuje oczywiście, że imię bestii, lub Antychrysta, jest zakodowane w potrójną szóstkę lub 666.

Churchill – Kapłan Druidów

Skąd Churchill dowiedział się o satanistycznych mocach ukrytych w znaku „V”? Niewiele osób zdaje sobie sprawę, że Churchill był Wolnym Masonem. Stephen Knight napisał wybuchowe exposé „Bractwo”, które wstrząsnęło Wyspami Brytyjskimi po swojej publikacji 15 lat temu. Zdemaskował w nim wielu poważanych Brytyjczyków, policję, sędziów i polityków, którzy byli Masonami. Wśród nich Winstona Churchilla, który według dokumentacji Knighta, przeszedł inicjację w 1903 roku w Loży Nr 3000 Zjednoczonych Lóż Wielkiej Brytanii.

Jednakże jeszcze mniej osób zdaje sobie sprawę, że Churchill nie był tylko Masonem, a także druidem! Dr Stanley Monteith, badacz okultyzmu i sekretnych stowarzyszeń, a także gospodarz Radia Liberty z Californii, mówi, iż „Churchill był biegły w okultyzmie, do Druidów został wprowadzony w 1908 roku i zobowiązany został okultystyczną przysięgą wymaganą od tych, którzy weszli w świat Wolnej Masonerii.”

Otrzeźwiające oświadczenia Moneteitha wspierane są przez „Świat Druidów” Mirandy J. Green oraz „Szkarłat i Bestię” Johna Daniela, dwa doskonałe źródła w tym temacie.

Obrzędy Czarodziejskiego Morza Druidów

Obrzędy i ceremonie sekty Druidów – mające swe rozdziały tak w Wielkiej Brytanii jak i w Stanach Zjednoczonych – są niezwykle podobne do tych masońskich. A echem odbijają się aż od Starożytnych Religii Misteryjnych.

Płonący Człowiek w Wiklinowej Klatce

Niektórzy uczeni są przekonani, że Druidzi praktykowali ofiary z ludzi. Juliusz Cezar, rzymski generał, który podbił Brytanię dla Imperium Rzymskiego, pisze jak brutalni i wściekli byli ludzie pod wpływem duszpasterstwa Druidów. Opisał także grozę obrzędu, w którym Druidzi i autochtoni okresowo wybierali ofiarę, którą następnie zamykali w wiklinowej kukle. Kukła następnie była podpalana, a wokół ludzkiej ofiary trawionej płomieniami, ludzie świętowali i paradowali niosąc świece.

Nawet dzisiaj przy ruinach Stonehenge w Anglii, współcześni Druidzi spotykają się z okazji świątecznych, a nosząc odpowiednie białe stroje odprawiają obrzędy i kultywują pamięć starożytnych Bogów.

Tymczasem w Newadzie każdego roku setki tysięcy bierze udział w niesamowitym festiwalu „Płonącego Człowieka”, w którym odtwarzany jest rytuał ofiarny palenia wiklinowej kukły.

Angielski Arcybiskup także Druidem?

O dziwo, ostatnio prasa brytyjska przekazywała informacje, przedstawiając również zdjęcia, o inicjacji Druida, Rowana Williamsa, który okazuje się być Arcybiskupem Canterbury, głową Kościoła w Anglii. Williams oświadczył dziennikarzom, iż nie widzi niezgodności między obowiązkami kapłana-druida, a tymi, które przyjął jako arcybiskup, przypuszczalnie Chrześcijańsko-Anglikańskiego Kościoła.

Jest to kolejny dowód na to, jak bardzo odstępczy i skorumpowany jest dzisiejszy globalny „chrześcijański” establishment.  Chociaż prawdą jest, iż prawdziwy Kościół Chrześcijański, mimo niewielkiej liczebności, nadal żyje i pozostaje niepokonany. Większość zaś współczesnych duszpasterzy, pastorów i innych ludzi kościoła odeszło od Wiary i nie ma w ogóle pojęcia o autentycznej doktrynie chrześcijańskiej.

Ten spektakl na górze, tak zwany „chrześcijański” duszpasterz całej Brytyjskiej Wspólnoty Narodów, Arcybiskup Williams, będąc wtajemniczonym jako czarodziej sekty Druidów i publicznie chwalący się tym faktem, jest dowodem, że Diabeł i jego Iluminaci stali się niepotwierdzonymi „Mistrzami”, którzy prowadzą chrześcijańską religię zza kulis. Klerycy i ewangeliści mogą jedynie dziś podążać za posłaniem danym im odgórnie przez ich elitarnych władców.

Strona ze Słownika Webstera z widocznym znakiem „V”, ale bez podania jakiejkolwiek definicji lub wyjaśnienia! Takie słowa, jak „wulkanizm”, „wulkanizacja” i „wulgarne” są zdefiniowane, także w bezpośredniej bliskości. Vulcan zaś jest starożytnym bogiem ognia i zniszczenia.

Sir Winston Churchill, krypto Żyd, Mason i Druid, a także premier Wielkiej Brytanii czasów Drugiej Wojny Światowej, pokazuje swój słynny znak „V”. Długo używany do przedstawiania szeregu okultystycznych zadań, w tym Boskiego Człowieka, rozpusty seksualnej i ognia, często używany przez Churchilla zachęcał niedoinformowaną ludność do kojarzenia go jako symbol zwycięstwa.

Młody Winston Churchill przybywa na swoją ceremonię druidycznej inicjacji. Czy Churchill nauczał prawdy – okultystycznego znaczenia gestu „V” – ognistego i destrukcyjnego – który stał się później tak powszechnie używany na całym świecie? (Zdjęcie z książki „Druidzi” Petera Berresforda Ellisa.)

W tej starożytnej rycinie Dionizy Areopagita, Ateńczyk „nawrócony” na chrześcijaństwo ukazuje nam podwójny znak „V” – „jak na górze, tako i na dole” – z lewą ręką zwróconą ku piekłu. Dionizy był chrześcijańskim mistykiem, gnostyckim heretykiem, uważanym za autora okultystycznego traktatu zatytułowanego „Mistyczna Boskość”. (Z książki „Mistycy i Misteria Aleksandrii” Manly P. Hall.)

Zielony Człowiek – znak druidów, który znaleźć można wyryty w drewnie lub betonie w architektonicznych detalach budynków, ołtarzy i innych budowli na terenie wysp brytyjskich. Film „The Green Man” z Peterem Finchem wnikliwie dotyka powiązań Zielonego Człowieka, perwersji seksualnych i demonicznych mocy Diabła.

Mosiężna płyta zdobiona kołem z ekierką i cyrklem w środku – uniwersalny symbol Loży Masońskiej. W środku zaś znajduje się litera „G” odnosząca się do procesów rozrodczych (seksualnych).

W zaawansowanym studium masońskim mamy do czynienia z mężczyzną umieszczonym nad kobietą w akcie stosunku płciowego czy też innej seksualnej relacji. Zarówno cyrkiel, jak i ekierka, są symbolami „V” w tej konfiguracji. A jeśli tę mosiężną płytę odwrócić do góry nogami, znów otrzymujemy jeden symbol – V-kształtny – przezwyciężający drugie „V”.

Ten czarnobiały rysunek przedstawia rytuał inicjacji, przejście prób w ramach postępów w Zakonie. Na podłodze znajduje się ekierka wskazująca na głowę w kształcie obróconego o 90⁰ „V”.

Podczas przyjazdu generała George’a Washingtona do Bostonu w 1789 roku, ten transparent niesiony był przez grupę ludzi w pochodzie na cześć jego wizyty. „V” stanowi centralny punkt godła. Poza tym trzy kozie głowy i jeszcze jedna, brodata, u szczytu owalnego herbu również w istocie odnoszą się do okultystycznego nauczania.

Okultysta, który rysował projekt powyżej dobrze zaznajomiony był z ezoteryką stojącą za znaczeniem symboli.  W pierwszej kolejności widzimy znak „V”, który w cieniu staje się, wykrzywionym i brzydkim w swej istocie, obrazem Szatana. Co z początku wydaje się być dobrem (Błogosławieństwo), widziane z ukrytej perspektywy niewidocznego przeistacza się w Przekleństwo.

Diament (karo) i koło u góry wskazują na tę samą zasadę, że czarne lub cień równoważy białe, a białe jest odbiciem czarnego. Jest to heglowska zasada syntezy przeciwieństw. (Zdjęcie w książce „Obrazowa Historia Magii i Sił Nadprzyrodzonych” Maurice’a Besey’a)

Michael Jackson, czarny artysta estradowy oskarżony o molestowanie dzieci, pokazuje „V” do tłumu ludzi wychodząc z sali sądowej. (USA Today, 10 kwiecień 2005r.)

Treść malunku na ścianie budynku w Hawanie brzmi: „Na życie z Fidelem”. (Fot. The Catholic World Report, styczeń 1997r.)

Dzieci przebrane za chłopskich rewolucjonistów witają prezydenta Meksyku Vincenta Foxa z okazji obchodów rocznicy Rewolucji Meksykańskiej. (Fot. Associated Press, Austin American-Statesman, 21 listopada 2004 r.)

Znaczki pocztowe z całego świata arabskiego upamiętniające Intifadę palestyńską w późnych latach osiemdziesiątych. Na wielu z nich widać partyzantów unoszących ręce z gestem „V”. (Fot. News from Israel, październik 1993r.)

Jaser Arafat, przywódca Organizacji Wyzwolenia Palestyny, spopularyzował „V” wśród arabskich demonstrantów i bojowników.

Po prawej stronie symbol noszony przez niektórych palestyńskich partyzantów na naramiennych opaskach.

Steward Meacham, szef prokomunistycznej organizacji Komitet Nowej Mobilizacji, uchwycony na tle plakatu ze znakiem „V”, opublikowane w gazecie Communist Guardian.

Były prezydent Stanów Zjednoczonych George H. W. Bush sygnalizuje wtajemniczonym cel i ostateczne, całkowite zwycięstwo Syjonistycznych Illuminatów rażąco pokazując kabalistyczny symbol. Pozycja lewego ramienia dodatkowo podkreśla kabalistyczny charakter znaku.

W magazynie nie pojawia się natomiast żadna wzmianka, ani wyjaśnienie dlaczego Bush Senior pokazuje ten gest na okładce. Nie był to też rok wyborczy, co więcej, były prezydent przeszedł już na emeryturę. Tym samym dowodzi on elitarnej maksymy, że „jeśli raz jest się sługą Illuminatów – jest się nim zawsze”. (Aż do śmierci, tak jest.)

Franklin D. Roosevelt był zarówno Masonem 32giego stopnia wtajemniczenia, jak i kabalistą, krypto Żydem. Także jego drzewo genealogiczne jasno pokazuje, iż przodkowie Roosevelta przybyli z Holandii i pochodzili z krwi żydowskiej.

Tutaj, podczas połowów w Zatoce Meksykańskiej na wodach u wybrzeży Teksasu w 1937 roku, pokazuje „V” kabalistycznego okultyzmu, wykorzystując tym razem kciuk.

Ralph Reed pojawił się znikąd na czele masońskiego (illuminackiego) projektu zwanego „Chrześcijańska Koalicja” Kawalerów Maltańskich.

Dziś, już nie jako głowa „Chrześcijańskiej Kolalicji”, Reed jest wysokoopłacanym republikańskim lobbystą w Waszyngtonie i członkiem ekskluzywnej Grupy Bilderberger.

Po części sukcesem cieszyła się wulgarna broadway’owska produkcja „Monologi Waginy”. Wkrótce, ta sprośna i feministyczna seria, ukazała się też na HBO IV. Miała prosty scenariusz: kobiety raz po raz ukazywały swoje intymne części ciała, stale używając miana, jakie producenci określali jako „słowo na V”.

Na tej grupowej fotografii widzimy wiele aktorek, które uczestniczyły w różnych epizodach „Monologów Waginy”. Przyjrzyjcie się bliżej dwóm postaciom w lewym górnym rogu: obie pokazują „V”. Jedna z nich wystąpiła w niechlujnej serii HBO „Seks w Wielkim Mieście”. Nawiasem mówiąc także żona (byłego) burmistrza Nowego Jorku, Rudy’ego Julianiego, była uczestnikiem „Monologów Waginy”.

Jane Fonda, indyjska aktorka i Eva Ensler – producentki „Monologów Waginy”.

Neonazistowski manifestant w Niemczech, styczeń 1993 roku. Większość z ludzi biorących udział w tego typu demonstracjach jest wytrenowanych i opłacanych przez organizacje Illuminatów i rządowe agencje wywiadowcze, by podbudzać społeczeństwo do reakcji.

To z kolei zaczyna upoważniać rząd do ograniczenia swobód obywatelskich i wolności pod pozorem „bezpieczeństwa publicznego”.

Grupa zwana „Żołnieże i Weterani dla Pokoju” (GIs and Vets For Peace) przyjęła logo, które wykorzystuje znak „V” w jego przeciwieństwach odwzorowanych w okultyzmie. (Na zdjęciu w komunistycznej gazecie „The Daily World”, 18 październik 1969r.)

Sidney Blumenthal, doradca polityczny i autor tekstów przmówień w administracji Clintona, pokazuje „V” idąc do sądu.

Richard Nixon radośnie demonstruje podwójne „V” w czasie kampanii prezydenckiej.

Działacz protestujący przeciwko szczytowi Grupy Ośmiu w Genui (Włochy) w 2001 roku rzuca ciekawy cień… (Fot. opublikowane w The Austin American-Statesman, 22 lipca 2001r.)

Joey Fatone, z popularnej grupy NSYNC, pokazuje „V”.

Prezydent Bill Clinton zwraca się do gubernatora Kaliforni Jerry’ego Browna pokazując mu gest „V”. Zarówno Clinton, jak i Brown, byli szkoleni przez Jezuitów.

„Pozwólcie nam wejść w twoją głowę” zachęca plakat ABC-TV reklamujący serię „Kraina Czarów”. Co ciekawe, twórcy show wybrali znak „V” by symbolizował ich przekaz ideę. W tym przykładzie, mężczyzna daje właściwie ochronny znak odnoszący się do kary za ujawnienie tajemnic Mistrza Znaków – stopnia wtajemniczenia w Wolnej Masonerii.

Zobacz więcej:

http://astromaria.wordpress.com

Precz z oszczerstwami!!!

Źródło: http://www.rusimperia.info/news/id11640.html

Data publikacji: 22.02.2012

Tłum. RX

Każdy jest kowalem swego losu, pod batutą Putlera z chórem Chabadu

Odsetek ludzi w Rosji żyjących poniżej granicy ubóstwa, według wstępnych szacunków za 2011 rok, wzrósł do 12,8%, poinformował dzisiaj szef Rosstat, Alieksandr Surinow, donosi IA”Nowyj Riegion”. W ciągu najbliższych dwóch lat liczba osób, których dochody nie osiągają minimalnego poziomu egzystencji, będzie, według prognoz Ministerstwa Rozwoju Gospodarczego, wzrastała. Najnowsze dostępne dane dotyczące minimum kosztów utrzymania w kraju wynoszą: 6287 rubli (10 rub.= 1 zł) dla dorosłej osoby, dla dziecka 6076 rubli a dla rencisty i emeryta 4961 rubli. Na tle coraz większej nędzy nieznacznie zmniejszył się tak zwany „współczynnik funduszy” za pomocą którego określa się poziom nierówności w społeczeństwie (stosunek średniego poziomu dochodów 10% najbogatszych obywateli do średniego poziomu dochodów 10% najbiedniejszych obywateli). W 2011 roku ten współczynnik, według słów Surinowa, wynosił 16,2 wobec 16, 5 w 2010 roku. Zaraz po rozpadzie ZSRR w 1992 roku współczynnik ten wynosił tylko 8. Ale jeżeli porówna się nie dochody a tylko zarobki najbogatszych i najbiedniejszych to różnica będzie dzisiaj „znacznie większa”, zauważył szef Rosstat. Premier Władimir Putin w swoim przedwyborczym artykule o sprawiedliwości społecznej, nazwał zróżnicowanie dochodów w Rosji „niedopuszczalnie wysokim” i przyznał, że z tym problemem jak i z wysokim poziomem nędzy, nie udało mu się poradzić. A następnie obiecał zwiększenie płac dla nauczycieli i lekarzy, stypendiów dla studentów, zasiłków dla rodzin wielodzietnych. Według analityków „Spierbank”, obietnice Putina będą kosztowały Skarb Państwa około 5 bilionów rubli. Skąd wezmą się takie pieniądze to już tego kandydat na prezydenta partii żuli i złodziei nie wyjawił.

Judejo-putlerowska swoboda, do żebrów na państwowych schodach

Rzeczywiście Putler „daje wędkę zamiast ryby”. Naród hartuje się marketingowo-biznesowo. Pod rządami Putlera i Chabadu można zostać i artystą estradowym, celebrytą, po prostu kimś

Te gady słowiańskie. Mogą wolno dyszeć i jeszcze się burzą.

Tylko chlipią zamiast wziąć się do roboty. Co za gady!

20.02.2012 r.

Autor: Jean Bricmont, Louvain-la-Neuve. Tłum. wMordechaj

Wydarzeniom w Syrii, a wcześniej tym w Libii, towarzyszą wezwania do zbrojnej interwencji w celu „obrony cywilów”, które przeplatane są twierdzeniami o naszym prawie i obowiązku do podjęcia tych działań. Nie dalej, jak rok temu, niektórzy najgłośniej wykrzykujący swoje poparcie dla interwencji, lewicowcy oraz Zieloni, okazali się środowiskami, które w całości przełknęło koncepcję „interwencji humanitarnej”. Z rzadka rozlegały się nieśmiałe głosy protestu wobec tych interwencji i były one kojarzone z prawą stroną sceny, a więc w osobach Rona Paula z USA oraz Frontu Narodowego we Francji. Polityka, jaką powinna wspierać lewica, to polityka nie-interwencyjna.

Głównym celem ataku humanitarnych interwencjonistów jest koncepcja narodowej suwerenności, na której opiera się aktualne prawo międzynarodowe, a jaka jest przez nich obecnie stygmatyzowana jako zezwolenie dla dyktatorów na zabijanie swoich na każde życzenie. Odnieść można czasami wrażenie, że suwerenność narodowa jest niczym innym, tylko ochronnym parawanem dla dyktatorów, których jedynym pragnieniem jest zabijać swój naród.

A przecież podstawowym uzasadnieniem narodowej suwerenności jest, mówiąc precyzyjnie, danie narodom choćby częściowej ochrony dla państw słabszych wobec państw silniejszych. Państwo, które jest dość silne, może robić co tylko zechce, nie obawiając się jakiejkolwiek interwencji z zewnątrz. Nikt przecież nie oczekuje, że Bangladesz będzie mieszał się w wewnętrzne sprawy Stanów Zjednoczonych. Nikt nie przejawia zamiaru zbombardowania USA, aby zmusić je do zmodyfikowania polityki imigracyjnej albo monetarnej z powodów konsekwencji ludzkich prowadzenia ich wobec innych krajów. Humanitarna interwencja działa tylko w jednym kierunku, od silnych w kierunku słabych.

Ideą przewodnią powstania Narodów Zjednoczonych było ocalenie ludzkości przed “plagą wojenną” z odniesieniem do dwóch Światowych Wojen. Można było to osiągnąć poprzez ścisłe trzymanie się litery prawa w odniesieniu do narodowej suwerenności w celu zabezpieczenia krajów słabszych przed interwencjami zbrojnymi Wielkich Potęg bez względu na pretekst. Ochrona suwerenności narodowej w prawie międzynarodowym opiera się na powszechnym uznaniu faktu, że wewnętrzne konflikty w krajach słabszych, mogą być z łatwością wykorzystane przez kraje silniejsze, jak dowodzą tego przykłady niemieckich interwencji w Czechosłowacji i w Polsce, ostentacyjnie nazywane „obroną praw mniejszości uciśnionych”. To doprowadziło do II WŚ.

Potem przyszła dekolonizacja. Po II WŚ, wiele krajów na nowo niepodległych, wyzwoliło się spod kolonialnego ucisku. Ostatnią rzeczą, jaką te kraje chciałyby widzieć jest mieszanie się do ich wewnętrznych spraw przez byłych kolonizatorów (nawet gdy taka interwencja często zdarza się w mniej lub bardziej zawoalowanej formie, zwłaszcza w krajach afrykańskich). Ta awersja do mieszania się obcych wyjaśnia, dlaczego „prawo” do interwencji humanitarnej zostało gremialnie zanegowane przez kraje Południa, na przykład na Szczycie Krajów Południa w Hawanie, w kwietniu 2000 r. Na Konferencji w Kuala Lumpur, w lutym 2003 r., a więc krótko przed atakiem USA na Irak, wydano oświadczenie: „Głowy państw lub rządów powtarzają z naciskiem, że Ruch Państw Niezależnych (the Non-Aligned Movement) odrzuca możliwość tak zwanego „prawa” do humanitarnych interwencji, które nie mają podstawy ani w treści Karty Narodów Zjednoczonych ani w prawie międzynarodowym” oraz „stwierdza podobieństwa między nowym określeniem”odpowiedzialność za obronę” i „interwencja humanitarna”, zatem domaga się dokładnego przebadania sprawy przez Biuro Koordynujące oraz uznania wyrażenia „odpowiedzialność za obronę” i jego implikacji na gruncie zasad nie-mieszania się i nie-interwencji, jak też poszanowania dla integralności terytorialnej i narodowej suwerenności państw”.

Podstawowym punktem porażki Narodów Zjednoczonych nie było to, że nie umiało powstrzymać dyktatorów od zabijania swoich, ale że nie umiało powstrzymać silnych krajów przed łamaniem zasad prawa międzynarodowego: USA w Indochinach i Iraku, zaś RPA w Angoli i Mozambiku, Izraela wobec krajów sąsiednich, Indonezji w Timorze Wschodnim, nie mówiąc już o wielu zamachach stanu, groźbach, embargach, wzajemnych sankcjach, przekupionych wyborach, itd. Wiele milionów ludzi zginęło z powodu tych powtarzających się naruszeń prawa międzynarodowego i zasady narodowej suwerenności.

W powojennej historii miały miejsce wojny w Indochinach, inwazje na Irak, Afganistan, Panamę, nawet maleńką Grenadę, odbyły się bombardowania Jugosławii, Libii i wielu innych krajów, w tej sytuacji aż trudno uwierzyć, że to właśnie międzynarodowego prawa i poszanowania suwerenności narodowej bronić chcą Stany Zjednoczone w imię powstrzymania ludobójstwa. Gdyby USA miały środki i potrzebę interwencji w Rwandzie, to zrobiłyby to, a żadne prawo międzynarodowe by im w tym nie przeszkodziło. A jeśli wprowadzi się „nową regułę”, taką jak prawo do humanitarnej interwencji lub odpowiedzialności za obronę, zwłaszcza w kontekście obecnych związków sił politycznych i sił zbrojnych, to wtedy nie obronią one nikogo i nigdzie, chyba że USA dostrzeże potrzebę interwencji ze swojej własnej perspektywy.

Mieszanie się przez USA w wewnętrzne sprawy innych państw jest wielorakie, ciągłe i ciągle narusza ducha, a często też literę Karty Narodów Zjednoczonych. Pomimo twierdzeń o działaniu w imię zasad takich jak wolność i demokracja, interwencje USA wciąż powtarzają straszliwe konsekwencje: nie tylko miliony istnień ludzkich wskutek bezpośrednich czy pośrednich działań wojennych, lecz również straconych szans, „zabicia nadziei” setek milionów ludzi, którzy mogli skorzystać na postępowych programach społecznych zainicjowanych przez takich przywódców, jak Arbenz w Gwatemali, Goulart w Brazylii, Allende w Chile, Lumumba w Kongo, Mossadegh w Iranie, Sandiniści w Nikaragui czy Prezydent Chavez w Wenezueli, którzy byli systematycznie „podgryzani”, obalani albo zabijani z pełnym poparciem Zachodu.

Lecz to nie wszystko. Każde agresywne działanie USA rodzi reakcję. Rozmieszczenie tarcz przeciwrakietowych wytwarza więcej rakiet, a nie mniej. Rzucanie bomb na cywilów, czy w wyniku świadomej decyzji, czy wskutek tak zwanej „przypadkowej szkody”, powoduje tylko zwiększenie zbrojnego oporu, a nie zmniejszenie. Próba obalenia albo „podgryzienia” rządów skutkuje zwiększeniem wewnętrznych represji, wcale nie ma ich mniej. Wspieranie mniejszości do dokonania secesji poprzez dawanie im często fałszywego wrażenia, że jedyne Supermocarstwo przyjdzie im z pomocą w przypadku ich ucisku, doprowadza do wybuchu przemocy, nienawiści i stosy trupów, nigdy odwrotnie. Otaczanie jakiegoś kraju militarnymi bazami wiąże się ze wzrostem wydatków na obronę tego kraju, a nie spadkiem, a posiadanie przez Izrael broni nuklearnej skłania inne państwa Bliskiego Wschodu do wejścia w posiadanie tej samej broni. Gdy Zachód waha się, czy zaatakować Syrię lub Iran, to tylko dlatego, że te państwa są silniejsze i mają więcej wiarygodnych sojuszników niż Jugosławia lub Libia. Gdy Zachód skarży się na veto Rosji i Chin w sprawie Syrii, może mieć pretensje tylko do siebie: jest to wynik rażącego pogwałcenia przez Nato Rezolucji z 1973 r., aby dokonać zmiany reżimu w Libii, czego rezolucja nigdy nie autoryzowała. A zatem, przekaz wysłany przez naszą politykę interwencjonizmu do „dyktatorów” brzmi: bądź lepiej uzbrojony, czyń mniej ustępstw i twórz nowe dobre sojusze.

Co więcej, katastrofy humanitarne we Wschodnim Kongo, prawdopodobnie największe w ostatnich dekadach, są głównie związane z zagranicznymi interwencjami (głównie z Rwandy, sojusznika USA), a nie wskutek ich braku. Weźmy najstraszniejszą sprawę, jaką jest koronny przykład horrorów przedstawiany przez zwolenników interwencji humanitarnych – jest niemal wykluczone, aby Czerwoni Khmerowie mogli zdobyć władzę w Kambodży bez masowych „tajnych” nalotów USA, dokonywanych przy wsparciu zaprojektowanej przez USA zmianie reżimu, co pozostawiło ten nieszczęsny kraj w stanie całkowitej zapaści i destabilizacji.

Innym problemem z “prawem do interwencji humanitarnej” jest to, że zawodzi ono w zakresie propozycji: co w zamian za usunięcie narodowej suwerenności. Gdy NATO ogłaszało swe samozwańcze prawo do interwencji w Kosowie, a dyplomatyczne wysiłki dalekie były od wyczerpania, z pomocą przyszły zachodnie media, które pobłogosławiły podjęte środki. Gdy zaś Rosja zastosowała coś, co uważała za jej własne prawo odpowiedzialności za obronę Południowej Osetii, zostało to wspólnie potępione przez te same zachodnie media. To samo, gdy Wietnam podjął interwencję w Kambodży, aby położyć kres Czerwonym Khmerom, albo gdy Indie interweniowały, aby wyzwolić Bangladesz spod wpływów Pakistanu, ich działania zostały również gromko potępione w USA. Więc albo każdy kraj, który ma do tego środki nabywa przez to prawo do interweniowania w sytuacji, gdy jako powód podaje się pretekst humanitarny, a wtedy wracamy do stanu wojny wszystkich ze wszystkimi albo tylko jedno wszechwładne państwo, mianowicie USA (oraz sojusznicy) mają na to przyzwolenie, a wówczas wracamy do formy dyktatury w stosunkach międzynarodowych.

Często na zarzut słyszymy odpowiedź, że interwencje nie są prowadzone przez jedno państwo, ale przez „społeczność międzynarodową”. Jednakże koncepcja „społeczności międzynarodowej” jest stosowana najczęściej przez USA i jej sojuszników do oznaczenia tym terminem siebie i każdego, kto się z nimi w określonej chwili zgadza. Interwencja jednostronna przekształciła się zatem w inną koncepcję, lecz obie formy są oponentami dla Narodów Zjednocznych („społeczność międzynarodowa” utrzymuje, że jest bardziej „demokratyczna” niż większość krajów członków ONZ) i wiedzie to do stanu, że można ją wykorzystać na wiele sposobów.

W rzeczywistości nie istnieje nic takiego jak autentyczna społeczność międzynarodowa. Interwencja Nato w Kosowie nie została zaaprobowana przez Rosję, a rosyjska interwencja w Południowej Osetii została potępiona przez Zachód. Żadna interwencja nie uzyskała formalnej aprobaty Rady Bezpieczeństwa. Unia Afrykańska zanegowała oskarżenie Prezydenta Sudanu przedstawione przez Międzynarodowy Sąd Kryminalny (ICC). Każdy system międzynarodowej sprawiedliwości lub policji, czy dotyczy to odpowiedzialności za obronę czy funkcjonowania Międzynarodowego Sądu Kryminalnego, potrzebują oparcia na zasadzie równości i klimatu zaufania. Dziś nie ma czegoś takiego jak równość czy zaufanie, ani w stosunkach Zachodu ze Wschodem, ani Północy z Południem, głównie z powodu zapisu w kartotece kryminalnej polityki USA. Aby dopracować w przyszłości jakąś wersję odpowiedzialności za obronę do funkcjonowania za zgodą powszechną, musimy najpierw stworzyć zasadę równości i zaufania.

Przygoda Libijska ilustruje inną rzeczywistość umiejętnie pomijaną przez zwolenników interwencji humanitarnej, mianowicie, że bez ogromnej machiny militarnej USA, coś w stylu bezpiecznej pozbawionej ofiar (z naszej strony) interwencji, jaka może zdobyć publiczne poparcie, jest niemożliwa. Kraje zachodnie nie mają ochoty ryzykować poświęcenia zbyt wielu swych żołnierzy i prowadzą czyściutką wojnę z powietrza, która wymaga ogromnej ilości sprzętu o zaawansowanej technologii. Ci, którzy popierają takie interwencje, czy sobie z tego zdają sprawę, czy nie, w gruncie rzeczy wspierają ciągłe trwanie amerykańskiej machiny militarnej wraz z jej rozdymanym nadmiernie budżetem i obciążeniem, jakim jest dla gospodarki narodowej USA. Europejscy Zieloni i Socjaldemokraci, popieracze wojny w Libii winni mieć odwagę cywilną i powiedzieć swym wyborcom, że trzeba zgodzić się na masowe cięcia wydatków publicznych w sferach rent i emerytur, zasiłków socjalnych, opieki zdrowotnej i edukacji po to, aby zaoszczędzone w ten sposób setki miliardów euro w programach socjalnych sprowadzić do poziomu amerykańskiego i zbudować z ich użyciem machinę wojskową, która będzie zdolna przeprowadzić interwencję w każdej chwili i każdym miejscu, gdzie wydarzy się kryzys humanitarny.

Jeśli jest jakaś prawda w twierdzeniu, że wiek 21-szy potrzebuje nowych Narodów Zjednoczonych, to jednocześnie ten wiek nie potrzebuje kolejnych legitymizacji tych aktów interwencji przy pomocy poetycznych argumentów w stylu odpowiedzialności za obronę, lecz czegoś, co daje przynajmniej moralne wsparcie tym, którzy starają się budować świat mniej zdominowany przez jedną militarną superpotęgę. Narody Zjednoczone powinny kierować swe wysiłki na osiągnięcie celu założycielskiego tej organizacji, zanim zaczną ustanawiać nowy, rzekomo humanitarny priorytet, który w rzeczywistości może zostać wykorzystany przez Wielkich do usprawiedliwienia swych przyszłych wojen, a co odbywać się będzie poprzez zanegowanie zasady suwerenności narodowej.

Lewica powinna wesprzeć działania na rzecz aktywnej polityki pokojowej realizowanej w drodze współpracy międzynarodowej, rozbrojenia, i reguły nie-interwencji państw w wewnętrzne sprawy innych. Moglibyśmy użyć naszych nadmiernych wydatków zbrojeniowych na ogólne wprowadzenie w życie formy ogólnoświatowego Keynesizmu: zamiast żądania „budżetów zbilansowanych” w rozwijającym się świecie, powinniśmy użyć środków traconych na nasze siły zbrojne do finansowania wielkich inwestycji w edukację, opiekę zdrowotną i rozwój ogólny. Nawet jeśli to myśl utopijna, to jednak wcale nie bardziej niż przekonanie, że stabilny świat powstanie w drodze prowadzenia obecnej „wojny z terrorem”.

Co więcej, lewica winna usilnie starać się doprowadzić do ścisłego przestrzegania prawa międzynarodowego przez część potęg zachodnich, zatem wprowadzanie w życie rezolucji ONZ dotyczące Izraela, wycofania się USA i Nato z szeregu ogólnoświatowych baz wojskowych, zaprzestania stosowania gróźb użycia siły w stosunkach wielostronnych, powstrzymania wszelkiego mieszania się w wewnętrzne sprawy innych państw, a w szczególności wszelkich operacji „promowania demokracji”, „kolorowych” rewolucji oraz wykorzystywania politycznego mniejszości. Taki absolutnie konieczny wzgląd na sprawę narodowej suwerenności oznacza, że ostatecznym suwerenem każdego państwa narodowego jest naród tego państwa, dla którego zastrzeżone jest wyłączne prawo zmiany niesprawiedliwego rządu, a co nie może się odbywać poprzez wsparcie rzekomo dobroczynnych outsiderów.

Ten pogląd spotka się z zarzutem, że owa polityka pozwalać będzie dyktatorom „mordować swój naród”, podniesie się obecny slogan na usprawiedliwienie interwencji. Lecz, o ile nie-interweniowanie pozwala, aby działy się takie straszne rzeczy, o tyle historia pokazuje, że militarna interwencja często przynosi ten sam skutek, gdy zatroskani przywódcy i ich zwolennicy obracają swój gniew przeciw „zdrajcom” wspierającym interwencję obcych. Z drugiej strony, nie-interweniowanie oszczędza miejscowej opozycji miana piątej kolumny sił Zachodu, niechybnego skutku naszej polityki interwencjonistycznej. Aktywne poszukiwanie rozwiązań pokojowych pozwoli zmniejszyć wydatki na zbrojenia, handel bronią (również dyktatorom mogącym użyć jej do „mordowania swego narodu”) oraz pozwoli użyć środków na poprawę warunków socjalnych.

Przechodząc do analizy sytuacji obecnej należy uświadomić sobie, że Zachód wspierał arabskich dyktatorów przy wielu okazjach, w wachlarzu od spraw ropy naftowej aż do spraw związanych z Izraelem, aby kontrolować ten region, i że ta polityka powoli chyli się ku upadkowi. Z tego jednak bierze sie lekcja, że nie należy ruszać na nową wojnę w Syrii, tak jak było w przypadku Libii, i twierdzić, że jesteśmy po właściwej stronie, broniąc naród przez dyktatorem, lecz należy zrozumieć, że już najwyższy czas skończyć z próbami kontrolowania świata arabskiego. Gdy rodził się wiek 20-sty, większość świata była pod europejską kontrolą. W końcu Zachód utracił kontrolę nad częścią świata, we wschodniej Azji, czy w Ameryce Łacińskiej. W jaki sposób Zachód zaadaptuje się do tych zmienionych warunków jest zasadniczym pytaniem politycznym naszych czasów; a odpowiedź na nie nie jest ani łatwa ani przyjemna.

Jean Bricmont uczy fizyki na Unwersytecie w Louvain w Belgii. Jest autorem „Humanitarian Imperialism”.

Data publikacji: 22.02.2012

Tłum. RX

Szef „rosyjskiego” rządu, kandydat na prezydenta Federacji Rosyjskiej, Władimir Putin, w swoim artykule autorskim, poświęconym bezpieczeństwu narodowemu i armii, oświadczył o konieczności ściągnięcia prywatnych inwestorów do przedsiębiorstw kompleksu obronno-przemysłowego kraju. Władimir Putin podkreśla, że „rozwój kompleksu obronno-przemysłowego samymi siłami państwa jest obecnie nieskuteczny a w perspektywie średnioterminowej, ekonomicznie niemożliwe”. Rosyjski premier jest przekonany, że jest to „niezmiernie istotne żeby promować partnerstwo państwowo-prywatne w dziedzinie przemysłu obronnego a w tym upraszczanie procedur tworzenia nowych przedsięwzięć obronnych. Prywatne firmy są gotowe zainwestować środki i doświadczenie oraz posiadane technologie w przedsięwzięcia kompleksu obronno-przemysłowego. I wierzymy, że znowu pojawią się nowe „Diemidowy” i „Putiłowy” (carskie zakłady zbrojeniowe). Władimir Putin podkreśla zwłaszcza, że „wszyscy czołowi producenci broni i sprzętu wojskowego w USA i Europie są niepaństwowi. Świerze spojrzenie na branżę z boku, konkurencja biznesowa w organizacji tchnie nowe życie i zwiększy konkurencję rosyjskiej broni na rynkach międzynarodowych”. Szef „rosyjskiego” rządu uważa także, że koniecznością jest stworzenie specjalnego źródła informacyjnego na temat istniejących potrzeb „obrony”, ponieważ nasz prywatny inwestor nie wie jaki jego potencjał będzie potrzebny kompleksowi obronno-przemysłowemu i gdzie powinien skoncentrować własne siły i kapitał”.

Komentarz: Redakcja SS zamieszcza tę krótką, acz istotną, informację na dowód, że Najukochańszy Przywódca Rosji i Słowiańszczyzny, Szełomow (aka Putin), w trosce o zwiększenie, jak zawsze, obronności kraju, po otrzymaniu dyrektyw z Centrum, przystąpił do  realizacji tajnego planu o kryptonimie „Gełd” mającego za zadanie zwiększenie mocy obronnej swoich kont szwajcarskich i amerykańskich przez wprowadzenie partnerów strategicznych (to tacy przedstawiciele religio-narodowości, którzy zostali niemal doszczętnie spaleni przez dyktatury faszystowsko-nacjonalistyczno-ksenofobiczno-antysemitne) do spółkowania i unowocześniania pomysłu na przemysł obronny Rosji. Znając rzeczonych partnerów strategicznych przemysłu obronnego to jest pewność, że ruszy produkcja transporterów worków piasku, pardon, transporterów opancerzonych workami piasku, najnowocześniejszych samolotów 10-tej generacji Fuj-15 (będzie można pooglądać w telawiwzji), izraelskich supersonicznych rakiet finansowych, butów samochodliwych i czapek niewidek, to znaczy hełmów niewidek. Po umieszczeniu takiego hełmu na głowie można będzie przeniknąć w sposób niezauważalny przez linie wroga do jego centrów finansowych.

Niewątpliwie, znając geniusz Najukochańszego Przywódcy oraz geniusz inwestorów, którzy w niewielkiej liczbie uciekli z płomieni, po zawarciu umowy o partnerowaniu, ruszy burzliwa produkcja tajno-jawnych, futurystycznych broniów o których nie śniło się nawet UFO-ludkom. Dla wątpiących zamieszczamy WIZERUNEK!!! Spójrz a uwierzysz!

Najukochańszy Przywódca siłą woli i myśli czyni z metalem co zechce. Strach pomyśleć co zrobiłby, na przykład, z USraelskim lotniskowcem. On sam jest najstraszliwszą bronią.

Agent 007 (miliardów dolarów na jednym tylko koncie).

Data publikacji: 22.02.2012

Tłu. RX

Jedną z najbardziej roztrząsanych bliskowschodnich wiadomości w tym miesiącu jest doniesienie telewizji arabskiej o tym, że wyprodukowane w Izraelu dżinsy są bardzo niebezpieczne dla zdrowia arabskich kobiet. Program został wyemitowany na kanale telewizyjnym Dream-2TV i był całkowicie poświęcony importowanym produktom z żydowskiego państwa. Fragmenty programu można obejrzeć na stronie Instytutu Badania Mediów Bliskiego Wschodu. W programie przedstawiono kilka wzorów towarów przywiezionych na Synaj z Izraela. Oprócz odzieży pokazano czekoladę, kawę, ciastka, wafle, jogurty, śmietanę i inne produkty. Zaproszony do studia Beduin Muhammed al.-Manei powiedział, że Izrael dostarcza do sąsiadujących z nim krajów „trujące dżinsy”, po to żeby znacząco zmniejszyć płodność świata arabskiego. Beduin twierdzi, że z drugiej strony paska na izraelskich spodniach można znaleźć „schowek” w którym znajduje się „magnesik” mający negatywny wpływ na zdrowie kobiece. Muhammed al.-Manei twierdzi, że kiedy zapytał do czego służy ten „magnesik” to odpowiedziano mu, że wywołuje bezpłodność u kobiet. Jednocześnie Beduin nie poinformował kogo konkretnie pytał o „tajemniczy magnesik”. Czy pytał izraelskich handlarzy czy egipskich specjalistów, tego nie wiadomo.

Redaktor prowadzący program kończy go informacją, że liczne produkty przywożone z Izraela zawierają trucizny z opóźnionym działaniem.

„Bez względu na to jak bardzo pokojowe porozumienia nie zostałyby zawarte z Izraelem to pozostaje on wrogiem Egiptu ze względu na jego stosunek do naszego kraju”.

17.02.2012

Autor: Ismael Hossein-Zadeh, tłum. wMordechaj

Aby uniknąć przypominania rzeczy oczywistych lub powtarzania tego, co inni już zdążyli powiedzieć, wezmę pod uwagę tylko fakty: że głównym sprawcą zamordowania irańskich naukowców była izraelska agencja szpiegowska Mossad, przy wielu tajnych operacjach wspierana przez agencje z USA i innych sojuszników; że twierdzenia o posiadaniu przez Iran lub zmierzaniu do wytworzenia broni atomowej są fałszywe; dlatego i twierdzenie, że Iran stanowi „egzystencjalne” zagrożenie dla Izraela jest fałszem, podobnie jak użycie tej samej fikcji do usprawiedliwienia planów wojny i zmiany reżimu w tym kraju.

Chciałbym z samego początku wyjaśnić również, że o ile imperialne potęgi zachodu i ich sojusznicy oraz uchodźcy z Iranu kolaborujący z nimi, na pewno forsują swe własne nikczemne cele w polowaniu na dokonanie zmiany reżimu w Iranie, o tyle w tym eseju skupimy uwagę głównie na Izraelu i jego motywach, stojących za próbą obalenia irańskiego rządu.

W jaki sposób Iran stanowi zagrożenie dla Izraela?

Stwierdzenie lub odpowiedź na to pytanie może okazać się fałszywa, po prostu z przyczyn braku wiedzy, aby udzielić prawdziwej odpowiedzi. Twierdzenie, że irański program atomowy stanowi „egzystencjalne” zagrożenie dla Izraela nie dlatego jest fałszywy, że ci, którzy tak twierdzą, nie wiedzą nic o tym programie i tego, że nie obejmuje on produkcji broni, ale dlatego, że najwidoczniej potrzebują fabrykowania pretekstu do wywołania destabilizacji i zmiany reżimu w tym kraju.

Jakkolwiek irański program atomowy nie stanowi żadnej groźby dla Izraela, czy innego kraju, tym niemniej sam Iran stanowi zagrożenie odmiennej natury wobec ekspansjonistycznych planów Izraela i jego sojuszników w tym regionie. To zagrożenie bierze się z irańskiej suwerenności narodowej, niezależności wobec potęg imperialnych, niezmiennej i zdeterminowanej postawy ujawniania natury syjonizmu oraz wyzwania, jakie Iran stanowi,  dla radykalnego syjonistycznego projektu „wielkiego Izraela”, a także obrony praw narodu Palestyńskiego do posiadania swojej ziemi i swoich domów.

Iran pod władzą Szacha był bliskim sojusznikiem Izraela, utrzymującym wojskowe i dyplomatyczne więzi oraz dostawcą ropy. Jednak od chwili obalenia Szacha (1979), Iran pozmieniał związki sojusznicze, i zamiast agresora zaczął popierać uciskany naród Palestyński. To nie to, że Iran odmawia żydom prawa do życia w historycznej Palestynie; lecz twierdzi, że powinno istnieć współistnienie, oraz że powinno ono być oparte na międzynarodowym prawie i konwencjach: to znaczy, winno istnieć zjednoczone (jedno) państwo, które rządzone będzie przez demokratycznie wybrany rząd, w wyborach wg zasady jeden mieszkaniec-jeden głos z zachowaniem reguły równych praw dla wszystkich obywateli.

Iran nie tylko piętnował i piętnuje formalne gesty w postaci negocjacji pokojowych Izraelczyków z Palestyńczykami jako taktykę fałszywą i mającą na celu odwlekanie, lecz również dawał wyraz dezaprobaty dla haniebnej kolaboracji większości przywódców arabskich z Izraelem i z jego imperialistycznymi mocodawcami. To uczyniło irańską politykę narodowej suwerenności bardzo popularną w świecie arabsko-muzułmańskim, lecz również ściągnęło na Iran oburzenie nie tylko Izraela i potęg imperialistycznych, ale również większości przywódców arabskich, stąd wszyscy oni zawarli przeklęty sojusz przeciw Iranowi.

Izraelski strach wobec Iranu jest zatem obawą przed czymś, co jest, lub co można określić, jako strach przed prawdą, a nie przed nieistniejącą irańską bronią atomową.

To, co napawa Izrael i jego sojuszników przerażeniem, to przykład irańskiej rewolucji z 1979 roku, a w konsekwencji jego niezależność od sił zewnętrznych. W odróżnieniu od wypaczonego na Zachodzie wizerunku Iranu, opór tego państwa przed naciskiem syjonistyczo-imperialnym jest całkiem popularny w świecie Arabów/Muzułmanów. To jasno wynika z wielu sondaży publicznych (wykonanych przez dobrze znane agencje z USA i krajów zachodnich), które niezmiennie wskazują Prezydenta Iranu Ahmadinejada zwycięzcą wśród skorumpowanych i potulnych rządców innych krajów arabskich – pomimo faktu, że Iran nie jest ani krajem arabskim ani sunnickim, tak jak większość krajów sąsiednich.

Nie dziwne więc, że liczni obserwatorzy ostatnich wstrząsów społecznych w świecie arabsko-muzułmańskim, znanych jako Arabska Wiosna, twierdzą, że te rewolucyjne ruchy były w jakiś subtelny i ogólny sposób inspirowane duchem irańskiej rewolucji. Nie dziwi też, że aby położyć kres tym wstrząsom rewolucyjnym, Izrael i jego sojusznicy wyczerpią wszelkie możliwe środki w ramach swej bezlitosnej misji zniszczenia przykładu Iranu i jego narodowej suwerenności poprzez politykę destabilizacji i zmianę reżimu.

Państwo terroryzmu – poprzez terroryzm i dla terroryzmu

Nie jest tajemnicą, że państwo Izrael zostało stworzone wskutek wysiedlenia z Palestyńskiej ziemi, z użyciem terroru i wyrzucania z domów, 750 tysięcy ludzi w trakcie samej tylko pierwszej napaści z 1948 roku. Nie jest także tajemnicą, że Izrael od chwili powstania utrzymywał i rozszerzał swoje terytorium za pomocą terroru. Jest również jasne, że syjonistyczni liderzy wojskowi Izraela oparli swą przyszłą politykę okupacji i kontroli na brutalnej sile armii i strategiach terrorystycznych, dlatego Izrael jest państwem powstałym poprzez terroryzm i dla terroryzmu.

W artykule zatytułowanym “Izraelskie Państwo Terrorystyczne i jego Zabójcy z Mossadu” (“The Israeli Terrorist State and its Mossad Assassins”), zmarły profesor Israel Shahak, ocalony z holocaustu i przewodniczący Izraelskiej Lidze Praw Człowieka i Obywatela (Israeli League for Human and Civil Rights) od 1970 do 1990, napisał słynne słowa:”Nic nowego nie ma w stwierdzeniu, że Izrael jest państwem terrorystycznym, które prawie od momentu powstania zaczęło używać swej służby wywiadowczej (Mossad) to mordowania ludzi na obcej ziemi z użyciem przemocy lub terroru, które były uznane za konieczne dla osiągnięcia celu”.

Oczywiście naród Palestyński cierpi największą część impetu izraelskiej rzezi. Polityka wykorzenienia przemocą „egzystencjalnych zagrożeń”, prawdziwych czy urojonych, wobec ekspansjonistycznych planów Izraela idzie jednak dalej niż Palestyńczycy i ich protektorzy w świecie arabsko-muzłumańskim; dotyczy również celów w innych częściach świata, w tym USA, najhojniejszego dobroczyńcy i najbardziej lojalnego sojusznika Izraela.

Poniżej drobna próbka izraelskich aktów przemocy przeciw celom określonym jako zagrożenia dla jego istnienia lub interesów (nie ma w tym ani chronologii ani próby uporządkowania).

*Jeden z najbardziej niesławnych i potępianych aktów terroru izraelskiego wydarzył się wkrótce po nagłej inwazji na Palestynę w 1948 r., gdy siły żydowskie, członkowie podziemia (znani jako Gang Sterna) zamordowali szwedzkiego hrabiego, Folke Bernadotte’a, który był mediatorem wysłanym przez ONZ. Bernadotte został zabity 17 września 1948 r., dzień po tym, jak przedstawił drugi plan porozumienia, który wśród innych spraw, wzywało do repatriacji i odszkodowań na rzecz uchodźców Palestyńskich. (1)

*Istnieje również “dowód, że w 1991 r. tajny zespół izraelski planował zabójstwo prezydenta USA. Ofiarą miał być George Herbert Walker Bush”. Spisek miał zostać zrealizowany, gdy prezydent Bush „przybył do Madrytu na otwarcie konferencji pokojowej”. Grzechem Busha było to, że próbował wywrzeć na Izrael nacisk w sprawie zakończenia nielegalnej ekspansji osadniczej na ukradzionej ziemi Palestyńskiej przez wycofanie gwarancji dla pożyczek izraelskich, dopóki nie powstrzyma tych praktyk. Do planowanego morderstwa nie doszło, gdyż przypuszczalnie Victor Ostrovsky, były agent Mossadu, który napisał książkę obnażającą izraelską agencję szpiegowską, wyjawił ten plan.(2)

*Irańscy naukowcy nie są pierwszymi ofiarami ściśle ukierunkowanych zabójstw. Przez wiele lat Izrael „pozabijał wielu naukowców różnych narodowości”. Na przykład: ”W 1990 r., Gerald Bull, naukowiec kanadyjsko-amerykański i ojciec 7 dzieci, został zabity w Belgii. Wszystko wskazuje na to, że grupa utworzona przez izraelski Mossad przeszyła pięcioma kulami jego potylicę i kark”.(2)

*W podobnym stylu, zabójstwa z zimną krwią, wielu pokojowych amerykańskich aktywistów zostało „z premedytacją zabitych, okaleczonych lub zranionych przez wojsko izraelskie: Rachel Corrie (23 lata), Brian Avery (21), Tristan Anderson (37), Emily Henochowicz (21), Furkan Dogan (21)”.(2)

*W 1967 r., izraelskie siły lotnicze i morskie prowadziły prawie 2-godzinny atak z zamiarem zatopienia okrętu USA (USS Liberty) z załogą liczącą 300 osób. Okrętu nie zatopiono, natomiast zginęło 34 amerykanów, a 174 zostało rannych. Analitycy doszli do wniosku, że była to operacja fałszywej flagi, z zamiarem oskarżenia o atak Egiptu, okręt miał zatonąć, a dowód udziału Izraela nigdy nie miał wyjść na światło dzienne. (2)

*W 1954 r., izraelscy tajni agenci umieścili ładunki wybuchowe w amerykańskich ośrodkach dyplomatycznych i „kulturalnych” w Kairze i Aleksandrii w celu wywołania animozji między Egiptem a USA przez oskarżenie o spisek, znany jako Lavon Affair, Egipcjan. Przedwczesna detonacja jednego z ładunków uniemożliwiła cały spisek zanim pozostałe mogły spowodować wielkie zniszczenia i wiele ofiar. Później Izrael odznaczył sprawcę, Marcello Ninio. (3)

*Pierwszym znanym aktem celowego zestrzelenia samolotu cywilnego była akcja przeprowadzona przez Izrael w lutym 1973 r. „Lot Libijskich Linii Lotniczych numer 114 był rejsowym lotem z Trypolisu do Kairu via Benghazi…Samolot był pilotowany przez załogę złożoną w większości przez Francuzów…na podstawie umowy między Air France i Libyan Arab Airlines”. Z rozkazu premier izraelskiej, Goldy Meir, samolot został zestrzelony przez izraelskie myśliwce, zabijając 107 ze 113 pasażerów, włącznie z całą francuską załogą.(4)

*Terror syjonistyczny nie oszczędzał nawet żydów. W 1940 r., banda terrorystyczna Menachema Begina, Irgun Zwei Leumi, zbombardowała statek Patria w zatoce Hajfa, zabijając 240 żydowskich uchodźców, aby zrzucić winę na Brytyjczyków. W okresie 1950-51, agenci izraelscy zostali wysłani do Iraku, gdzie wrzucili w tłum stłoczony w synagodze Massauda Shem-Tov ręczne granaty, powodując wiele ofiar, aby obwinić o to Irakijczyków i skłonić ociągających się irackich żydów do emigracji do Izraela.(3)

Grzech pierworodny

Chociaż te przestępstwa są potworne, to jednak nie znaczy to od razu, że radykalni planiści syjonizmu oraz wykonawcy tych czynów urodzili się z genami terrorystów. Są tylko swoistą wskazówką, że sprawcy tych czynów są więźniami egoistycznej i narzuconej sobie ideologii apartheidu, której celem jest budowa jednonarodowego i dominującego żydowskiego państwa na obszarze historycznej Palestyny, jaka rozciąga się od rzeki Jordan do brzegu Morza Śródziemnego, tak zwanego „wielkiego Izraela”. Nie powinno być trudno zrozumieć, jak plan stworzenia i utrzymania nielegalnego państwa, które zabrało innym ludziom domy i ziemie, mogło ukształtować paranoiczną mentalność bycia w oblężeniu w umysłach okupantów, reagujących przemocą na jakiekolwiek odruchy kwestionowania legalności takiego państwa. Pisarz i badacz, Ronald Bleier, trafnie nazwał ideologiczny fundament państwa izraelskiego, syjonizm, „Grzechem pierworodnym”:

“Grzechem pierworodnym Izraela jest syjonizm, ideologia, jaka pozwoliła państwu żydowskiemu znaleźć się w miejscu krainy Palestyńczyków. U samych podstaw problemu leży zagadnienie syjonistycznej klanowości struktury, w której tylko żydzi uważani są za obywateli pierwszej kategorii. Aby stworzyć, a następnie skonsolidować żydowskie pństwo w 1948 r., syjoniści wypędzili 750.000. Palestyńczyków z ziemi Palestyńskiej i nigdy nie pozwolili im lub ich spadkobiercom wrócić do własnej ojczyzny. Na dodatek, izraelskie siły zbrojne zniszczyły 400 wiosek Palestyńskich i dokonały około 3 tuzinów zaplanowanych masakr. W 1967 r., siły izraelskie zmusiły do ucieczki z Zachodniego Brzegu i z Gazy kolejne 350.000. Palestyńczyków, a także 147.000. Syryjczyków ze Wzgórz Golan”.(1)

Terroryzm jest logiczną konsekwencją tego “Grzechu pierworodnego”, czy też jak kto woli, radykalnego syjonizmu, bowiem zasadniczym składnikiem schematu utworzenia i podtrzymywania przy życiu państwa izraelskiego jest usunięcie (włącznie z fizyczną eliminacją) wszelkiego zagrożenia, prawdziwego lub urojonego, sprzecznego z tym planem. Wyeliminowanie wszelkiego zagrożenia, to klucz do lepszego zrozumienia terrorystycznej polityki Izraela, czy to w postaci „hurtowej” jego odmiany, przejawiającej się w wielostronnych wojnach i bombardowaniach lotniczych, czy też w „detalicznej” wersji terroryzmu, jaka ma miejsce w przypadku ściśle ukierunkowanych zabójstw. Pomaga również zrozumieć brutalne zabójstwa irańskich naukowców, jako część starannie wypracowanego modelu zaplanowanych z wyrachowaniem mordów.

WNIOSEK

Dobrze udokumentowany wzorzec izraelskiej polityki morderstw z premedytacją podsuwa wniosek, że zabójstwo irańskich naukowców nie jest ani pierwszym ani ostatnim przykładem działania izraelskiego terroryzmu. Pozwala też pojąć, że twierdzenie o „egzystencjalnym” zagrożeniu Izraela, jakim rzekomo ma być irański program jądrowy, jest niczym innym, tylko prostacką wymówką, aby odciągnąć uwagę od rzeczywistego zagrożenia dla Izraela jakim jest: nieprzejednany syjonizm lub innymi słowy, ideologia kolonializmu i okupacji z użyciem sił zbrojnych.

Jak długo taka trucicielska ideologia (które zagraża nie tylko narodowi Palestyńskiemu, lecz ostatecznie również samym żydom) będzie uparcie broniona, tak długo będzie powstawać opór wobec niej i propozycja jej zmiany, gdyż to ona jest odwieczną „egzystencjalną” groźbą dla Izraela. Obecnie mówi się, że groźny jest Iran i Hezbollah, wczoraj groźny był Egipt Nassera i Palestyńskie OWP, jutro zagrożenie może przyjść z innych miejsc w regionie, gdzie podniosą się głosy anty-okupacyjne…a jeszcze później, te okrzyki zostaną wzniesione przez siły przeciwne apartheidowi na całym świecie, w tym głosy samych żydów, jak to miało miejsce w RPA. I co, to też będzie takie zagrożenie?

Wielu krytyków o pozytywnym nastawieniu, wśród których są też niezaślepieni żydzi, od dawna ostrzega przed tworzeniem sztucznych ograniczeń, ryzykiem okupacji oraz rolą sił wojskowych w rządach. Takie obawy może najlepiej wyrażone zostały w mądrych, lecz prostych słowach Alberta Einsteina: „Pokoju nie da się utrzymać siłą; można do niego dojść tylko poprzez zrozumienie”. Radykalni syjonistyczni przywódcy odpowiadają na to w mentorskim stylu, że może Einstein był dobrym naukowcem, ale na pewno był bardzo naiwny politycznie. Logika następstw wydarzeń, historia izraelskich stosunków z sąsiadami, a także niepewna przyszłość wskazują, że jednak to Einstein miał rację, wypowiadając to prorocze ostrzeżenie.

Ismael Hossein-zadeh jest emerytowanym profesorem ekonomii na Drake University, Des Moines, Iowa.

Odniesienia do cytowanych prac:

[1] Ronald Bleier, “In the Beginning There Was Terror,” The Link, Vol. 36, No. 3 (July-August 2003): http://desip.igc.org/InTheBeginning.html

[2] Alison Weir, “Israeli Assassinations and American Presidents,” http://original.antiwar.com/alison-weir/2012/01/24/israeli-assassinations-and-american-presidents/

[3] Ismail Zayid, “A Short History of Israeli State Terrorism,” http://www.canpalnet-ottawa.org/Israel%20state%20terrorism.html

[4] Wikipedia, “Libyan Arab Airlines Flight 114,” http://en.wikipedia.org/wiki/Libyan_Arab_Airlines_Flight_114

19.07.2011 r.

Tłum. wMordechaj

“Nigdy nie ufaj statystykom, których własnoręcznie nie sfałszowałeś!”- ironiczne przysłowie, będące symptomem dla dzisiejszej etyki zawodowej

Żyjemy w świecie zawodowych kłamców. Nie tylko polityków, dziennikarzy, sprzedawców…Nie, nie tylko, również szczebla kierowniczego, biznesmenów, naukowców, lekarzy, kolesiów od różnych religii, zresztą o kim nie powiesz, to pewnie i tak trafisz. Wszyscy kłamią, żeby zarobić na życie, jedni więcej, inni mniej. Niektórzy z nich łżą na zawołanie, jest to wręcz ich metoda na życie, gdy tylko otworzą usta, od razu wiadomo, że skłamią. Drudzy po prostu powtarzają jak papugi kłamstwa innych, chociaż nawet zdają sobie z tego sprawę, lecz wybierają ten sposób z różnych egoistycznych powodów. Część z nich otrzymało miano „zawodowca”. Będę o nich mówił zawodowi kłamcy.

Ten stan rzeczy wiedzie nas ku pytaniu, komu możemy ufać jako przyjacielowi albo sojusznikowi. Osobiście, nie ufam nikomu, kto zwykle zaczyna swoją wypowiedź od „powiem ci prawdę”. Nie ufam również tym, którzy zatytułują swój artykuł, książkę albo stronę w sieci „Cała prawda o tym, czy o tamtym…” Zastanawiam się po prostu, dlaczego ktoś musi kłaść nacisk na prawdę w tym, co mówi lub pisze? Czy nie może zwyczajnie o tym powiedzieć? Według mnie, brzmi to tak, jakby ktoś, kogo często oskarża się o kłamstwo, zaczynał przygotowywać się od razu do obrony, zanim znów padnie taki zarzut. Zapala mi się czerwona lampka, żeby nie wchodzić dalej w te dywagacje.

A zatem komu możemy ufać? Może nawet bardziej szczegółowe i ważniejsze pytanie, komu możemy ufać, jako przyjacielowi czy sojusznikowi?

Są ludzie, którzy odpowiadają na to pytanie – wróg mojego wroga jest moim przyjacielem – a przecież to wcale nie musi być koniecznie prawda. Można na to przedstawić rozliczne przykłady, w jakich wróg mojego wroga, jest takim samym wrogiem, jak mój własny wróg.

Weźmy przykład Cara Rosji. Jego oczywistymi wrogami byli żydzi, a przecież nie zaliczyłbym go do grona swoich przyjaciół ani sojuszników. Gdy zaczynała się Rewolucja w Rosji, był on najbogatszym człowiekiem na ziemi, bogatszym nawet od koronowanych głów przestępczej rodziny Windsorów. Jego bogactwo pochodziło z wielowiekowej haniebnej eksploatacji, ucisku i grabieży, innymi słowy dobrze sobie zasłużył na każdą kulkę, którą dostał w głowę.

Albo weźmy przykład Kościoła Katolickiego. Fakt, że żydzi go nienawidzą i zrobią, co w ich mocy, aby go zniszczyć, nie czyni go przez to nawet odrobinę mniej winnym wyrządzonego zła. Przestudiujcie choćby historię Chrześcijaństwa, żeby zrozumieć problem. Na początek polecam „Criminal History of the Catholic Church” Karl-Heinza Deschnera.

To, z czym mamy tu do czynienia, to nie walka dobra ze złem, lecz zła z czymś jeszcze gorszym, czymś na podobieństwo wojny gangów w wymiarze epickim. Każdy z nich robi z drugiego wcielenie zła, a z siebie aniołka, jednak wszyscy pospołu są siebie warci, przy czym uszczęśliwiają ludzi w taki sposób, aby sprostytuowali się do ich poziomu. Współczesnym eufemizmem na ten stan spraw jest określenie „wojna informacyjna”.

W niektórych przypadkach jest prawie niemożliwe jednoznaczne określenie, czy mamy do czynienia ze złem, czy nie. Dobry przykład to Adolf Hitler. Zakładając, że stał się on celem niebywałej ilości kalumni, do pewnego stopnia jest naprawdę bardzo trudno powiedzieć, jaka część „złej prasy” to propagandowe kłamstwo, a jaka część zawiera prawdę. Czy był on, chociaż go pokonano, błogosławionym antykomunistycznym zbawcą Niemiec, Europy, świata, jak chce go wiedzieć część różnych aktywistów, czy raczej, jak twierdzą inni, marionetką w rękach anglo-judeistycznych banksterów, którzy dali mu władzę, aby był batem na Stalina i stworzył warunki dla późniejszego uformowania syjonistycznej piekielnej dziury?

Na pewno jego polityka gospodarcza “społecznego zaufania” była majstersztykiem, który ogromnie poprawił warunki życiowe narodu niemieckiego, i to w okresie miesięcy, ale to również on wprawił w panikę przeklętą międzynarodową pasożytniczą wspólnotę banksterów, łącząc ich w całość przeciw Niemcom i doprowadzając do cofnięcia się kraju do epoki kamiennej wskutek terrorystycznych bombardowań z powietrza. Niezależnie od intencji Hitlera, jedynymi beneficjentami jego polityki stali się żydzi. W zasadzie nigdy nie będziemy w stanie jednoznacznie stwierdzić prawdy w sprawie, czy katastroficzne rezultaty II WŚ w stosunku do Niemców i Palestyńczyków były wynikiem zamierzeń Hitlera, czy zwyczajnym produktem anglo-judeistycznej cywilizacji zła.

W tak skomplikowanych sytuacjach, jak ta, nie możemy wyłącznie po owocach ludzkich działań oceniać zamierzeń. Musimy również spojrzeć, czy traktowali oni innych w taki sam sposób, jak chcieliby być traktowani przez innych, gdyby ci inni znaleźli się w ich sytuacji. Hitler nie miał powodów, żeby terroryzować niemieckich żydów. Mógł z łatwością załatwić cały problem, kupując im bilet w jedną stronę do sowiecko-żydowskiej Republiki Birobidżanu, albo innego kraju, na tyle durnego, żeby ich przyjąć.

Moim zdaniem, gdyby Hitler był fajnym gościem, jak twierdzą niektórzy aktywiści, to postępowałby jak fajny gość, i nie robiłby z siebie cudzego narzędzia, aby własnymi rękoma wykonać politykę wrogów, traktowania żydów gorzej, niż to konieczne, aby ich się pozbyć.

W jakiś sposób, jest to również odpowiedź na moje wstępne pytanie, komu można ufać. Nie patrz tylko na słowa i owoce czynów, lecz weź też pod uwagę, czy ten ktoś traktuje innych w taki sposób, jakby chciał, by ci inni traktowali go, gdyby znaleźli się na jego miejscu.

“Kiedykolwiek, gdy zmęczy się zło
Gwałt nad tobą, ledwie żywą,
I na twe wysuszone ciało
Bóg uroni deszczową łzę,
Ty powstaniesz ze swego stanu,
Jak wcześniej
poczujesz siebie mesjaszem
I rozkwitniesz
ku zawiści wszystkich wrogów,
Nieszczęsna
Wielka Rosjo…”

Są poeci i piosenkarze, którzy zasługują na najwyższe uznanie całego narodu. Takim człowiekiem był sługa Boży Igor Talkow. Prawosławny chrześcijanin, którego piosenki obudziły znieczulone i uśpione komunizmem ruskie dusze.

U nas w Polsce mało kto słyszał o Igorze, natomiast w Rosji jego nazwisko jest znane dla wielu milionów ludzi. Tak szybo jak pojawił się na scenie tak szybko przyszło mu się z nią rozstać.

Już 20 lat minęło od tragicznej śmierci Igora. W Rosji geniuszy podejrzanie często się zabija. Puszkin, Lermontow, Jesienin… I 20 lat temu Talkow… Strzałem w plecy… Przez własnego producenta, obecnie żyjącego szczęśliwie w Izraelu. Tak to już jest, że ruskim na próżno szukać sprawiedliwości tutaj na ziemi. Zemszczono się na nim za jego nieustanne śpiewanie Prawdy. Za Chrystusa. Za to, że prawosławna Rosja była jest i będzie na wieki!

Pieśni Igora Talkowa niczym spowiedź zmuszała słuchających je do przemyśleń nad swoją przeszłością, nad przyczynami tak wielkiego upadku jaki dosięgnął Rosję po Rewolucji.

Po usłyszeniu jego pieśni pt. “Rosja” wielu Rosjan na nowo przemyślało to, co wydarzyło się w ich kraju.

.

.

Polityczny obraz zdechrystianizowanej, ukrzyżowanej і bezbronnej przed siłami światowego zła Rosji:
.

.
Jako prawosławny antykomunista w latach 80-tych zaszokował on swoją postawą wielu ludzi. Przypomnijmy sobie, że to właśnie wtedy zbrodniarze z komunistycznego politbiura nagle stali się przewodniczącymi “narodowych” i demo(n)kratycznych partii. Igor nie bał się ich wszystkich nazywać zdrajcami i oszustami. On już wtedy wiedział, do czego doprowadzą ci “nowi demokraci”.

.
Mimo to Talkow był optymistą, on wierzył w odrodzenie się prawosławnej Rosji:
.

.
Talkowa dziś obwiniają w antysemityzmie. On sam na podstawie poznanej historii danego problemu, doszedł do takich poglądów dzięki nauce Władimira Dala, Leskowa, Gogola (“Духовная проза”) i Dostojewskiego (“Дневникъ писатѣля”). Swoim w pełni prawosławnym poglądem odnośnie żydów, wielu zaszokował:

“Syjoniści zawsze i wszystkim krzyczeli i nadal krzyczą: “Antysemici!” – w momencie, kiedy ich się łapie na miejscu przestępstwa. “Antysemityzm” – jeden ze sposobów obrony syjnostów, wymyślony przez nich samych z celem walki ze swoimi przeciwnikami – którymi są ci, którzy nie uznają antyboskiej natury syjonizmu”.

Igor Talkow to nie tylko piosenkarz, lecz i świetny liryk. Jego wiersz pt. “Ku pamięci Wiktora Coja” jest jednym z najpiękniejszych wierszy rosyjskiej poezji.

Jako pierwszy w Związku Radzieckim zaczął śpiewać na tematy religijne. Twórczość Talkowa charakteryzuje się postawą antysowiecką i sentymentem za Carską Rosją – Świętą Rusią.

Ostatnimi czasy wyszło na jaw, że Igor Talkow nie mógł ścierpieć nieprawdę sergianizmu, który po dziś dzień istnieje w tzw. Moskiewskim Patriarchacie. Dlatego nie bez powodów Igor był wśród pierwszych parafian pierwszej w ZSRR otwartej parafii z nowo utworzonej misji Rosyjskiej Zagranicznej Cerkwi Prawosławnej.

Igor zginął za głoszenie Chrystusowej prawdy. Wiedział, że grozi mu śmierć, mimo to nie bał się stanąć przed jej obliczem. Według relacji Tatiany Talkow (żony) miesiąc przed zabójstwem,

Igor w rozmowie telefonicznej powiedział do osoby, która mu groziła śmiercią: “Wy mi grozicie? Dobrze. Ogłaszacie wojnę? Ja ją przyjmuję. Zobaczymy, kto z niej wyjdzie zwycięzcą”.

Sługa Boży Igor Talkow faktycznie stał się zwycięzcą. Niczym wielu prawosławnych męczenników i wyznawców wiary w ZSRR pokonał siły zła. Nie bojąc się poszedł za Chrystusem aż na Golgotę.

Grób Igora Talkowa

Вѣчная память!

Новомученничѣ Игорѣ моли Бога о насъ!

- Prawosławny Partyzant

Na podstawie:  Ю. Ульяновъ.  “Русское Слово” №3, 1 Ноября 1997 г.

Pieśń: “Ja wrócę…”

Data publikacji: 18.02.2012

Tłum. GREGORIUS

Cytaty z Dolana. Godne Nikodema Dyzmy.

„…choćby nawet Szoah („holocaust”) należał wyłącznie do żydów to pamięć o tym jest obowiązkiem ludzkości”

„Zapominanie („holocaustu”) jest katastrofalne, niebezpieczne i heretyckie”

Nowojorski neo-„arcybiskup” Timothy Dolan, czołowy błazen judeochrześcijański, oczywiście nie za darmo!

Nowojorski neo-„arcybiskup” Timothy Dolan zakłada na łeb „holokaustyczne” słuchawki podczas (niezbędnej do osiągnięcia awansu) swojej „pielgrzymki”, w dniu 30 stycznia 2012 roku, do podróbki izraelskiego Yad Vashem czyli do holokaustiańskiego muzeum. Opuścił swoje wrzaskliwe rykowisko-śmiechowisko, głupkowate, puste żarty i msze w kapeluszu z żółtego sera na łbie, które odprawia w katedrze św. Patryka. W „Sali Nazwisk” Yad Vashem jesteśmy świadkami okazywania przez Dolana powagi i pobożności, być może nawet większej niż podczas jego debilnej błazenady w najbardziej uświęconych, chrześcijańskich miejscach i okresach roku liturgicznego. Dolan proponuje w zamian swoją, działającą na nerwy, pobożność. Ten zgniły moralnie przykład Dolana wpaja taką samą zgniliznę moralną jego „wiernym”.

Liturgia szparkowania?

W dniu 30 stycznia 2012 roku, naśladując chasydzką tradycję, nietypowo pobożny i poważny, Timothy Dolan wkłada swój „kvitel” (świstek modlitewny) w szparę „ściany płaczu” w fałszywej Jerozolimie, która z największym prawdopodobieństwem nie jest częścią Świątyni ponieważ Jezus Przepowiedział jej zniszczenie do takiego stopnia, że nie pozostanie z niej kamień na kamieniu (Ewangelia Św. Mateusza 24; 22).

Dolan i podobni filorabiniczni judeochrześcijanie sugerują za pomocą podobnych sztuczek, że istnieje pewna duchowa, religijna obecność w tym miejscu o którym Jezus powiedział, że jest opuszczone (Ewangelia Św. Mateusza 23; 38:39).

Kabaret u Taubera-Peintnera. Dolanizacja sodomizacji.

Dnia 18 lutego 2012 roku, w dwa tygodnie po obowiązkowym złożeniu hołdu syjonizmowi i holokaustiaństwu neo-„arcybiskup” Timothy Dolan został nagrodzony czerwonym neo-„kardynalskim” biretem. Na ceremonii Dolan komentuje, że czerwień symbolizuje bezwarunkową miłość wiary (do mamony?) aż do przelania krwi (gojowskiej?).

Nie mam żadnych wątpliwości, że Timothy Dolan rozlałby wcześniej krew za „holokaustiaństwo” niż broniłby Ewangelii, którą on i jego bracia w holokaustiańskiej wierze podeptali bezkarnie.

*******************

NEO-„ARCYBISKUP”  TIMOTHY  DOLAN  CZYNNIE  WŁĄCZA  SIĘ  W  OBRZĘDY  FILOSODOMICKIEGO  NEO-„KOŚCIOŁA”

Źródło: http://www.novusordowatch.org/archive.htm

Data publikacji: brak daty publikacji

Tłum. GREGORIUS

Data: Sobota 19 czerwca 2010 roku

Miejsce: Kościół św. Franciszka Ksawerego (Manhattan, New York)

Wydarzenie: neo-“msza” z okazji uroczystego powtórnego otwarcia

Nowojorski neo-„arcybiskup” Timothy Dolan, wybraniec z 2009 roku „konserwatywnego” Benedykta XVI-Ratzingera-Taubera, pokazał swoje prawdziwe oblicze i poglądy kiedy wziął udział w ceremoniach powtórnego, uroczystego otwarcia historycznego, jezuickiego kościoła p.w. św. Franciszka Ksawerego. Na powyższym video w minucie 5:29 wypowiedziane jest oświadczenie w którym usłyszeć można następujące słowa: „Przedstawmy teraz naszą katolicką grupę lesbijską i katolicką, gejowską grupę męską. Dzięki ich ewangelizacyjnym wysiłkom, ich obrończym programom oraz ich emocjonalnemu i duchowemu wsparciu, te grupy pomagają LGBT katolikom (tłumacząc na język ludzki należy to rozumieć następująco: Lesbije, sodomici, dwójsodomici nienormalno normalni i transseksualiści, wszyscy katzolicy). Powracają do sakramentów (!?) i odnajdują dojrzałe miejsce w kościele swej młodości. Zapraszam ich i wszystkich którzy popierają to duszpasterstwo by powstali”.

Te słowa (włącznie z retorycznym bluźnierstwem dotyczącym „ewangelizacji”, edukowania, „duchowego wsparcia” i „duszpasterstwa”) wywołały grzmiącą owację na stojąco a w tym czasie Dolan szeroko uśmiechnięty wymachuje ręką, zamiast wszystko natychmiast wstrzymać na samym początku i potępić zboczone zachowania jako zło (oczywiście nie byłoby go tam przede wszystkim gdyby ten „kościół” nie miał z nim dobrych układów).

Następnie przy końcu neo-„mszy” (minuta 7:56 na video) dodaje dalszą świętokradczą obelgę usiłując przywołać wstawiennictwo św. Franciszka Ksawerego. Te czyny nie powstrzymały żydomasońskiego Watykanu przed mianowaniem Dolana neo-„kardynałem”.

Komentarz: Jednak watykańscy bracia lożowo-fartuszkowi, jak można zauważyć, dysponują coraz uboższym repertuarem debilno-dewiacyjnych pomysłów chociaż jeszcze na osoby zdezorientowane przebraniem lożowców, pomysły takowe mają wpływ. Z wesołą przykrością GREGORIUS musi zauważyć, że mity i legendy dotyczące Wojtyły-Katza jak i Ratzingera-Taubera blakną w zastraszającym tempie. Nawet uległ wstrzymaniu wysyp cudów wojtyliańsko-katzowych, o ile dobrze pamiętamy to skończyło się na 7000 zgłoszonych cudów. Niestety, zgodnie z przysłowiem, „kłamstwo i kanciarstwo ma krótkie nogi”.

Ostatnia nadzieja w pseudo-tradycjonalistach. Może przedłużą agonię antykościoła.

Ale to będzie na krótko. I z czego będziemy się śmiać?

link

W Gazie na przełomie 2008 i 2009 r. zostało zabitych ponad 1300 Palestyńczyków („operacja” Płynny Ołów). Około 300 z nich to dzieci. Kiedy ogłoszono zawieszenie broni, zwycięski reżyser BAFTA Jezza Neumann przybył do Strefy, by obserwować na przestrzeni roku życie czworga dzieci. Poprzez ich spojrzenie i słowa film Dzieci Gazy daje nam unikalny wgląd we wpływ, jaki na wrażliwe młode umysły wywiera wojna.

Pomimo horrorów, których były świadkami, Amal, Mahmoud, Louay i Ibraheem wciąż mają nadzieję i poczucie humoru żyjąc w ruinach Strefy Gazy. Coraz bardziej odizolowane w wyniku blokady, która uniemożliwia komukolwiek odbudowę własnych domów i życia, Dzieci Gazy są szokującą i unikalnie intymną refleksją nad niezwykłą odwagą w obliczu wielkiej niedoli.

Reżyser: Jezza Neumann
Czas trwania: 48 minut
Rok: 2010
Oficjalna strona filmu: http://childrenofgazafund.org

Pobierz

Zobacz także:

Czerwoni Turyści

oraz:

Słowianie i ich język

Polska i Izrael przeprowadzą w marcu manewry lotnicze na pustyni Negew, niedaleko Ejlatu nad Morzem Czerwonym. W tym celu do Izraela przybędą polskie myśliwce bombardujące F-16, a program wspólnych ćwiczeń obejmie nawigację, walki powietrzne i zadania o charakterze ofensywnym.

Informację o polsko-izraelskich manewrach lotniczych podaje na zasadach wyłączności prorządowy dziennik “Israel Hajom”. Według niego ćwiczenia zaplanowane zostały dużo wcześniej, ale Warszawa woli, przynajmniej na razie, nie nagłaśniać tego wydarzenia.

W manewrach weźmie udział izraelska tzw. czerwona eskadra, której zadaniem jest symulowanie maszyn przeciwnika. Trzy miesiące temu w bazie “Ugda” na Negewie odbyły się podobne ćwiczenia z siłami lotniczymi Grecji i Włoch.

Izraelskie lotnictwo wykorzystuje w lotach ćwiczebnych przestrzeń powietrzną obu tych krajów oraz Rumunii i Bułgarii. Dowódcą sił lotniczych Izraela został ostatnio generał Amir Eszel, który w 2003 roku uczestniczył w przelocie nad Auschwitz (i zasłynął z antypolskiej buty, po szczegóły zapraszam pod: link/admin) .

Ukraina jako państwo Ukraińców istnieje analogicznie do Polski jako państwa Polaków i Rosji jako państwa Rosjan. Można przykłady wymieniać bez końca. Oczywiście inwestor to eufemizm dla oszusta wiadomego pochodzenia a modernizacja portów w swoim rezultacie skończy się głodem, bezrobociem, nędzą, pedofilią, sodomią, samobójstwami i całym wachlarzem wartości „syfilizacji euroatlantyckiej”. Boże, miej w opiece braci Ukraińców.

Źródło: http://www.3rm.info/21375-ukraina-sdaet-porty-sevastopolya-i-yalty.html

Data publikacji:21.02.2012

Tłum. RX

Ukraina ma zamiar przekazać porty Sewastopola i Jałty w koncesję amerykańskiej firmie wycieczkowej „Rogal Caribbean”. Doniósł o tym fakcie dzisiaj na konferencji prasowej pierwszy zastępca administracji miejskiej Siergiej Sawienkow. Według niego „ta firma wycieczkowa gotowa jest zainwestować 250 milionów dolarów w stworzenie infrastruktury pozwalającej przyjmować wielkie wycieczkowe liniowce, w budowę kompleksów hotelowych, restauracji i w rekonstrukcję nabrzeży ponieważ takie statki pasażerskie potrzebują nabrzeża o długości nie mniejszej niż 300 metrów”. Siergiej Sawienkow zauważył także, że „rozpatrywany jest także wariant budowy nowego nabrzeża w rejonie cypla Chrustalnyj”. A tymczasem według jego słów „głównym dla nas zadaniem jest usunięcie stoczni remontowej z południowej zatoki, dalej od centrum, najprawdopodobniej w rejon Inkerman, a dworzec morski przygotować do przyjęcia luksusowych jachtów i statków”.

Jak zauważył naczelnik Sewastopolskiego Morskiego Portu Handlowego, Siergiej Tarankow, „teraz prowadzone są rozmowy z inwestorami jedyną przeszkodą jest niedoskonałość prawodawstwa ukraińskiego”. „Rząd przygotowuje dekret zgodnie z którym porty w Jałcie i Sewastopolu mogą być przekazane w dzierżawę”- podkreślił Tarankow. W jego opinii „w najbliższym półroczu problem będzie rozwiązany. Jestem pewien, że jest to jeden z dobrych kierunków albowiem pieniędzy nikt za darmo nie da. Inwestor powinien wiedzieć za co płaci”. Administracja Sewastopolskiego Portu Morskiego rozważa także kwestię przezbrojenia sprzętowego nabrzeży do przyjmowania dużych liniowców wycieczkowych.

Chodzi o nabrzeże Mintaja Stienka, które obecnie dzierżawi Flota Czarnomorska Federacji Rosyjskiej.

Data publikacji: 19.09.2007

Tłum. RX

Charków. Zwłoki zamęczonych kobiet-zakładniczek. Druga z lewej S. Iwanowa, właścicielka małego sklepu, trzecia z lewej A. I. Karolskaja, żona pułkownika, czwarta Ł. Chłopkowi, właścicielka ziemska. Wszystkim wyrżnięto żywcem piersi i wypalono organy płciowe, w nich znaleziono węgiel

Niedawno demokratyczna społeczność wspominała 70-lecie „Wielkiego Terroru” pod którym to terminem rozumie ona wydarzenia 1937 roku i następnych lat czystek Stalina dokonywanych we władzach sowieckich, których celem było pozbycie się rewolucjonistów-bolszewików, którzy z kolei byli głównymi organizatorami „Wielkiego Terroru” wobec narodu rosyjskiego i innych narodów Rosji po przewrotach lutowym i październikowym 1917 roku. Oto dowody straszliwych zbrodni bolszewickich po zdobyciu przez nich władzy. W latach 1921-1922 kraj był objęty strasznym głodem (druga fala) i epidemią cholery. Czy Lenin miał wiedzę o śmierci głodowej milionów obywateli rosyjskich? Takie pytania są po prostu śmieszne. Oczywiście, że wiedział. Biuro Informacji GPU osobiście dostarczało Leninowi najbardziej tajne zestawienia i podsumowania różnorodnego charakteru dotyczące wszystkich guberni Rosji. Informacja zbiorcza GPU dotycząca guberni samarskiej z dnia 3 stycznia 1922 roku mówi: „…obserwuje się głód…dzieci nie są chowane na cmentarzu, są pozostawiane na pożywienie…”  W guberni tiumeńskiej raport z 15 marca 1922 roku: „…w powiecie Iszmisk z 500 tysięcy mieszkańców głoduje 265 tysięcy. Głód nasila się. W dostatnich, pod względem plonów, gminach głoduje 30% ludności. Wypadki śmierci głodowej są coraz częstsze. Na granicy Iszmisk i Pietropawłowsk rozwija się epidemia cholery azjatyckiej. Na północy szaleje ospa i tyfus…”. Trocki w odpowiedzi na pismo profesora Kuzniecowa, że Moskwa umiera z głodu, oświadczył: „To nie głód…Bo kiedy zmuszam wasze matki żeby jadły swoje dzieci to wtedy możecie przyjść i powiedzieć: „My głodujemy””.  A przecież tę plugawą gnidę chcieli rehabilitować na wniosek takiego także plugawca jak A. N. Jakowliew (żyd i mason-tłum.). A oto świadectwo żony Trockiego, Natalii Iwanowny Siedowej: „Czerwonego kawioru było w bród. Tym, ciągle tym samym kawiorem, ubarwione są, nie tylko w mojej pamięci, pierwsze lata rewolucji”. W czasie kiedy oszalali ludzie stali w długich kolejkach po chleb, komisarzyca Czerwonej Armii, Sarisa Reisner (oczywiście psychopatyczna żydówka-tłum.), zajmowała pałacyk, posiadała własną służbę, brała kąpiele w wannie wypełnionej szampanem i urządzała bankiety.

Na bankiecie zorganizowanym dla delegatów I Kongresu Kominternu w Wielkim Pałacu Kremlowskim dnia 5 marca 1919 roku, bolszewicy doprowadzili wszystkich do osłupienia, stoły uginały się od jadła. Lenin osobiście rozkazał wydanie z zapasów Sowieckiego Komitetu Ludowego: kawioru 110 pudów (1 pud=16.38 kg), prosiąt mlecznych 800 pudów, łososia 200 pudów (J. Kozienkow-„Gołgofa Rossini”, str. 354). Pomór głodowy zrobił swoje. Od okrutnego powszechnego głodu w latach 1921-1922 zmarło w mękach 5.033.000 ludzi (5 milionów 33 tysiące). A jeżeli doliczyć do tego głód w latach 1918-1920 to liczba ta wzrasta do 8.000.000 ludzi (8 milionów). A do tej liczby trzeba jeszcze dodać 3.000.000 (3 miliony) ludzi zmarłych od tyfusu towarzyszącego głodowi. Żeby zrozumieć prawdziwy stosunek „robotniczo-chłopskiego rządu” do ludu, jeszcze raz ujrzeć prawdziwe oblicze żydokomunizmu, wystarczy poznać dwa fakty. Na transport ładunków Czerwonego Krzyża i ARA (amerykańska pomoc humanitarna dla państw europejskich) do głodujących guberni w 1921 roku władza sowiecka wyłożyła wszystkiego zaledwie 125 tysięcy „papierowych” rubli. Ponadto w listopadzie tego samego roku na zakup za granicą 60 tysięcy kompletów skórzanego umundurowania dla czelistów KC RPK(b) (Rosyjska Partia Komunistyczna bolszewików) na prośbę prezydium WCzK (Wszechrossijskaja Czriezwyczajnaja Komisja, Cze-Ka) wyłożono 1 milion 800 tysięcy rubli w złocie. Nie potrzeba żadnego komentarza.

Rosjanie! Zatrzymajcie się i zastanówcie. Kim jesteśmy? Tymi, którzy korzyli się i nadal korzą się przed swoimi oprawcami? Tymi, którzy mijają pomniki postawione swoim sadystom? Tymi, którzy mieszkają przy ulicach nazwanych imionami katów naszego narodu?

Tymi, których ojcowie i dziadowie 74 lata nosili żydomasońskie trójkąty stylizowane na pionierskie krawaty? Tymi, którzy apatycznie patrzą i nie widzą, mają uszy i nie słyszą?

I jak długo będziemy to wszystko znosić?

*    *    *

7 (20) grudnia 1917 roku decyzją Sowieckiego Komitetu Ludowego N-21 w kraju zakłada się organizację karno-terrorystyczną WCzK. I tak została stworzona instytucja karno-terrorystyczna z nieograniczonymi uprawnieniami. Pierwszy obóz koncentracyjny był utworzony przez komunistów już w grudniu 1917 roku. W przyszłości organy karno-represyjne

Trzy piekielne prostytuty chazarskie rodem z piekła czyli synagogi. Bronstein (Trocki), Blank (Ulianow-Lenin) i Rufin (Dzierżyński)

wiele razy zmienią swoją nazwę (Cze-Ka, WCzK, GPU, OGPU, NKWD, GUŁAG, MWD, MGB) ale nigdy nie zmienią charakteru swojej bestialskiej działalności. W przytłaczającej większości kierownictwo i zarządy (ponad 85%) tych zbrodniczo-represyjnych organów były nierosyjskie. Zawczasu powstawał System, który zdoła wdrożyć realizację ludobójstwa. Droga do „świetlanej przyszłości” obiecywanej przez komunistów była zawalona stosami trupów. No cóż, jakie przecież metody zdobycia i utrzymania władzy, taka i sama władza. Jeden tylko Lenin napisał 680 rozkazów karnych. Jakiekolwiek historyczne wiadomości i meldunki z tamtego okresu wzięte do czytania, dowodzą, że wszędzie widnieją żydowskie imiona i nazwiska czelistów. I to nie przypadek. W Odessie- Gorożanin (Kudiemskij), Griszin (Kluwgant), Rower. W Kijowie- Remower, Rozanow (Rosenblatt), Sokołow (Szostak), Buwsztejn. W Charkowie- Abugow, Dagin, Daganskij, Mazo, Ostrowskij, Portugeis, Szarow (Szawier), Feldman, Jesel Mańki. W Nikołajewie- Alechin (Smoliarow), Wajnsztein, Spektor. Na Ukrainie i na Krumie- Gaj (Sztokland), Dmitriew (Płotki), Gowlicz (Gowbinder), Zelikman. I poza dawną strefą osiedlenia sytuacja była taka sama. W Twerze- Rebeka Paliestińskaja, na Uralu- Goldman, w Simbirsku- Wolskij (Liewin), w Samarze- Wizel, Reichmann, w Saratowie- Deitch, w Kursku- Wołkow (Wajner), Kaminskij. W Permie i Wiatce- Berman, w Pskowie i Nowgorodzie- Passow, w Woroneżu- Rappoport, w Archangielsku- Katznelson, nawet na Syberii- Bak, Jużnyj, Bermanowie (bracia), w Turkiestanie- Gierżod, Dimentman, Kaplan, Słuckij, w Samarkandzie- Pauker, na Dalekim Wschodzie- Litwin. Przy mordowaniu oficerów Armii Wrangla, którzy się poddali, „wybitnie” wyróżnili się Bela Kun i Ziemliaczka (Zalkind). Wtedy Morze Czarne poczerwieniało od krwi rosyjskiej. I w stolicach. Pietrograd- Urickij (szef Cze-Ka), Weizager, w Moskwie- Liepliewskij, Lessing, Giendin, Rappoport. W specjalnym wydziale Cze-Ka- Agranow, Alijewskij, Pauker, w wydziale tajnym- Gienkin I tym podobni. I na szczycie: Feldman- naczelnik wydziału śledczego Cze-Ka, Trilisser- naczelnik wydziału zagranicznego a wśród członków kolegium Cze-Ka – Jagoda, Urickij, Sachs. Trocki dał ideologiczne uzasadnienie stosowania terroru: „Zastraszenie jest potężnym narzędziem polityki i trzeba być obłudnym świętoszkiem żeby tego nie rozumieć”. Znane jest wyrażenie krwiopijcy Bucharina, tego teoretyka rozstrzeliwań: „Proletariacki przymus we wszystkich formach, poczynając od rozstrzeliwania, jest metodą formowania komunistycznego człowieka z materiału ludzkiego epoki kapitalistycznej”.

Christian Rakowski i Lejba Bronsztein-Trocki

Oprawca Łacis (prawdziwe nazwisko Martyn Sudrabs) w gazecie „Krasnyj Tierror” z dnia 1 listopada 1918 roku pisał: „My nie prowadzimy wojny przeciwko poszczególnym osobom fizycznym. My wytępiamy burżuazję jako klasę. W śledztwie nie szukajcie materiałów ani dowodów tego, że oskarżony sprzeciwiał się słowem lub czynem władzy sowieckiej. Pierwsze pytanie, które powinniśmy mu postawić to jakiego jest pochodzenia, wychowania , wykształcenia i zawodu. Te pytania powinny określić los oskarżonego. W tym jest sens i istota czerwonego terroru”. Fajne? Oto co wspomina akademik A. Dorodnicyn o tamtych czasach: „…jakie to dziwne, że nigdy tak się nie zdarzyło żeby komisarzem tych krasnoarmiejców był Rosjanin, nie mówiąc już o Ukraińcu. Skąd wiem o pochodzeniu narodowym komisarzy? Mój ojciec był lekarzem. Dlatego dowództwa wszystkich przechodzących jednostek wojskowych zawsze zatrzymywały się u nas. Nasza wieś leżała niedaleko od Kijowa i do nas dochodziły pogłoski o tym co robiła kijowska Cze-Ka. ..Nawet dzieci we wsi straszono nazwiskiem miejscowego czelisty Bluwszteina. Kiedy Kijów i nasza wieś zostały zajęte przez denikinowców to ojciec wyjechał do Kijowa żeby zdobyć lekarstwa do izby chorych. Zwały, stosy trupów, ofiar Cze-Ka, jeszcze nie były zidentyfikowane i ojciec widział je na własne oczy. Trupy z wyrwanymi paznokciami, z zerwaną skórą w miejscach pagonów i lampasów, trupy rozgniecione pod prasą. Ale najstraszliwszy obraz który on widział to było 15 trupów z czaszkami przebitymi jakimś tępym narzędziem, wewnątrz puste. Służący opowiedzieli mu na czym polegała tortura.

Jednemu przebijali głowę a następnego zmuszali do zjedzenia mózgu. Następnie jemu przebijano głowę i następnego zmuszali do zjedzenia mózgu. Następnie jemu przebijano głowę i kolejny musiał zjeść jego mózg…”.Tak, średniowieczna inkwizycja w porównaniu z czelistami to po prostu dobrotliwa instytucja do ratowania zbłąkanych dusz. Minister Spraw Zagranicznych Rosji po Rewolucji Lutowej, Miliukow, tak opisuje sadyzm komisarzy i Cze-Ka: „…każdy prowincjonalny wydział Cze-Ka miał swoje ulubione metody tortur. W Charkowie skalpowano głowę i „zdejmowano z kiści rąk rękawiczki”. W Woroneżu wpychano torturowanych nago do nabijanych gwoździami beczek, które taczano, wypalano na czołach pięcioramienną gwiazdę a duchownym wciskano na głowy wieńce z drutu kolczastego. W Carycynie i Kamyszynie przecinano ludzi piłą. W Połtawie i Kremieńczugu nabijano na pal. W Połtawie w ten sposób nabito na pal 18 mnichów a także zbuntowanych chłopów, których dodatkowo palono. W Jekatierinosławiu krzyżowano i dobijano kamieniami. W Odessie oficerów męczono przywiązując łańcuchami do desek a następnie powoli wsuwano do rozpalonego paleniska, innych rozrywano na pół kołami wciągarek, innych jeszcze opuszczano do kotłów z wrzącą wodą i następnie do morza albo do pieca. W Kijowie zakopywano ludzi w mogiłach z rozkładającymi się ciałami, zakopywano żywcem i po pół godzinie odkopywano…”

Bestialstwa żydowskich komisarzy z Cze-Ka. Lata czerwonego terroru. Potomkowie czelistów rządzą obecnie Rosją

Szczególną nienawiść i żywiołowe obrzydzenie do żydokomunistycznych zwyrodnialców i obecnych, zboczonych potworów, wywołują materiały Komisji Specjalnej stworzonej przez A. Denikina do zbadania zbrodni bolszewików w okresie lat 1918-1919. Wiele z nich opisał w swojej książce „Krasnyj tierror w Rossiji”, Siergiej Pawłowicz Mielgunow. Komisja generała Denikina badając materiały w sprawie Czerwonego Terroru jedynie za lata 1918-1919, otrzymała przerażającą liczbę 1.766.118 zamęczonych w straszliwy sposób ludzi w tym okresie. Oczywiście, że tylko ta liczba dotyczy niewielkiej części europejskiego terytorium Rosji gdzie działały komisje Denikina i odzwierciedla ona prawdziwą skalę bestialstwa.

Cze-Ka stale fabrykowała dokumenty przytaczające śmiesznie niskie liczby swoich ofiar. Tak więc Łacis za okres drugiej połowy 1918 roku przytaczał liczbę rozstrzelanych z wyroków Cze-Ka wynoszącą 6185 osób a za 1919 rok liczbę 3456 osób. Nieco skromniej. Czytając to chce się śmiać. W rzeczywistości liczba ofiar Cze-Ka wynosiła kilka milionów ofiar.

Ponad 90% ofiar żydobolszewików zostało wymordowanych bez śledztwa i sądu. Zaledwie w jednym Kijowie w 16 kijowskich Cze-Ka zabito nie mniej niż 12 tysięcy ludzi. W Odessie tylko przez 3 miesiące 1919 roku było 2 tysiące ofiar komisarzy. W Astrachaniu podczas tłumienia strajku robotniczego za marzec i kwiecień zostało zabitych ponad 4 tysiące ludzi.

Ilustracja z oficjalnej prasy żydobolszewickiej „Krasnaja Gazieta” z 1919 roku

W Turkiestanie podczas tłumienia powstania w styczniu 1919 roku tylko w ciągu jednej nocy wymordowano 2,5 tysiąca ludzi. W Pietrogradzie w związku z natarciem generała Judenicza rozstrzelano w 1920 roku prawie 5 tysięcy ludzi. Pod Archangielskiem po odejściu wojsk angielskich wybito ponad 8 tysięcy ludzi. Tylko w jednym więzieniu Jekatierinburga od sierpnia 1920 roku do lutego 1921 roku żydokomuniści rozstrzelali prawie 3 tysiące osób. Na Krymie po ewakuacji Armii Wrangla liczba rozstrzelanych określana jest na 120 tysięcy ludzi. Świadectwa, fakty i liczby ofiar żydobolszewików nie mają końca. Nie było guberni, powiatu, wsi, gdzie nie byłby pozostawiony krwawy ślad żydobolszewickich zwyrodnialców. W powiecie epifanowskim guberni tulskiej, w 1919 roku

Szczątki wrogów ludu, oczywiście ludu wybranego

rozstrzelano 150 ludzi, w powiecie miedinskim guberni kałuskiej rozstrzelano 350 ludzi, w powiecie poiskim guberni riazańskiej, 300 ludzi, w powiecie kasimowskim tej samej guberni, 150 ludzi, w guberni twerskiej 200 ludzi, w guberni smoleńskiej 600 ludzi. W czasie tłumienia powstania Koływańskiego w 1920 roku w guberni tomskiej zostało rozstrzelanych ponad 5 tysięcy ludzi. Masowe egzekucje przeprowadzano w Moskwie, Jarosławiu, Kazaniu, Saratowie, Kursku i innych miastach. W ciągu 3 miesięcy 1921 roku było stłumionych ponad 114 powstań, rozstrzelano 4 tysiące 300 ludzi, w Moskwie 347. Szczególnie straszne bestialstwa popełniali czeliści na Ukrainie. Od 16 lutego do 30 sierpnia 1919 roku w Kijowie drugi raz ustanowiono „dyktaturę proletariatu”. A ponieważ stosunek ludu do nowych władz był zrozumiały to i pierwszą instytucją założoną przez nich w mieście była Gubernialna Komisja Nadzwyczajna (Gubernialna Cze-Ka). Bezzwłocznie i bezlitośnie rozpoczęła ona represje. Ulicę imienia Stołypina przemianowano na ulicę żydowskiego psychopaty-mordercy Gerszuni. Egzekucje rozpoczęły się od rozstrzelania 68 profesorów i intelektualistów. Fala konfiskat i grabieży przetoczyła się przez cały Kijów. Banda zdobywców nałożyła na miasto kontrybucję w wysokości 200 milionów rubli, którą bolszewicy zażądali od kijowskiej „burżuazji” pod groźbą rozstrzelania. Jak wspominał były śledczy kijowskiej Cze-Ka, Michaił Bolierosow: „…czekiści w tym okresie przeprowadzali przeszukania, rewizje i uwięzienia, jawnie grabiąc ludność. Specjalną miłością cieszyło się u nich złoto, brylanty i spirytus. Taka „służba” przekształciła się w niekończącą się pijacką hulankę z towarzyszeniem „masowych gwałtów na kobietach i torturowaniem aresztowanych”. Po wycofaniu się komunoidów z miasta, na niektórych zwłokach znaleziono ślady nieprawdopodobnych tortur dokonywanych na organach płciowych. Można je było tylko przypisać „działalności” chińskiej kompanii Li Siu-Liana z oddziału specjalnego Cze-Ka. Zmobilizowani szeregowi czerwonoarmiści nie mogli znieść widoku tych bestialstw, które popełniali czeliści.

Wiosną zaatakowali oni Gubernialną Cze-Ka i wyzwolili z niej więźniów.

Realizacja żydowskiej ekonomii czyli rekwizycje zboża dokonywane na Ukrainie przez żydokomunę

Cały zarząd Gubernialnego Cze-Ka składał się wyłącznie z żydów a oddziały powiatowe Cze-Ka z Łotyszy. Głównymi katami w kijowskiej Gubernialnej Cze-Ka byli: Sorin-Bluwsztein osobiście mordujący wielu niewinnych ludzi, Jakow Lipszyc dowodzący wydziałem operacyjnym, Fajerman-Michajłow- komendant Cze-Ka. Jakow Szwarcman uwielbiający sycić się agonią swoich ofiar, w jedną z nich wystrzelił ponad 30 kul.

Leżą rosyjscy wrogowie ludu wybranego. Faszyści, antysemici, ksenofobi itd., itp.

Charakterystycznym typem kobiety-czekistki (te zdziry można kobietami nazywać jedynie umownie) była Eda Szwarc. Była aktorka teatru żydowskiego, następnie kurwa.

Karierę w Cze-Ka zaczęła od zwykłego donosu na klienta a skończyła na osobistym udziale w rozstrzeliwaniach. 30 sierpnia 1919 roku denikinowcy rozbili pod Browarami czerwonych. Wielu mieszkańców, pomimo eksplodujących w mieście pocisków, rzuciło się biegiem do drzwi budynku Cze-Ka w poszukiwaniu krewnych i przyjaciół. Ich oczom ukazał się pełen zgrozy i makabry widok. Tak naoczny świadek, kobieta o nazwisku Jekatierina Gaug pisała: „Silna trupia woń uderzyła w twarz. Wszystkie ściany były zbryzgane krwią… Podłoga była na wysokość kilku centymetrów zalana krwią. Na półce a dokładniej na masarskich ladach leżały ludzkie mózgi. Pośrodku garażu był kanał dla mechanika, który schodził tam aby naprawiać samochód od spodu. Przed kanałem stał olbrzymi kloc zrąbanego pnia, cały zakrwawiony. Na nim leżała szabla, także cała we krwi. Tutaj zrąbywano głowy albo przeprowadzano jakieś krwawe tortury…

Zagłębienie kanału zamiast wodą, wypełnione było krwią. Na ścianie olbrzymia pętla i kawał żelaza, jak się okazało było to narzędzie tortury rozpalonym żelazem”.

Znaleziona w piwnicy charkowskiej Cze-Ka skóra zdarta z rąk ofiar przy pomocy metalowego grzebienia i specjalnych szczypiec

I dalej: „W naszej obecności odkopano także zwłoki 17-letniej dziewczyny. Całkowicie naga, leżała ta dziewczynka, prawie dziecko, przed nami. Jej głowa cała okaleczona nie do poznania, całe ciało pokryte ranami i siniakami. A ręce!!! Te ręce nosiły ślady zwyrodniałego bestialstwa. Do łokci zdarto z nich skórę i przywiązana była przez jakiegoś potwora biała kartka. A na niej napisano: „Burżuazyjna rękawiczka”…

Zmasakrowane zwłoki krewni próbowali rozpoznać chociaż po uzębieniu ale złote zęby i mostki wyrwane były przez czelistów…na czołach ofiar płci męskiej wyrżnięte były dystynkcje oficerskie, na piersiach koalicyjki a na ramionach pagony”. Wśród ofiar były nawet 12-letnie dzieci. Tak więc zwykłe rozstrzelanie to było szczęście. Cze-Ka interesowała się spirytusem a zwłaszcza kokainą, po zażyciu której można było zachować zimną krew w czasie przeprowadzania tortur i rozstrzeliwań. Komendant Wszechukraińskiej Komisji Nadzwyczajnej (WUCze-Ka), Anochin, przyznał się jednej z sióstr Czerwonego Krzyża: „Spać nie mogę. Całą noc umarlaki nachodzą…”

A jeden z oprawców charkowskiej Cze-Ka mówił: „cierpiałem, męczyłem się ale towarzysz nauczył wypić szklankę krwi. Wypiłem i serce od razu kamienne”.

Ale takiemu nikczemnikowi i plugawcowi jak Trocki, takich bestialstw było za mało. Kiedy czerwonych rozpoczęto przepędzać z Ukrainy a podbite przez nich obszary zaczęły się kurczyć, wściekły Trocki zawarczał: „Odejdziemy z Kijowa po kolana we krwi kontrrewolucjonistów”. Przypomnijcie sobie całą tę swołocz, to draństwo, całe to plugawe bydło, któremu przewodził A. N. Jakowliew, kiedy już za naszych czasów próbowali usprawiedliwiać to przyprawiające o wymioty żydowskie plugastwo przedstawiając je jako niewinną ofiarę Stalina.

To właśnie oni są naszymi głównymi wrogami, to oni są piątą kolumną w łonie kraju !!!

Żydowski, jednak śmiertelny bo zdechł, idol i celebryta, Bronsztejn (bandycka ksywa Trocki).

Zdychająca bestia chazarska Bronsztejn (ksywa Trocki) po otrzymaniu puknięcia oskardem w czerep. Istny holocaust, aj waj, aj waj. Świat już nie jest taki sam

Bronsztejn vel Trocki już sztywny. Na dobre!!!

Ryży bandzior żydowski Czubajs składa hołd żydosataniście, swojemu mistrzowi, Bronsztejnowi (ksywa mafijna Trocki)

Ludobójca i sodomita żyd Blank (Lenin) z przeżartym syfilisem organem mózgopodobnym. Przed podróżą do „żydowskiego nieba”

Wypatroszony sodomita i ludobójca, żyd Blank znany bardziej pod bandycką ksywą Lenin. Obecnie święta relikwia wszystkich psychopatów i satanistów

Dzisiejsza żydo-putlerowska Rossijanija. Pikieta „Równe prawa dla Rosjan”

Komentarz: Redakcja SS pragnie przypomnieć czytelnikom, że w naszym dzisiejszym świecie aż roi się od wszelkiego rodzaju plugawych osobników wiadomego pochodzenia, którzy po przejęciu najbardziej eksponowanych stanowisk w gojowskich instytucjach propagują takie brednie jak różne holo-holizmy albo o jeszcze większym stopniu bezczelności żydomasońskie dogmaty o „starszych braciach w wierze”, co jest już czystym satanizmem.

Pamiętajmy, że nieomylnym kryterium poznawczym są słowa: „po owocach ich poznacie” i „niechaj wasze słowa będą tak-tak, nie-nie, a reszta od złego pochodzi”.

Zaprezentowany materiał w zamierzeniu Redakcji SS ma dopomóc choć niewielkiej grupie osób poznanie tragedii narodów Rosji z jednej strony a z drugiej strony ma zdemaskować chociaż kilku najbezczelniejszych, żydomasońskich satanistów usiłujących ustanowić plemię żmijowe bogiem tej planety. Mądrym nie trzeba podpowiadać o kim jest mowa.

I zastanówmy się gdzie się rzeczywiście zdarzył holocaust i kto na kim go dokonał.

Zastanówmy się sami nie słuchając żadnych szalbierzy, oszustów, pseudoautorytetów żydomedialnych, cudotwórców i innych judejskich magików. Nie zapominajmy o niewinnych ofiarach piekielników i ich pomiotu. Pamiętajmy. „Po owocach ich poznacie”.

Data publikacji: 21.02.2012

Tłum. TX

Irańskie okręty wojenne weszły do syryjskiego portu Tartus. Oficjalnym celem wizyty jest wzięcie udziału we wspólnych manewrach z siłami Marynarki Wojennej Syrii. Poza tym według międzynarodowych obserwatorów prawdziwym celem wizyty jest demonstracja tego, że pomimo międzynarodowych sankcji i dyplomatycznej izolacji Teheranu „irańscy ajatollahowie grają ostro”, pisze włoska gazeta La Republicca.

Izrael już wyraził swój protest wobec nowych władz Egiptu, które przepuściły okręty wojenne Iranu przez Kanał Sueski. W okresie rządów Hojni Mubaraka okręty wojenne Iranu nigdy nie dostawały pozwolenia na przejście przez Suez. Oprócz infrastruktury Marynarki Wojennej Syrii w porcie Tartus znajduje się baza zabezpieczenia Marynarki Wojennej Federacji Rosyjskiej. Trzeba zauważyć, że Syria jak i Iran posiadają bardzo skomplikowane stosunki z Izraelem.